De Tilburgse kermis zit er net op. De vakantie is voor velen aangebroken. Dat zal ongetwijfeld de reden zijn dat er vanavond wel heel veel beenruimte is in Hall of Fame vanavond. Aan de bands zou het in ieder geval zeker niet mogen liggen.
Thrown Into Exile bestaat al sinds 2012 maar heeft, los van het winnen van de ‘Road to Mayhem’ wedstrijd toen nooit echt op grotere schaal kunnen doorbreken. Dus zijn ze vandaag toch maar gewoon de openingsband. Er is nogal wat afstand tussen band en publiek. In eerste instantie vooral fysiek, maar ook qua participatie lijkt er een disconnect te zijn. Deels een kwestie van onbekend en dus onbemind denk ik, maar ook omdat de gemiddelde leeftijd toch wel een eindje boven de 20 ligt. Het publiek dat liever op een beetje afstand met een biertje van de muziek geniet.
Herhaaldelijke pogingen van de band om een moshpit op gang te krijgen of de eerste rijen beter gevuld te krijgen falen jammerlijk. Ook spijtig is het beroerde geluid. Het mist warmte en volume. Jammer, want de gitaarpartijen met knipogen naar de Gothenburg-scene, een flinke portie groove en wat thrash zijn in de basis heel genietbaar. Kersverse vocalist Joshua Santo heeft een aardige strot in de stijl van een Randy Blythe. Zijn podiumpresentatie mocht wel wat sterker zijn.
Na een half uur kunnen we niet anders dan constateren dat we best een beetje opgewarmd zijn, maar het ook duidelijk is waarom dit niet de headliner van de avond is.
De zaal is wat voller als Unearth start. Gelukkig maar, want deze band verdient het, alleen maar al om wat ze bijgedragen hebben aan de metalscene. Ze waren de grondleggers van de metalcore. Frontman van het eerste uur, Trevor Phipps, lukt het wat beter om de zaal in beweging te krijgen. Er komt zelfs sporadisch iets van een kleine moshpit op gang na wat woorden van Trevor als: “Are we thrashing?”
De setlist bestaat uit een fijne dwarsdoorsnede van ouder en nieuwer werk. Zo komen van het laatste album The Wretched; The Ruinous en Mother Betrayal voorbij, maar ook bijvoorbeeld Incinerate uit 2018 en The Great Dividers uit 2004. Ook is er een ode aan de helaas onlangs, veel te vroeg overleden Lou Koller fan van Sick Of It All middels een cover van hun nummer Clobberin’ Time.
Het is genieten van brulboei Trevor, maar het hoogtepunt van deze band blijft toch wel het geweldige gitaarwerk. Virtuoze solo’s, zoals die van My Will Be Done, worden afgewisseld met lekkere, maar zeer organische breakdowns. Nu niet meer baanbrekend, maar je kunt niet anders dan de composities waarderen. Je hoort terug waar alle bands daarna de mosterd vandaan haalden. Of je vanavond nu in de moshpit wil staan, headbangen op de groove of je laten meeslepen door het vingervlugge gitaarwerk, je komt volledig aan je trekken.
Na al die jaren staat Unearth simpelweg nog steeds voor kwaliteit.