NO CURE overtuigde me eerder met een paar sterke live shows als support van o.a. Stick To Your Guns. Hier is dan de nieuwe volledige langspeler van deze band uit het “andere” Birmingham, die uit Alabama (V.S.).
Ze omschrijven zichzelf als de “meest kwaadaardige straight-edge band”. Aardig gevonden, en deels begrijp ik die omschrijving. Het klinkt allemaal een stuk meer deathcore dan de ouderwetse straight edge hardcore van bands als Minor Threat en Youth of Today.
Dikke breakdowns en genoeg two step-momentjes (vooral ook op statement I’m Still Fucking Straight Edge) garanderen voldoende actie in de pit als deze nummers live gespeeld worden. Een dosis pinch harmonics eert Machine Head, zoals Guilt Trip tegenwoordig ook doet. De over het algemeen geschreeuwde vocalen doen soms denken aan Knocked Loose, maar rauwer waardoor het niet op de zenuwen gaat werken. Soms gaat het een beetje richting slam, zoals op Sharpen The Blade. De nummers stampen, maar de juiste breaks en gitaareffecten zorgen ervoor dat het niet teveel een Neanderthaler-gehalte krijgt. Tracks als Purity Spiral hebben ook een goede portie groove. Er wordt sterk gespeeld met het tot bijna doomy-vertragen van de riffs waardoor het geluid extra zwaar en lomp klinkt. Het drumwerk klinkt lekker organisch. Everything I Love Is Dead Or Dying verrast met een heavy metal openingsriff.
Blijkbaar kun je tegenwoordig geen core-plaat uitbrengen zonder collabs, dus ook hier zijn er gastbijdragen, en wel van Bayway NJ, Varials, CELL en The Acacia Strain. Toegegeven, ze lijken daadwerkelijk wat toe te voegen aan de nummers en doen niet alleen dienst als maniertjes om in de Spotify-playlists te komen.
Sterk album in dit heden ten dage populaire genre.