Emma Ruth Rundle is een van die multitalenten die uitblinkt als singer-songwriter, dichteres en kunstenaar. Ook binnen de muziek doorbreekt ze muzikale grenzen. Waar albums als Marked For Death (2016) en On Dark Horses (2018) vooral innerlijke pijn belangrijke thema’s waren, kijkt Emma Ruth Rundle op haar nieuwste album, These Killing Times, voor het eerst meer naar buiten. Niet dat dit tot een vrolijke plaat heeft geleid, verre van dat zelfs.
Waar Engine Of Hell (2021) en Music From The Bella Vista (2025) een experimentelere inslag hebben, keert Emma Ruth Rundle op These Killing Times terug naar het vertrouwde geluid van weleer. Composities zoals Powerless, God’s Picture en Don’t Delay Heaven zitten razendknap in elkaar en laten een aangenaam melancholische mix van folk, blues, postrock en zelfs een vleugje jazz horen. Laat je niet in de luren liggen door de aangename klanken, want de tekstuele boodschap over het uitputten van de Aarde door onbegrensd kapitalisme komt als een mokerslag binnen. Weinig zangeressen kunnen zo hartverscheurend over verlies en doffe berusting zingen als zij.
Met Anvil, Catherine Wheel, Enough en Human Kindness kent het nieuwe album ook een aantal zwaardere nummers die soms lichtjes aan doom- en sludge metal refereren, zij het begrenst vanuit een singer-songwriter-perspectief. Emma Ruth Rundle verstaat als geen ander de edele kunst om een dreigende onderhuidse atmosfeer te creëren zonder ladingen distortion te gebruiken. Het geraffineerd inzetten van dynamiek in haar muziek is meer dan voldoende.
Net als haar vorige platen komt These Killing Times echt tot leven met behulp van een goede telefoon. Pas dan hoor je als luisteraar de uitzonderlijke rijkheid aan muzikale arrangementen in combinatie met Emma Ruth Rundle’s bezwerende stem. Kortom, pak een goed glas whisky, ga in een comfortabele fauteuil zitten, zet deze plaat en laat je meevoeren op de zoetgevooisde misère zoals zij dat alleen kan creëren.