Kira Roessler werd bekend als bassist in de legendarische hardcore punkband Black Flag. Nadat ze uit de band werd gezet concentreerde ze zich op een carrière als dialoog redacteur en werk met bands als dos en haar eigen solo project. We spraken met deze getalenteerde dame naar aanleiding van het uitkomen van haar nieuwe plaat, Enigma, maar ook over haar tijd in Black Flag én of ze nu echt seks had met Joan Jett.
Als je naar Enigma luistert, zou je het niet direct een punkrock album noemen. Wat het wel is, is ook moeilijk te duiden. Toch vindt Kira dat het wel een punk album is. “Voor mij ís het juist een punkplaat. Punk draait namelijk niet om hard of snel spelen, maar om anders durven zijn. Punk betekent doen wat jij zelf wilt. Je losmaken van wat de maatschappij of anderen van je verwachten. Eigenlijk is het juist ingaan tegen die verwachtingen en je eigen regels volgen.”
Inderdaad, dit is best een eigenzinnige plaat. “Als bassist schrijf ik mijn nummers vanuit de basgitaar en de zang. Ik probeer een emotioneel verhaal te vertellen dat volledig persoonlijk is. Ik wil mijn eigen visie op de wereld uitdrukken. Ik heb me nooit willen laten beperken door ideeën over hoe een driekoppige band zou moeten klinken, hoe een basgitaar hoort te klinken of hoe de instrumenten gemixt moeten worden. De muziek is bewust ruim opgezet. Ik houd van ruimte tussen de instrumenten en van interactie. Niet iedereen hoeft voortdurend tegelijk te spelen. Juist het samenspel en de tegenbewegingen maken het interessant. Sommigen noemen het jazzy, maar ik voel me eigenlijk niet door jazz beïnvloed. Wel draait mijn muziek om ritme en contrapunt. Ritmes zijn voor mij de manier om verhalen te vertellen. Door interessante ritmische relaties tussen de instrumenten te creëren ontstaat mijn eigen muzikale taal.”
Het valt niet te ontkennen dat er iets te horen is van de sfeer van oude jazz. Billie Holiday blijkt dan ook een enorme inspiratiebron. Kira heeft zelfs een hond met die naam. “Tijdens mijn tijd in Dose, samen met Mike Watt, heb ik zelfs een nummer van Billie Holiday gecoverd. Mijn hond, Billie is een kleine terriër-mix. Ze is klein van stuk, maar ontzettend stoer. Ze worstelt graag met andere honden, vindt het heerlijk om vies te worden en is absoluut geen typisch “meisjeshond”. Ze lijkt wat dat betreft wel op mij.”
De opnames duurden uiteindelijk niet zo lang als veel mensen denken. De vertraging zat vooral in de release, omdat de platenmaatschappij bezig was met veranderingen in de distributie. De basis van het album werd opgenomen in de thuisstudio van drummer Dave Bob. De zang en de uiteindelijke mix werden gemaakt in Kitten Robot Studios, waar Kira’s broer werkt. Haar broer, Paul Roessler, ook iconisch vanwege o.a. zijn rol als toetsenist in punkband The Screamers speelt bovendien piano op de plaat.
Kira geeft ons een dieper kijkje in de creatie van het album. “Ik schrijf meestal twee baslijnen en de zang. Mijn broer neemt die tweede baslijn als uitgangspunt en bouwt die uit tot een pianopartij. Daardoor blijft de wisselwerking tussen de instrumenten behouden, terwijl hij er zijn eigen muzikale kleur aan geeft.”
Samenwerken met familie heeft volgens haar voor- en nadelen. Meestal verloopt alles soepel, maar soms vervallen ze weer even in oude broer-en-zuspatronen. Toch voelt het veilig om muziek te maken met mensen die haar door en door kennen.
