De legende van de Bokkeryers is al jarenlang een inspiratiebron voor velen. Zo maakte een pretpark in Kaatsheuvel er een attractie over en onlangs was er in Limburg ook al een musical over dit duivelse gespuis. Een groep bevriende muzikanten vond dit thema ook enorm interessant en vormde zelfs een band met dezelfde naam. Onlangs verscheen hun album Volksleed waarop menig verhaal al werd verteld, maar vanavond mocht het publiek in Merleyn in Nijmegen de live-versie ervan ondervinden.
Merleyn mag wel het donkere rockhol van Nijmegen worden genoemd, In dit kleine zusje van concertpodium Doornroosje is maar een beperkte capaciteit, waardoor men vaak getuige is van een intense show, waarbij vaak de vuisten de lucht in mogen en de haardossen wild op en neer mogen schudden. Dat was vanavond bij openingsact Larrikino niet veel anders. Het stonertrio uit Utrecht deed hun uiterste best om het publiek in beweging te krijgen en dat lukte met hun sterke songs. Men bracht de toeschouwers in de juiste flow en al snel werd er ritmisch meegeknikt. Ook was het mooi om te zien hoe de gitaristen regelmatig hun instrumenten met elkaar kruisten en er samen een mooie show van maakten. Dat Larrikino geen zanger heeft was op geen moment een gemis, wel leek het soms dat de band nog een beetje zoekende is naar hoe hun songs moeten gaan klinken. Op het juiste moment een song lekker doortrekken of juist op het goede moment stoppen bleek nog wel lastig, maar dat wou niet zeggen dat het publiek in Nijmegen prima werd opgewarmd. Wel wisten de Utrechters met hun nieuwe single Zed’s Dead de lachers op hun hand te krijgen, de knipoog naar Pulp Fiction werd goed uitgevoerd. Larrikino is dan ook een interessante band om te blijven volgen.
Rond de klok van elf uur was het aan de Limburgse formatie De Bokkeryers om Merleyn het legendarische verhaal van weleer te vertellen. In het intro was het allemaal nog wel wat verstaanbaar, maar toen brulboei Jordan Faber zijn strot opentrok was het gedaan met de relatief softe intro. Het was tijd voor onvervalste hardrock. Wie dan ook dacht dat Pablo van der Poel en zijn drummende broer Vince van der Poel een nieuwe soort van DeWolff hadden opgestart kwamen bedrogen uit. Dit was geheel andere koek, zo zag men wel hoe Pablo heerlijk gitaar kon spelen, maar had hij ditmaal niet de leidende rol. Ook moest men even goed kijken naar de outfits van de bandleden alvorens met iedereen had herkend. De Bokkeryers bezongen vanavond liederen gebaseerd op de vele verhalen, over het gespuis wat menig kerk en abdij onveilig maakte, maar ook de duivel tartte. Zp raadde Jordan het niet aan om seks te hebben met de duivel, maar ook bezong hij andere thema’s in nummers zoals D’n Smid en D’n Jach.
Hoewel het bijna niet te doen was om de Limburgse teksten te kunnen volgen was het wel een feest om deze heren aan het werk te zien. De gitaren stonden hard en meedogenloos. De Bokkeryers plukten hun muzikale invloeden van vele acts uit het verleden, zo flirtte men met Metallica en Rammstein, maar ook oudere giganten uit de Heavy Metal. Frontman Jordan pepte de boel nog graag een standje op en dook na een paar nummers het publiek in om zich te mengen in de ontstane moshpit. De temperatuur steeg dan ook behoorlijk en niet voor niets werd Merleyn weer een echt rockhol. Ook kreeg men nog de lachers op de hand door te zeggen dat men normaliter alleen maar middagshowshows doet en niet zo laat op het podium staat. Men moet normaal gesproken ook gewoon werken, behalve die ene… wijzend naar Pablo. De brullende frontman had het enorm naar zijn zin in Nijmegen en gaf alles wat hij in huis had.
Dat mocht ook gezegd worden voor de rest van de band. Ondanks dat de heren nog maar kort samen spelen betaalt de jaren ervaring zich rijkelijk uit. De vele shows van DeWolff, Seeds Of Despair en Iron Jinn bleken dan ook voor de bandleden een voordeel te zijn, maar voor velen was het materiaal van De Bokkeryers toch echt andere koek. Toch stond het allemaal als een huis en deed het publiek na ruim een half uur even naar adem happen. Men kreeg daarvoor tijdens een rockversie van het Limburgse volkslied Limburg Mijn Vaderland nog even de tijd voor, maar niet veel later ging het gaspedaal tot de bodem weer in. De Bokkeryers hadden al heel wat fabels omgezet naar heerlijk harde rocksongs en de laatste songs werd door Jordan nog even goed ingeluid. De band sloot af met een sage over een dame die niet veel later als heks op de brandstapel zou belanden. Ze werd als heks bestempeld door juist iemand te helpen. Een mooi verhaal wat men had omgebouwd tot de rocker Ongeneeslijk Ziek. De Bokkeryers wisten dan ook met hun verhalen en songs Merleyn op zijn kop te zetten en niet veel later meldden zich al heel wat bezoekers bij de merchandise. Wie De Bokkeryers nog live wil aanschouwen zal snel moeten zijn, want binnenkort gaat DeWolff ook weer van start met een gigantische tourlijst.