Onder de noemer Summer 2026 tourt Nick Cave & The Bad Seeds door Europa. Zo stond de “Wild God” in juni nog op Best Kept Secret, maar deed vervolgens nog heel wat landen aan, waarbij hij in sommige landen meerdere optredens verzorgde. Van deze immens populaire artiest zou men dan ook verwachten dat hij ook in het Verenigd Koninkrijk meerdere stops zou hebben, maar er werd gekozen voor één exclusieve show en waar kon dan beter dan in zijn soort van thuisstad Brighton.
Preston Park in Brighton was dan ook de plek waar het op deze vrijdag 31 juli allemaal moest gaan gebeuren. Voor de poorten van het park stonden al flinke rijen en deze zouden alleen maar aanzwellen, want voor dit evenement was geen kaartje meer te koop en niet veel later zouden er dan ook 50.000 bezoekers door het Preston Park heen lopen en velen zouden al snel naar het hoofdpodium komen om een mooi plekje te bemachtigen. Wie al op tijd aanwezig was kreeg een mooie line-up voor de kiezen, er was een schitterend programma samengesteld.
Het evenement werd geopend door Warmduscher, die met hun postpunk meteen de aandacht kreeg van het publiek wat massaal naar voren was komen lopen. Wat een energiebom barste los op dit grote podium, waarbij de bandleden alle hoeken van het podium verkenden alsmede ook de kleine catwalk die ook later veelal gebruikt zou worden. Letterlijk vertaald betekent Warmduscher warme douche en paste dat perfect bij het zomerse weer van vandaag. Een pet en/of zonnebrand was geen overbodige luxe. De band uit Londen was overigens geen onbekende act meer, de band bestaat immers al ruim 10 jaar en bracht onlangs nog hun vijfde studioalbum uit. Hun heerlijke rauwe sound zorgde ondanks de hitte voor een paar moshpits en het publiek liet zich dan ook gelden. De slogan Only Weirdos Are Pretty die te lezen was op de synthesizer gaf de chaos dan ook perfect weer. Het enthousiasme van de band sloeg dan ook duidelijk over, Brighton was los!
Ondertussen werd het maar drukker en drukker in Preston Park. Bij de merchandise waren voor de gelegenheid unieke items gemaakt, waaronder diverse tassen en posters, maar ook mochten speciale shirts niet ontbreken die als warme broodjes over de toonbank gingen. Voor de gelegenheid had zelfs een cateraar een speciaal Nick Cave-menu bedacht. Zo kon men zich culinair verwennen met The Boatman;s Cod, Chips! Lazarus! Chips! als ook de Red Right Halloumi Fries. Qua aankleding draaide dan ook alles om het optreden van hun thuiskomende held.
Na de energieke show van Warmduscher voelde de show van Cate Le Bon heel wat afstandelijker en een tikkeltje cooler. De dromerige pop die door de dame uit Wales werd voortgebracht klonk lekker in het gehoor, maar nodigde weinig uit tot meedansen of bewegen. De show van Cate zou dan ook eigenlijk veel beter tot haar recht komen in een zaal, waarbij iedereen in het donker wordt meegenomen op een muzikale trip, maar door het warme weer en de volle zon was die sfeer absoluut niet te benaderen en dat terwijl de dame al een rijtje van prachtalbums op haar naam heeft staan. Cate Le Bon is dan ook echt een goede artiest, maar stond vandaag simpelweg op de verkeerde plek.
Voor English Teacher bleek het vandaag een speciale dag te zijn. Nooit eerder stond de band voor zoveel bezoekers te spelen en enigszins zichtbaar zenuwachtig begon de band uit Leeds aan hun set. In hun nog korte bestaan, de band bestaat sinds 2020, is het behoorlijk hard gegaan voor deze act. Zo pakte de indierockers in 2024 nog een prijs voor hun debuutalbum This Could Be Texas en uiteraard speelde English Teacher veel nummers van dat album. In het verleden speelde de band, net zoals Cate Le Bon wat dromerigere popmuziek, maar besloot het roer om te gooien. Dat bleek de juiste zet, want de nummers die de band speelde vandaag hadden de juiste uitwerking op het publiek, wat bleef juichen en klappen. De indierock van English Teacher paste perfect en ook had de band nog een aantal verrassingen in petto, want English Teacher speelde ook nog eens een aantal nieuwe nummers.
