Voor een laatste maal stonden bezoekers in de ochtend al in de rij te wachten voor de festivalpoorten van Pinkpop. Terwijl men nog op zoek was naar een schaduwplekje werd er al vooruitgekeken naar het programma. Er bleek wat geroezemoes, want het was nog onduidelijk of Tom Morello wel zou komen. De gitarist had namelijk al shows op Graspop en Hellfest moeten afzeggen wegens familieomstandigheden en een last-minute afzegging zou wel erg zuur zijn. Gelukkig stond er op deze zondag nog heel veel moois te wachten en was iedereen dan ook blij toen de poorten open gingen….
Het publiek werd op het North Stage meteen uitgedaagd door het Amsterdamse My Baby om een dansje te komen maken. Ondertussen is de formatie rondom frontdame Cato van Dijck een vaste waarde in het festivallandschap geworden, maar is dit toch alsnog pas het tweede optreden van de band op Pinkpop. Men was dan ook verguld om weer uitgenodigd te worden en ging vol overgave van start. De mooie vocalen van Cato galmden over het veld en de rest van de muzikanten deed de rest, waarbij menigeen zich al vrij snel in het zweet werkte, wat moet het dan ook warm zijn geweest op het podium. Broerlief Joost van Dijck gooide nog eens wat olie op het vuur vanachter zijn drumkit en daagde het publiek uit om nog harder te dansen. Een betere ochtendgymnastiek kon men zich niet wensen aan het begin van deze festivalzondag. Muzikaal klonk alles als een klok, wat blijft het een klasse apart, waarbij vooral de Bob Dylan-klassieker Masters Of War enorm opviel. Wat een weergaloze versie van een nummer waarvan helaas de boodschap na al die jaren nog steeds actueel is…
Vervolgens waren ontzettend veel bezoekers van Pinkpop naar de Tent Stage gelokt en dat was niet alleen om even wat schaduw mee te pakken. Iedereen wou wel een glimp opvangen van acteur Keanu Reeves, die naast zijn normale baan ook deel uit maakt van rockband Dogstar. De formatie uit Los Angeles was behoorlijk actief in de jaren ’90 en verwierf roem door te mogen openen voor acts zoals Bon Jovi en David Bowie. Jaren geleden werd dit muzikale project weer opnieuw leven ingeblazen en zo brachten de heren warempel nieuw materiaal uit waarin de typische jaren ’90-rock overduidelijk floreert. Dat was ook onmiskenbaar te horen tijdens hun show in Landgraaf. Mogelijk zullen weinigen de muziek van de band kennen, maar waren puur nieuwsgierig naar de kunsten van Keanu Reeves of wilden simpelweg een foto komen maken. De show was op zich wel vermakelijk, maar niet van een dergelijk hoogstand niveau. De komst van Johnny Depp met zijn Hollywood Vampires maakte dan ook veel meer in druk, maar die had dan ook veel meer bekende namen om zich heen.
Het was natuurlijk het hele weekend al erg warm, maar op Stage 4 steeg de temperatuur tot recordhoogte met Hotwax! Een explosieve act knalde door de speakers en niemand kon dan ook iets inbrengen tegen het gitaargeweld van deze dames. Hotwax nam de toeschouwers terug in de tijd van de grunge en de vergelijking met acts zoals Sonic Youth en Hole waren dan ook al snel gemaakt. Vooral de energie van Hole kent de nodige gelijkenissen. De dames van Hotwax rockten binnen enkele minuten de boel omver. Ze lieten de hoofden schudden, de vuisten de lucht in gaan en nodigden iedereen uit voor een moshpit. De scheurende gitaren hadden de juiste uitwerking en hun podiumpresentatie deed de rest. Hotwax gaf alles en dat mocht ook gezegd worden over het publiek, wat beiden na afloop even moest bijkomen.
White Lies is geen onbekende meer voor Pinkpop. De act stond vandaag voor alweer de zesde keer op het festival in Landgraaf. De donkere muziek van White Lies past normaliter beter bij een ondergaande zon of zelfs in het donker, maar helaas moest men het vandaag doen met een plek op het befaamde hoofdpodium in de volle zon. In de loop der jaren heeft White Lies de nodige albums uitgebracht, maar eigenlijk heeft geen enkel album meer het niveau gehaald van debuutalbum To Lose My Life. Van dit album verschenen een aantal singles die uiteraard vandaag niet mochten ontbreken. Deze bekendere tracks werden dan ook met gejuich onthaald en soms ook nog wat meegezongen, maar het publiek van Pinkpop was even meer bezig met hydrateren, smeren en schaduw opzoeken. De zon maakte het publiek wat loom en zittend in het gras werd er wat stilletjes geluisterd en wie daarbij goed oplette hoorde dat de White Lies ditmaal niet al te zuiver uit de hoek kwamen.
