In 1992 maakte Sweet hardrock zoals die vooral in Amerika door veel bands werd gemaakt. Dit album is destijds uitgebracht als A van Andy Scott’s Sweet. Andy Scott als enig origineel bandlid, wordt hier bijgestaan door Mal McNulty (Slade), Bodo Schopf (Eloy/MSG), Jeff Brown (Wildfire) en Steve Mann (MSG/Lionheart); toch een zeer capabel gezelschap!
Een paar jaar later kwam de eerste versie The Answer op de markt; een heruitgave van A, aangevuld met een aantal bonustracks. Cd’s zijn er nog wel te vinden van deze albums, maar de elpee uitvoeringen hiervan zijn vaak behoorlijk kostbaar. Vooral voor de liefhebbers van vinyl kan deze re-release dus erg interessant zijn.
De muziek is niet meer de teenybobber boogie en glamrock van de zeventigerjaren. Ook al waren de hardrock invloeden toen al duidelijk zichtbaar, het materiaal heeft in de vervolgperiode van Sweet qua songmateriaal, geluid en productie een duidelijk (Amerikaanse) hardrock en zelfs metal gehalte meegekregen. Het geluid bevat bij vlagen messcherpe, kille metal gitaren zoals die vanaf de tachtigerjaren konden klinken, maar toch is het totaalbeeld door de gepolijste productie heel toegankelijk en nog steeds zijn die herkenbare Sweet accenten duidelijk aanwezig.
The Answer heeft een paar stevige stampers als opener Do As I Say, X-Ray Specs (echt lekkere riff!), Dangerous Game of eentje a la AC/DC met de toepasselijke titel Marshall Stack. Er zijn enkele erg Amerikaans aandoende (plat)gepolijste rockers als Noveau Rockstar en Mind, evenals een paar melodieuze ballades, waaronder de bijzonder smaakvolle power-ballade It Is True, met fijn gitaarwerk. Red Tape lijkt een verlengde van hun eigen Action, maar is best lekker en de regelrechte glam-metal stamper Stand Up is toch gewoon een toppertje. Maar ook ietwat meer terug naar de basis met een fijn stukje teenybobber meets Status Quo in Am I Ever Going To See Your Face Again is erg goed luistervoer. The Answer is een album dat misschien door velen destijds niet echt opgepikt is, maar zeker een (hernieuwde) beluisterpoging verdient. En voor de echte liefhebbers, die deze plaat toch nog op vinyl in de kast willen hebben natuurlijk.