Vervolgens was het een drukte van jewelste op het podium. De crewleden van The Flaming Lips werden door hun opdrachtgevers tot het uiterste gedreven. Grote schermen werden geplaatst, maar ook werden er allerlei gigantische opblaasbare objecten op het podium gelegd, die ongetwijfeld later met een compressor tot leven zouden worden gebracht. En zag men nou op de achtergrond nog ergens gigantische strandballen voorbij komen? De crewleden liepen ook nog eens in een soort van circus-tenue over het podium, dus dat er iets groots zou komen was te verwachten en daar was geen woord van overdreven. Vanaf het eerste ogenblik pepte frontman Wayne Coyne de boel op en probeerde iedereen bij de show te betrekken. Hij wou iedereen horen schreeuwen en juichen , iets wat vervolgens gebeurde, maar het publiek was eigenlijk veel meer bezig met het kijken van waar men eigenlijk naar keek. Er stonden ineens gigantische opblaasbare robots op het podium die soort van ritmisch meebewogen op de muziek en het zou niet het laatste special effect zijn gedurende deze show. Het concert van The Flaming Lips was een aaneenschakeling van ludieke fratsen. Een mannetje met een grotester als hoofd werd niet veel later vergezeld door twee dansende zonnetjes en ook zou niet veel later twee crewleden op podium staan in groot pak, waarbij men allebei een groot oog mocht voorstellen en zanger Wayne een opblaasbare mond vasthield. Door het ludieke karakter van de show was men bijna vergeten dat er ook muziek werd gespeeld. Gelukkig stonden er teksten op de schermen en was het makkelijk meezingen, maar de aandacht voor de muziek was compleet weg. Even kreeg Wayne het park stil door het ontroerende verhaal over het overlijden van zijn broer, maar vervolgens zat hij zelf weer in een opblaasbaar pak. Dat er ook nog eens heel veel strandballen over het publiek zou gaan en confettikanonnen de menigte ondersneeuwde moest toen nog gaan gebeuren, alsmede de Black Sabbath-cover War Pigs, waarbij zanger Wayne met een groot Fuck Yeah Brighton boven zijn hoofd liep. Er was dan ook meer dan genoeg te zien bij The Flaming Lips, een circus was er niets bij.
Nog voordat de klok half acht had geslagen was het tijd voor de hoofdact, de homecoming show van Nick Cave & The Bad Seeds. Van langzaam een show opbouwen was totaal geen sprake, als een ware orkaan opende Nick Cave samen met zijn Bad Seeds het optreden met Get Ready For Love, waarbij de zanger binnen no time het podium verliet en zich direct meldde bij zijn fans, die allemaal hoopte op een hand van de charismatische zanger. Meteen vanaf de start was duidelijk dat zowel de zanger als de band in bloedvorm verkeerde en Preston Park zich mocht opmaken voor een prachtige show. Na de opener kreeg het publiek meteen het bezwerende From Her To Eternity voor de kiezen, waarbij de menigte volop meezong. Het gehele park was op de hand van Nick Cave. De tierende frontman bleef maar op en neer lopen over de smalle catwalk en af en toe baande hij terug naar het grote podium om zich bij zijn bandleden te voegen, waarbij men zag dat naast de bekende frontman ook Warren Ellis weer druk in de weer was met zijn viool. Zijn partner in crime gaf ook werkelijk alles wat hij in zich had.
De setlist van vandaag was gevuld met vele fanfavorieten. Van het bombastische Tupelo tot meebrullers The Mercy Seat en Papa Won’t Leave You Henry, maar één nummer wordt bijna nooit gespeeld. Hier kwam echter in Preston Park verandering in, want ineens riep Nick Cave: “Can We Invite On To The Stage Kylie Minogue”. Een euforische gejuich klonk door het park bij de entree van de zangeres en niet veel later klonk daar zowaar het alom bekende duet Where The Wild Roses Grow, een uniek moment in de geschiedenis. Nick Cave ging dan ook van hoogtepunt naar hoogtepunt tijdens zijn show in Brighton. Zo zong iedereen graag mee op Red Right Hand en wie dan toch al de kelen wijd open had kon met The Weeping Song ook prima uit de weg. De innemende Nick Cave domineerde het park. Zijn homecoming show gaf hij vervolgens nog meer glans door Jubilee Street te spelen, een verhaal wat zogenaamd over een straat in Brighton zou gaan. De show van Nich Cave in Brighton ging dan ook vandaag allerlei kanten op. Zo bewandelde hij het duistere pad met donkere thema’s, maar ook kwam de gospel voorbij tijdens O Children. Er was dan ook een grote rol weggelegd voor zijn band en achtergrondzangers en achtergrondzangeressen. Iedereen was in dienst van de bekende frontman, die zelfs een paar keer een microfoon naar het podium gooide, die vervolgens door een crewlid werd opgepakt en weer werd toegereikt aan de 68-jarige zanger.
Het optreden van Nick Cave & The Bad Seeds was dan ook meer dan een concert, het was de viering van het leven, het ondergaan van een seance, proberen een inkijkje te krijgen in het leven van de charismatische zanger die met flink wat gebaren zijn volgelingen meenam op zijn avontuur. Met regelmaat werd de zanger dan ook op handen gedragen. Sterker nog hij stond op schouders van bezoekers, waarbij hij door anderen weer werd ondersteund. Iedereen wou bij hem in de buurt zijn, als zijn ware volgelingen. Na ruim twee uur en een kwartier kwam aan deze speciale show en heerlijke dag in Brighton alsnog een einde. Voor een laatste maal mocht men genieten van een fantastische artiest en tijdens het mooie Into My Arms werd her en der een traantje weggepinkt en zachtjes meezongen, waarbij er na het laatste slotakkoord nog een gigantisch applaus klonk en de 50.000 bezoekers helemaal gebiologeerd het Preston Park verlieten….