Stage 4 was op deze zondag de plek om nieuwe rockende artiesten aan het werk te zien. Nadat eerder Hotwax zich al had laten zien was het vervolgens aan Die Spitz om de vuisten de lucht in te laten gaan. De band uit Texas liet geen spaan heel van het Stage 4-podium. De scheurende gitaren, de ronkende basgitaar, de bikkelharde songs, de dames die allemaal wel even in de microfoon kwamen schreeuwen, alles was er op gebrand om de show van Die Spitz tot het uiterste te drijven. Ook deze dames haalden hun inspiratie uit de vroegere jaren, de jaren dat Black Sabbath, Nirvana en Motorhead de scepter zwaaiden. Vandaag bewezen deze dames dat het niet altijd mannen hoeven te zijn om deze muziek te spelen en zoals het in deze girls-scene betaamde wou Die Spitz ook graag dat alles dames zich kwamen melden in de pit. Amyl and the Sniffers zijn dan ook gewaarschuwd, de rockers van Die Spitz komen er aan!
Begin van de middag sijpelden de goednieuwsberichten binnen. Tom Morello was onderweg naar Landgraaf en om vijf uur in de middag was de man die eens samen met zijn vrienden van Rage Against The Machine voor een aardbeving zorgden op Pinkpop gelukkig te aanschouwen in de Tent Stage. Eigenlijk een veel te kleine plek voor een gitarist met zijn status. Dat was ook te zien aan dronebeelden die werden getoond op het scherm, tot ver buiten de tent waren bezoekers naar de tent gekomen om deze legendarische artiest te komen bewonderen. Tom Morello bleek vandaag een mooie verhalenverteller. Zo vertelde hij openhartig over zijn tijd met Rage Against The Machine, het spelen met goede vriend Bruce Springsteen, zijn politieke strijd tegen ongelijkheid, maar ook over zijn muzikale helden. Al deze feitjes werden ondersteund met schitterende live-uitvoeringen van bijvoorbeeld The Ghost of Tom Joad van Bruce Springsteen, waarbij Tom zijn typische gitaargeluid liet horen, maar wie goed oplette zag dat het niet alleen Tom Morello was die de voortreffelijke riffs voortbracht. Zijn zoon Roman Morello bleek de skills van zijn vader 1-op-1 te hebben overgenomen. De muzikale appel bleek dus niet ver van de boom te zijn gevallen en wat maakten deze heren er op deze vaderdag een schitterende show van. Uiteraard mochten bekende nummers van Rage Against The Machine niet ontbreken en in een medley kwamen wat klassiekers aan bod. De tent ontplofte bij het horen van de bekende klanken en iedereen ging helemaal uit zijn dak. Hier kwam een stukje muziekhistorie samen. In deze geschiedenis mocht uiteraard Audioslave niet ontbreken en vol overgave werd met Like A Stone een ode gebracht aan zanger Chris Cornell, wat her en der voor natte ooghoeken zorgde. Het absolute hoogtepunt van de show was uiteraard de allergrootste hit Killing In The Name Of, dat gekscherend werd geïntroduceerd als een old dutch folksong, waarvan men mogelijk wel de tekst zou kunnen kijken. Uit volle borst, tot ver buiten de tent, klonken de gevleugelde woorden. De politiek bewuste artiest kon het vervolgens niet laten om tijdens Power To The People van John Lennon nogmaals zijn statements te doen gelden, nadat hij eerder al liet zien dat er achterop zijn gitaar Fuck Geert Wilders was opgeplakt. Zijn politieke “rage” zal nooit stoppen en zijn muziek zal nooit verloren gaan, wat een te gek hoogtepunt op deze editie van Pinkpop.
Velen baanden zich vervolgens nog zwaar onder de indruk van deze show naar het North Stage om te horen wat Wet Leg vandaag allemaal te bieden had. Diegenen die de band vooral kennen van de tijd van de hit Chaise Longue zullen ook hebben gezien dat Wet Leg een transformatie had ondergaan. Frontdame Rhian Teasdale was een regelrechte bikinibabe geworden die met een hippe zonnebril diverse sexy poses aannam op dit grote podium. Wet Leg deed dan ook wat ze in het verleden ook al deden, zichzelf soms niet al te serieus nemen. De heerlijke indierock denderde over het veld en het publiek bleek vooral aan het begin van de set helemaal in de greep van Wet Leg, maar gaandeweg de set bleek dan toch wel de aandacht te verslappen. De songs waren sterk genoeg, maar net zoals bij eerdere acts bleek ook nu het warme weer parten te spelen. Of het Pinkpoppubliek wou nog wat even energie sparen voor de rest van programma.
