De laatste dag. Het gaat snel. Soms zit je te wachten op de volgende band en dan kan de tijd gevoelsmatig even langzaam gaan. Over het algemeen vliegt de tijd echter voorbij. Er valt ook zoveel te zien en te doen. Wel is de zondag traditioneel een beetje een trieste dag. De eerste bezoekers gaan al vroeg naar huis. Je merkt het vooral voor de verschillende podia. De publieksaantallen bij de verschillende concerten blijven lager dan de dagen daarvoor. Voordeel is dat je overal plek hebt. Behalve in de kleine tent van Holding. Die blijkt het hele weekend gewoon te klein.
We starten de dag zonnig met de net zo zonnige klanken van Beirut. Rustige folkpop waarop het lekker wakker worden is. Ware het niet dat de band eind van de middag geprogrammeerd staat. De rustige en intieme aard van de muziek past beter in een zaal dan op een groot podium, maar Beirut weet zich er met verve doorheen te slaan. De inmiddels traditionele flashmob slaat nu tijdens dit concert haar slag. In een soort van moderne linedance staat een grote groep bezoekers zich uitstekend te vermaken. Naarmate de traditionele folkpop zich verder ontspint wordt de dansende meute groter. Het blijft een heerlijke traditie op DTRH. De band reageert er ook nu weer verheugd en verrast op.
Snel naar de tent van Fuzzy Lop voor het optreden van Claw Boys Claw. Ze zijn bezig aan een afscheidstournee, maar stellen het laatste optreden steeds uit. Zoals het hoort in rockland. Vandaag dus mogelijk het laatste optreden van de band uit Amsterdam, maar waarschijnlijker is dat dit dus niet zo zal zijn. Geen idee hoe lang geleden ik deze band heb zien optreden. Ik wil het eigenlijk ook niet weten 😉 Na de nodige technische problemen met de gitaar komt de band langzaam op gang. Peter is vooral bij de lagere noten nog goed bij stem, maar de scherpte van ooit is er (logischerwijs) vanaf. Energieke rocknummers met een punk inslag als Red Letter en Bite The Dice worden afgewisseld met de bekende (nog steeds mooi gebrachte) hit Rosie en het eveneens rustige No One Can See Me. Hoewel Amsterdam en het feit dat bezoekers klappen niet bepaald favoriet zijn bij Peter te Bos klapt het publiek expres toch mee tijdens het nummer. Uiteindelijk een solide en passend optreden. Een mooi afscheid van een band die eigenlijk nog geen afscheid neemt.
Op tijd weg voor Honey I’m Home, want anders kom je de kleine Holding tent niet meer in. De opzet is leuk, nieuwe acts een kans geven op een festival als DTRH. Een aantal grijpt zeker hun kans. Helaas lijdt Honey I’m Home wat onder geluidsproblemen. De drums zijn versterkt via het geluidssysteem en dat is niet altijd aan te raden. Hoewel ik eerder bands gehoord en gezien heb in Holding is dit de eerste band die echt last van het geluid heeft. De (samen)zang klinkt bijvoorbeeld dof. Het maakt een kans tot een lichte teleurstelling. Zonder dat de band daar waarschijnlijk al teveel aan kan doen. Nu is het vooral door het geluid heen de sfeervolle indierock nummers proberen te horen.
Niet gepland, maar op verzoek van Dave van Hout (onze fotograaf) toch gaan kijken naar Matt Berninger. De frontman van The National brengt een rustige, solide set vol met luisternummers. In een zeer grote tent valt dit een beetje in het niet. Fans voor het podium zullen het niet doorhebben, maar kort daarachter wordt de onrust gevoeld. Blijven kijken en wachten op meer of toch maar naar de volgende act. Na twee vermoeiende dagen festivalleven hoop je op wat meer actie. Het innemende karakter van Matt helpt je door zijn rustige nummers heen. Hoewel de keyboard en zangeres net iets te hard in de mix staan is het vooral solide en OK wat we te zien krijgen. Bij Frozen Oranges kan Matt niet anders dan kort verwijzen naar iemand die met orange vergeleken wordt. Zonder al te politiek willen worden. Dat is misschien ook net het probleem. Het klinkt allemaal te veilig om te imponeren.
Aan energie geen gebrek bij het furieuze punkoptreden van Panic Shack. De dames uit Wales walsen de tent plat. Het voelt als een optreden uit de jaren tachtig van de vorige eeuw. De onderwerpen van de teksten zijn wel wat anders. Bovendien is de dynamiek op het podium niet hetzelfde. Punk lijkt dit weekend namelijk met Kaat van Stralen en Panic Shack succesvol gekaapt door jonge vrouwen. Het springerige gehalte van de muziek zorgt voor een springende en dansende massa voor het podium. Het is relatief simpel, maar doeltreffend. Bovendien is het uiterst aanstekelijk wat de band brengt. Dat de tekst regelmatig herhaald wordt is leuk om op mee te zingen (Jiu Jits You), maar een aantal keer is de hoeveelheid herhaling iets teveel van het goede (zoals op Baby). Er is weinig gekunsteld aan deze energieke dames. Het is raggen, spelen en vooral lol hebben. Dat enthousiasme slaat duidelijk over op de vermoeide benen in het publiek.
De laatste muziektonen van DTRH zijn in handen van Florence + The Machine. De achtergrond van Everybody Scream is erg pijnlijk en intens persoonlijk. De muziek is echter krachtig en hoopvol. Florence heeft haarzelf hervonden in symboliek en mythologie. Alleen niet op de traditionele manier. De muziek is elektronisch en eigenlijk gewoon bombastische pop. De danseressen doen in het eerste nummer nog net of ze meezingen, maar het is al snel duidelijk dat dit opgenomen geluidfragmenten zijn. Florence kan wat dat betreft nog veel leren van David Byrne. Bij Everybody Scream en Shake It Out past de bombastische aanpak goed. Bij Witch Witch start de twijfel. Wat is echt en wat niet. De band speelt mee (veel op keyboard/ sampling) en de zang van Florence is duidelijk live. Dat de achtergrondzangeressen een grote rol spelen zonder aanwezig te zijn werkt niet. Althans, niet voor mij. Daardoor hangt er een zweem van ‘niet echt’ over het optreden heen. Komt ook omdat ik in de wereld van folk en middeleeuwse bands zoveel beter heb gezien en gehoord. Het levert dan meer emotie, terwijl de achtergrond van de muziek van Florence juist zo emotioneel is. Geen betoverend einde voor mij. Zeker niet wanneer een offerande plat geslagen wordt tot een oppervlakkig en eendimensionaal iets. Jammer…
