Na het uitbrengen van het debuut Terror Management Theory van Temic eind 2023 is er dan de langverwachte opvolger in de vorm van het album Ceiba. Het is een album dat uitgebracht wordt door Season Of Mist en draait volledig om verlies, de angst ervoor, de nasleep ervan en uiteindelijk de vreemde rust die aan de andere kant hiervan ligt. Symbool hiervoor is de Ceibaboom die aarde, hemel en onderwereld met elkaar verbindt.
Temic neemt ruim een uur de tijd om de boodschap muzikaal over je heen te gieten op een positieve manier. De eerste single Ceased To Be al eerder uitgebracht. Een single die laat horen dat Temic voor het nieuwe album minder uitgegaan is van technisch vernuft, maar zich meer heeft toegespitst op de emotionele laag die aan het thema ten grondslag ligt. Desalniettemin is het heerlijke progressieve rock dat de luisteraar voorgeschoteld krijgt. Het ritme is fijn en past uitstekend in het genre. De falsetachtige stem past op een wat lijzige manier heel mooi op de strakke basis. Geregeld word je op het verkeerde been gezet door onregelmatigheden in de muziek en dat maakt Ceased To Be al zo interessant. Het karakter is enigszins dromerig, maar nooit zweverig. Er is mooi ruimte ingebed voor de gitaarsolo en van daaruit wordt er vanuit rust gewerkt repeterend einde.
De tweede single Broken is gebouwd op emotie en eerlijkheid. Als vanzelf leek de compositie tevoorschijn te komen want in een half uur was het allemaal klaar. Het album kwam tot stand met inbreng van alle vijf de bandleden, inclusief nieuwe bassist Miguel Pereira, en dat werpt zijn vruchten af. Broken is wonderschoon. De emotie die zanger Fredrik Klemp voelde bij het inzingen is goed hoorbaar.
En wanneer we in de emotionele hoek zitten op het album komen we vanzelf bij het innemende Parting The Waves Inside. De compositie geeft je ook dat gevoel in de buikstreek waar je soms naar zoekt in een compositie. Het innemende karakter vervalt gelukkig niet in een zweverig karakter; het is namelijk mooi opgebouwd en wint steeds aan kracht. Mooi is de ruimte die de keyboards krijgen wanneer ze in een fraai duel sparren met drumritmes en gitaarmelodieën. Door aan het einde terug te keren naar het gevoel bij het begin is de compositie helemaal rond en kun je je opmaken voor Night In Veils waarin piano en zang elkaar vinden. Pas halverwege voegt de gitaar zich erbij. Het is genieten en dat blijft in Alone, een mooie ballad die uiterst toegankelijk is en waarbij de boodschap van het alleen-zijn gevangen is in de voordracht. Ik moet zeggen dat ik in het begin moest wennen aan de vele ‘gevoelige’ composities op het album, maar ze zijn allemaal zo mooi en geven het gevoel zo goed weer zonder dat daarbij het album inzakt. Het past namelijk allemaal goed.
Maar de progressieve kant is zeker ook goed aanwezig op dit album. Na de aanloop Asunder hakt Temic er namelijk goed groovend in met Ashes. De groove is vet en werkt mooi naar een riffgestuurd couplet dat weer uitmondt in een goed refrein. Alles steeds weer opbouwend naar die standaardgroove. Met een solo is er ook een tempoverandering en daamee is Ashes een mooie binnenkomer. Beyond The Voices start dan wat rustiger, maar dat duurt ook maar een minuut want dan gaat Temic weer lekker uit de startblokken. Zanger Fredrik heeft een groot bereik qua stemgeluid. In de lagere regionen komt hij goed uit de bus, maar in Beyond The Voices (en ook later op het album) laat hij horen ook de hogere regionen zijn mannetje te kunnen staan. Hier is het in het refrein ook heel prettig om te beluisteren. Na een fijne gitaarsolo staat de band even op de rem en eindigt Temic de compositie a-capella.
Temic wordt soms in één naam genoemd met Dream Theater, Devin Townsend of Leprous. Zelf ervaar ik de zangstijl soms in de trant van Muse of zoals in Casting Stone in de trant van Tom York van Radiohead. De enigszins lijzige manier van zingen herinnert me aan de muziek van Radiohead. In tegenstelling tot deze band weet Temic zich toe te werken naar meer variatie en krachtige vet ingezette tussenstukken. Het is dan ook likkebaarden voor de progliefhebber wanneer Casting Stone bezit van je neemt. Een compositie die je meermaals kan beluisteren zonder dat je het zat wordt. Een topcompositie en zeker één van de hoogtepunten van het album en de tweede volgt meteen in de vorm van See Myself. Het is vooral de variatie die Temic gebruikt om gevoel, passie en kracht met elkaar te verweven. Zet nog wat ritmewisselingen in de basis en je hebt me helemaal mee. De zang is sterk en melodieus en het gitaarwerk is intens. Dit moment van grooven, riffen en dan nog een octaaf verspringend terwijl de solo doorwerkt is subliem. En dan is het toch gauw een kwartier kwijlen bij de muziekbox.
De finale heeft de titel As Long As We Last en in dit geval is het dat ruim tien minuten. En het is een finale zoals deze hoort te zijn . Alle beproefde kenmerken van Temic krijg je nog een keer voor je kiezen en wanneer je Dream Theater als referentie zou opgeven, kom je dicht in de buurt.
Ceiba is een prachtig vervolg op het debuut. Het is een album dat in de beste progressieve rocktraditie is gemaakt en verveelt geen moment. Iedere luisterbeurt is het weer nieuwe dingen horen en blij zijn met al bekende stukken die je inpakken.