De succesvolle tour door Europa en het Verenigd Koninkrijk in 2025 moet naar meer gesmaakt hebben. Niet voor niets waren dan ook Andrew Stockdale en de zijnen nagenoeg een jaar na dato weer in de Britse hoofdstad te vinden om ouderwets te komen rocken. Niet alles was overigens hetzelfde, zo speelde de band op een andere locatie en ook werd er voor een ander voorprogramma gekozen.
Vorig jaar speelde Wolfmother nog twee avonden in de o2 Islington in Londen en nu was het aan o2 Shepherd’s Bush Empire om de band te mogen ontvangen. Aangezien de band vorig jaar nog twee uitverkochte shows speelde hoefde men vandaag ook niet over de opkomst in te zitten, velen hadden al bijtijds de weg naar de zaal gevonden en waren ruim op tijd om voorprogramma The Howlers te supporten. In het verleden bestond The Howlers uit meer bandleden, maar tegenwoordig draait alles om frontman/gitarist Adam Young en drummer Toby Richards. Daar waar de band eerder werd geroemd om hun desertrock leek men anno 2026 toch meer voor de indierock te hebben gekozen. Een paar vergelijkingen kwamen al snel tevoorschijn, waarbij vooral de vergelijking Arctic Monkeys meets Royal Blood de meest treffende bleek. Qua zang leek dan ook Adam Young behoorlijk op Alex Turner en het harde drumwerk deed dan juist weer denken aan Royal Blood. Daarnaast wist Adam voortreffelijk gitaarspel neer te zetten, maar het totaalplaatje had echter net te weinig te brengen. De nummers leken te veel op elkaar of op iets wat we bij andere bands al beter hebben gehoord. Aan het enthousiasme lag het in ieder geval niet vanavond, de band uit Londen was blij om weer in hun stad te mogen spelen, waren trots om voor Wolfmother te mogen openen en om ook meteen aan te kondigen dat er nieuw materiaal in aankomst was. Misschien zou het echter wel raadzaam zijn om toch weer een extra bandlid in de arm te nemen, zodat het ook live wat meer te bieden heeft.
Een goede rockshow is dan ook niet voor iedereen weggelegd, maar Wolfmother draaide daar de hand niet voor om. Vanaf de eerste tonen van Dimension stond o2 Shepherd’s Bush Empire compleet op zijn kop. Wolfmother had het publiek direct met zich mee en zorgde er voor dat menig haardos op en neer ging en de gebalde vuist al snel tevoorschijn werd gehaald. Mocht de band overigens nog op zoek zijn naar extra gitaristen, er bleken vele luchtgitaar-spelers aanwezig in de zaal vanavond en ook zij zouden vaker naar hun instrument grijpen deze avond. Twintig jaar na het verschijnen van het debuutalbum liet Wolfmother horen waarom juist dit album tot een all-time favorite is gaan behoren. De songs staan anno 2026 nog steeds als een huis en niet voor niets speelde de band vanavond nagenoeg elk nummer van dit album. De fans kenden deze tracks dan ook van begin tot eind en niet voor niets ging het publiek bij het derde nummer helemaal los, aangezien Wolfmother toen al de grote hit Woman inzette. De moshpits braken los en her en der vloog er wat bier door de lucht. De show bleek nu echt begonnen.
Vanaf dat moment werd ook meteen de zegetocht van Wolfmother ingezet. Frontman Andrew Stockdale keek met glunderende ogen toe hoe het publiek er compleet voor ging. Na al die jaren had zijn stembereik niet ingeboet en zijn geweldige gitaarspel zorgde er ook voor dat er bij menigeen achterin de zaal alsnog de nekharen omhoog gingen staan. Dit was pure rock ’n roll en even leek het zo gemakkelijk, de klassieke rock-drie-eenheid bleek het ook vandaag in de Britse hoofdstad weer te kunnen doen. Nadat Wolfmother na een paar nummers het publiek weer even iets rustiger had gekregen gooide men met het spelen van New Moon RIsing weer wat olie op het vuur, wat direct weer effect had op de toehoorders in de zaal. Wolfmother hoeft men dan ook niets meer uit te leggen, de jaren ervaring betaalde dan ook rijkelijk uit deze avond in Londen. Overigens kwam New Moon Rising dan wel niet van het debuutalbum, maar opvolger California Queen evenmin. Eventjes week Wolfmother af van de debuutplaat en koos men voor de klassiekers van het Cosmic Egg-album. Hoewel de band uit Australië veel meer muziek op hun conto had staan bleek Feelin’Love het enige recentere wapenfeitje wat door de speakers zou schallen deze avond. Men ging echt terug in de tijd en dat bleek een juiste zet.
Het publiek smulde van het grootse gitaarspel en ging helemaal mee op de muzikale trip van Wolfmother, waarbij de speeltijd heel snel bleek om te vliegen. Na een heerlijk uitgesponnen Joker & The Thief wenste Andrew iedereen vaarwel, maar menig fan wist wel beter. Dat toegift kon niet uitblijven en niet voor niets zongen vele fans al “Two More Songs “ en de Britten kregen gelijk, er stonden nog twee nummers op de setlist en met Love Train werd de succesvolle show voortgezet en met een voortreffelijke uitvoering van Victorious bracht Wolfmother de bezoekers voor een laatste maal naar een eenzame hoogte. Net zoals in 2025 flikte de band het weer en het zou niemand verbazen als men ook in 2027 weer eenzelfde rondje zou maken.