In de jaren tachtig hervond King Crimson zich opnieuw. Aan het eind van de jaren zestig werden ze de grondleggers van de progressieve rock en gedurende de jaren zeventig experimenteerden ze met rock en jazz, waarmee ze aan het begin van het subgenre Avant-Prog stonden. Hoewel ze hier nooit helemaal vanaf zijn gestapt, kenmerkte de jaren tachtig risico, vernieuwing en de omarming van het opkomende New Wave. Met Discipline bewees de band dat deze stijl ze wel lag en ondanks dat de daaropvolgende albums nooit hetzelfde succes hebben gehad, hebben ze een trouwe cult following.
Wie hier nog niet van overtuigd was, had in een nagenoeg volle zaal bij 013 zijn ogen uit kunnen kijken. Naast duizenden trouwe fans, was hetgeen dat op het podium gebeurde nog vele malen interessanter. Voormalig King Crimson-leden Adrian Belew en Tony Levin, gitarist Steve Vai en Tool-drummer Danny Carey vormen de line-up. Een viertal muzikanten die tot de absolute top behoren en dit ook laten blijken.
Neurotica is een ijzersterke binnenkomer, afkomstig van het ondergewaardeerde Beat. Het valt me gelijk op dat Belew en Levin nog in topvorm zijn. Ik verwonder me erover hoe Tony Levin, als tachtigjarige, meer energie lijkt te hebben dan wie dan ook in de zaal. Een waanzinnige verschijning op het podium, waarbij zijn precieze gevoel voor ritme mooi in lijn is met drummer Danny Carey.
Als er een nummer is wat mij altijd omver blaast, dan is het Larks’ Tongues in Aspic (Part III), niet zo gek ook, gezien het gelijknamige album mijn favoriete King Crimson plaat is. Een waar genot om dit live te mogen aanschouwen, met ruimte voor improvisatie. Vai’s gitaarspel is hier een welkome toevoeging en herinnert mij aan zijn werk met Frank Zappa.
Tijdens de set is er ruimte voor een welverdiende pauze en ik spreek met wat mede-fans. Het concert valt duidelijk in de smaak en we bereiden ons voor op de tweede helft. Discussies worden gehouden over de nummers die we graag nog live willen horen, waarbij een van mijn wensen gelijk in vervulling gaat. Het fenomenale Waiting Man opent de tweede set, wederom afkomstig van Beat, het jaren tachtig album waar ik stiekem de meeste uren mee heb doorgebracht.
Dat Three of a Perfect Pair het meest ondergewaardeerde King Crimson album is, vond Adrian Belew ook. Veel van deze nummers zijn nog nooit live gespeeld en dat werd gedurende de avond meer dan goed gemaakt. Met onder andere Sleepless, het titelnummer en het eerder genoemde Lark’s Tongues in Aspic (Part III) wist de band het publiek niet alleen mee te krijgen, maar werden we ook verrast met de vocale range en energie die Belew nog in zijn stem heeft zitten.
Robert Fripp gaf de band zijn zegen en het is te zien waarom. Dit is niet alleen een ijzersterke line-up, het is een grandioos viertal dat perfect op elkaar ingespeeld is en daarmee de aangewezen kandidaten zijn om deze nummers nieuw leven in te blijven. Vanaf de eerste noten van Neurotica tot het slotakkoord van Thela Hun Ginjeet, heb ik vol verbazing geluisterd en gekeken naar een line-up die een onwerkelijke droom leek.