Ik was al zeer te spreken over het eerdere album van deze Nederlandse doom metal band en zat daarom met smart te wachten op deze plaat.
In het intro horen we een bel die meteen wat associaties oproept aan Black Sabbath. Niet helemaal onterecht, want dat zijn natuurlijk de peetvaders van doom metal. Kooroorzang en een stukje spoken word van een zeer Engelssprekende dame zetten verder de toon.
Er zit iets bijna religieus, iets plechtigs en ritueels in de sfeer van de riffs. De vocalen klinken als een venijnige preek, ondersteund door weer die engelachtige koorzang. Versnipperde grunts zorgen voor een death metal randje. Hoe veelzijdig de nummers zijn blijkt wel al meteen uit The Orb of Night, dat weet te verrassen door halverwege van snelheid te veranderen en ook nog eens een dijk van een gitaarsolo heeft. Die veelzijdigheid blijkt verder in hoe titelnummer Rise from Ruins net wat meer richting sludge gaat en hoe Weight of War heel warm en sfeervol klinkt met spoken word vocalen. De toetsen op Black Endless Nothingness die een melancholische sfeer toevoegen. Dat ze ook weten hoe ze een sterke riff moeten schrijven blijft wel uit Victory Will Be Mine dat al te horen was in een live versie op het vorige album.
Het geluid is loodzwaar. De teksten beschrijven een emotionele reis, een worsteling met mentale problemen en een gevecht met de donkere leegte van het bestaan. In alles dus zware kost, ook door de luisterduur van een uur en elf minuten. De plaat is het echter waard om er op een herfstavond voor te gaan zitten. Dompel je onder in deze emotionele, donkere maar tevens warme muziek.