Afgelopen woensdag stond Elvis Costello op het podium van het Muziekgebouw Eindhoven, een zaal waarvan de boeker steeds vaker de indruk wekt dat zijn planning voortkomt uit mijn platenkast. De laatste weken heb ik hier een groot deel van mijn muzikale helden mogen bewonderen, met dit optreden van Costello en zijn backing band, The Imposters, als een van de hoogtepunten. Gitarist Charlie Sexton, bekend als bandlid van Bob Dylan, voegde een waardevolle toevoeging aan de line-up.
Surrender to the Rhythm, origineel van Brinsley Schwarz, opent de set. Vrij toepasselijk, songwriter Nick Lowe schreef het nummer niet alleen, maar produceerde ook My Aim is True, het debuutalbum van Elvis Costello. Vanaf zijn tweede album, This Year’s Model, werd de Britse muzikant bijgestaan door zijn backing band The Attractions. Onderdeel van de band waren toetsenist Steve Nieve en drummer Pete Thomas, beiden maken deel uit van The Imposters, evenals bassist Davey Faragher. Living in Paradise is het eerste van dat album afkomstige nummer dat de band speelt. Deze uitvoering is wat ingetogen en Elvis lijkt moeite te hebben met zijn zang.
Toch verbaas ik me regelmatig hoe goed hij nog bij stem is, zo weet hij onder andere Goon Squad en Watching the Detectives loepzuiver te brengen. Zijn rauwe stemgeluid complimenteert vervolgens Blame it on Cain en valt perfect in plaats tijdens het akoestische gedeelte van de set. Toen hij achter zijn piano zat, deed het optreden me denken aan Bob Dylan in Afas vorig jaar, ik zie Chris Sexton helemaal glunderen. Sexton heeft ook een waanzinnige stage presence en precisie die perfect in plaats valt met The Imposters.
Het is duidelijk dat de band zich net zo vermaakt als het publiek, waarbij Costello de tijd neemt voor humoristische opmerkingen en verhalen over de muziek. Terwijl de sfeer en energie goed voelbaar is, raast de band zich door een ijzersterke setlist, waarbij de balans tussen deep cuts en hits perfect is. Nummers die zelden live worden gespeeld en mega hit Pump it Up, komen allen aan bod en we hopen dat het optreden nooit eindigt, betekend Party Girl helaas het einde van de show.
Gelukkig worden we nog getrakteerd op een toegift. Zo vertelt Costello, met een knipoog, dat Alison in 1978- of 79 van de setlist werd geschrapt omdat de band dan te populair bij het vrouwelijke publiek zou zijn. Mijn persoonlijke favoriet, Oliver’s Army, is ook onderdeel van het toegift. Helaas is dit een van de nummers die duidelijk maakt dat het geluid niet best was, de instrumenten klinken dusdanig hard dat de stem van Costello wegvalt en onverstaanbaar wordt.
Alsof een toegift nog niet genoeg was, komt de band nog terug voor een fenomenale uitvoering van I Want You. Hier komen de beladen lyrics goed tot hun recht en geeft de band nog een laatste keer alles voor een succesvolle conclusie tot een van de beste concerten van het jaar.