Wie absoluut nog tot aan zijn kruin gevuld was met energie was YUNGBLUD. Deze Britse rocker moet voor deze show nog ergens in een vaatje met Red Bull zijn gevallen, want de druktemaker haalt werkelijk alles uit de kast tijdens de eerste paar minuten van zijn show. Zijn energie had dan ook net die uitwerking die het voor deze show nodig had. Hij strooide rijkelijk met de motherf*ckers en de “handen omhoog” en wist hiermee het publiek geheel mee te krijgen. De jonge rocker was dan ook het voorbeeld voor een nieuwe generatie artiesten en niet voor niets spreekt deze zanger een jonge doelgroep aan. Men zong dan ook alle nummers van A tot Z mee en danste er vrolijk op los tijdens de hit Funeral en dat zou niet het enige hoogtepunt van de set zijn. De enthousiaste zanger stuiterde over het hoofdpodium en sloeg daarbij geen hoekje over. Niet voor niets zou hij niet veel later ook nog het podium verlaten om tussen alle fans door te rennen. YUNGBLUD maakte er samen met zijn fans een feestje van en een groot fan kreeg zelfs de eer om het nummer fleabag te spelen, wat hij vervolgens voortreffelijk deed. Wederom zong iedereen uit volle borst mee. De toeschouwers die minde bekend waren met de nummers van de Brit konden niet veel later wel de keeltjes wijd open zetten, want YUNGBLUD bleek goede vrienden geweest te zijn met Ozzy Osbourne en toen mocht dan ook een ode aan The Prince Of Darkness niet ontbreken. Over het gehele veld werd de klassieker Changes meegezongen. YUNGBLUD leverde een schitterende show af, waarbij er naast de vele pyro’s eigenlijk maar één echte ster was die on fire was. Wat een energie, wat een showman!
Voor een laatste maal tijdens deze Pinkpop meldden we ons bij de Tent Stage om een act te gaan bekijken. Wie nog even zin had in een mooi feestje alvorens de grote afsluiter zou gaan spelen op het hoofdpodium was bij Fat Dog aan het juiste adres. De band uit Londen is eigenlijk niet helemaal in een hokje te plaatsen en dat bleek vandaag ook bij deze vrolijke chaotische show, waarbij de bezoekers werden getrakteerd op punk, rave, klezmer, rock en stiekem nog veel meer. Alles ging bij Fat Dog in een razend tempo voorbij, waarbij het continu zoeken is waar frontman Joe nou eigenlijk was gebleven. Er waren weinig zangers die zo vaak van het podium gingen en vervolgens weer terugkeerden. Misschien vond hij simpelweg het podium te hoog en wou hij continu bij zijn fans zijn om de boel op te peppen, ze helemaal gek te maken en te zorgen dat de circlepits maar bleven kolken. Het publiek gaf dan ook alles en bleef maar gaan. De security had het zelfs even druk met het opvangen van diverse crowdsurfers, wat het gehele weekend bijna niet gebeurde. Fat Dog trok al die registers open en ging samen met de fans tot het gaatje, waarbij de saxofoon ook nog eens een extra duit in het zakje deed.
De gehele dag waren er al shirts te zien van de Foo Fighters. Shirts van eerdere tours, van het bandlogo door de jaren heen, maar ook shirts van de huidige tour die dit weekend bij de merchandisestand waren gescoord. Dave Grohl en zijn band spreekt dan ook diverse generaties aan en dat heeft deze band de afgelopen 30 jaar continu gedaan. Terwijl de temperatuur eindelijk wat is gaan liggen opende de Amerikaanse band met een spervuur aan grote hits. All My Life, The Pretender en Times Like These, Pinkpop kon zich geen sterkere opening wensen. Dave Grohl was dan ook enorm in zijn nopjes in Landgraaf en grapte dat hij niet te veel zou gaan praten , want ze hadden slechts twee uur de tijd. Aan deze woorden was niets te veel gezegd. In een razend tempo kwam de ene na de andere klassiekers voorbij, waarbij het publiek alleen maar continu bleef meezingen. Het was dan ook een slimme zet om een Greatest Hits-set te spelen en niet de focus te leggen op nummers van het nieuwe album Your Favorite Toy. Sterker nog, achteraf zou blijken dat er totaal geen nummer van dat album voorbij zou komen. Foo Fighrers trapten het gaspedaal tot op de bodem in, de band gaf alles en ook de glimlachen op het gezicht van de andere bandleden spraken boekdelen, men had er allemaal zin. Vandaag ging de band ook terug in de tijd, men speelde zowaar This Is A Call en Big Me, twee nummers van het debuutalbum van de heren. De show op Pinkpop kende ook even een rustiger blokje, waarbij de band even wat gas terugnam en een paar nummers akoestisch vertolkte. De hit Wheels werd uit volle borst meegezongen en zelfs buitenbeentje Marigold kon op applaus rekenen. Elk nummer bleek dan ook raak bij de headliner van deze zondag. De band was heer en meester en niemand kon dan ook iets inbrengen tegen al die grote hits. Van Monkey Wrench tot aan Breakout en Best Of You, alles kwam voorbij, waarbij de band ook nog eens graag een nummer oprekte en vaak een nummer nogmaals deed opleven terwijl iedereen dacht de laatste tonen al gespeeld waren. Teasen, pleasen, laten springen en meezingen, de Foo Fighters hoefde men niets uit te leggen. Uiteraard kon de show niet eindigen zonder dat ene nummer waarmee de band al jarenlang afsloot en uit volle borst zong het publiek Everlong mee. Voor een laatste maal mochten de toeschouwers in Landgraaf zich doen gelden, waarna er onder het genot van mooi vuurwerk de bezoekers weer richting de uitgang baanden. Pinkpop, wat was je mooi, tot in 2027!
Foto’s door Dave van Hout – Rockportaal.nl
