The Moth is een bijzonder album van en voor Devin Townsend. Het idee voor het album lag al geruime tijd op de plank maar het kwam er telkens niet van om het daadwerkelijk op te nemen. Toen Devin zes jaar geleden in contact kwam met de dirigent van het Noord Nederlandse Orchestra bleek de larve van de moth een impuls te krijgen.
Het idee dat ruim tien jaar als een visie gezien werd, werd nu dan ook werkelijkheid waarbij Devin de beschikbaarheid had over onder meer Darby Todd, Mike Keneally en James Leach. Met daarbij gastbijdragen van Steve Vai, Lynn Wu en Anneke van Giersbergen.
Het resultaat is een bijzonder album dat de onvoorspelbaarheid, de genialiteit en de veelzijdigheid van deze Canadees tentoon stelt. Ik denk zelfs dat Ludwig von Beethoven, wanneer hij nog zou leven, Devin geheten zou hebben. Dat betekent dat ik onder de indruk ben van de 24 tracks op het album, maar dat betekent weer niet dat dit album mij heel erg kan bekoren.
Over de hele linie staan er ongeveer 9 ‘echte’ composities op het album. De overige 15 tracks zijn bruggen en intermezzo’s waarin klassieke elementen, barokimpulsen en opera-accenten hun bijdrage leveren.
Zoals gewend komt er de nodige bombast naar voren, met daarin het sterke stemgeluid van Devin zelf, luister daarvoor maar naar Enter The City of naar A Proxy For God. . Een compositie die gevolgd wordt door Covered By Causes waarin een belangrijke rol weggelegd is voor Anneke. Een vrij toegankelijk stuk muziek dat wel kan imponeren en zeker wanneer na vijf minuten een krachtige impuls In Lexin ligt de zang van Anneke wat meer op de achtergrond. De basis van Lexin is er wel één met pure progrock en een duidelijke stempel die ik van Devin gewend ben. Hij experimenteert lekker met ritmes en sfeer en neemt daar ook de tijd voor. In The Mothers experimenteert hij juist weer met het ritme, want deze korte compositie is een kruising tussen het Noord Hollandse Orchestra en Andre Rieu.
De onvoorspelbaarheid van Devin krijgt verder vorm in Orion. Hierin verwerkt hij meer bijzondere elementen om zijn muziek naar voren te krijgen en dat gooit hij weer over de gehele boeg met Home At Night dat doet denken aan The Sound Of Music.
Never a dull moment moet je maar denken. Maar ondertussen ben ik de draad (van deze ongetwijfeld zijderups) een beetje kwijt aan het raken. Daarna is het allemaal vredevol met de klassieke klanken in Intermission en Lexin Returns, waarin Anneke een mooie rol heeft. Prepare For War is een beetje een vreemde muzikale eend in de bijt. Veel muziek en erg veelzijdig en live zou het wel eens heel indrukwekkend over kunnen komen. Zo thuis bij mijn cd-speler is het gevoel een stukje minder. Na nog wat korte tussenstukken komen we uit bij Stained Hearts. Een meer toegankelijke compositie doorspekt met bombastische accenten en verder een fijne melodie.
Vanuit mijn vaderlandse hart is het natuurlijk wel mooi dat Anneke van Giersbergen en het Noord Hollandse Orchestra zo’n belangrijke rol spelen op The Moth en delen zijn zelfs in Groningen opgenomen. Over de hele linie lijkt The Moth een autobiografisch stuk waarin maatschappelijke problemen ook een plaats krijgen. Toch bezie ik de albums van Devin Townsend als een surprise-ei. De smaak is over het algemeen goed, maar ik ben niet altijd echt tevreden met het speeltje/de inhoud in het ei zelf. En 70 minuten is dan echt wel een lang uur.