Daarnaast werkte Kira op het album nauw samen met Petra Haden. Volgens Kira is Petra één van de meest creatieve zangeressen die ze kent. “Ze gebruikt haar stem niet alleen voor melodieën, maar bootst er complete instrumenten mee na. Voor Fluid Reset leverde Petra zeventien verschillende zangsporen aan, vol harmonieën en bijzondere ideeën. Voor Cross Purpose stuurde ze tien verschillende melodieën terug toen ik vastliep met de zanglijn. Uiteindelijk werd Petra’s stem zelfs de basis van de leadzang, terwijl ik alleen de achtergrondzang verzorgde. We leerden elkaar kennen via Mike Watt, die Petra jaren geleden introduceerde binnen de muziekscene van Los Angeles.”
Het album is deels autobiografisch. “Enkele nummers zijn ouder, maar werden opnieuw opgenomen zodat de gitaarpartijen van een inmiddels overleden vriend behouden konden blijven. Het titelnummer schreef ik naar aanleiding van zijn overlijden. Daardoor groeide de hele plaat uit tot een eerbetoon aan hem.”
BLACK FLAG
Toen ze haar hond vergeleek met haarzelf gaf ze al aan dat ze best stoer is. Dat stoer zijn kwam dan ook van pas in haar tijd bij Black Flag. Toch had ze nooit echt het gevoel dat ze bewust haar vrouw-zijn moest wegstoppen om met de mannen in de band te kunnen werken. “Ik was als kind al een echte tomboy. Ik speelde altijd met jongens, voetbalde graag en voelde me nooit echt thuis tussen de stereotype meisjes. Dat had dus weinig met Black Flag te maken. De fysieke uitdagingen waren wel echt zwaar. We stonden allemaal voortdurend onder enorme druk. Voor mij was het belangrijk om nooit te laten merken hoe zwaar het soms was. Als ik zou klagen of zou zeggen dat iets te moeilijk was, zouden mensen meteen denken dat het kwam omdat ik een vrouw was. Daarom moest ik mezelf voortdurend sterk tonen. Ik wilde absoluut niet dat iemand me als een zwakke vrouw zou zien.”
Het was best een zware tijd voor Kira, maar ze heeft er een nuchtere kijk op. “Alles wat de moeite waard is, kost nu eenmaal inspanning. Ik hielp waar ik kon: met rijden, spullen verplaatsen en vooral een oogje in het zeil houden zodat er niets gestolen werd. Er is altijd wel iets waarmee je kunt bijdragen. In die beginperiode zaten we alle vier volledig op één lijn. We geloofden echt in wat we deden. Maar een band is uiteindelijk een beetje als een huwelijk. Het is moeilijk om jarenlang allemaal dezelfde kant op te blijven gaan.”
Toch waren mensen als Henry Rollins en Greg Ginn niet altijd de makkelijkste om mee te werken. Beiden waren vrij intens. Gevraagd naar wie het meest intense is, moet Kira even nadenken. “Dat is lastig te zeggen, omdat ze op totaal verschillende manieren intens zijn. Henry is iemand die eigenlijk niet zo van mensen houdt. Maar als zanger stond hij voortdurend in het middelpunt van de belangstelling. Mensen wilden altijd iets van hem, waardoor hij continu onder spanning stond. Greg is juist intens omdat hij alleen maar met muziek bezig wil zijn. Als het aan hem lag, speelde hij tien uur per dag gitaar. Hij wilde altijd eerder naar de zaal om tijdens de soundcheck nog uitgebreid te kunnen jammen voordat het optreden begon. Henry daarentegen wilde juist zoveel mogelijk met rust gelaten worden.”
Toch lijkt Henry met o.a. zijn one-man shows een stuk toegankelijker te zijn geworden. Volgens Kira heeft hij nog steeds een sterk introverte kant. “Hij heeft echter inmiddels geleerd een publieke persoonlijkheid te ontwikkelen. Vroeger uitte zijn ongemak zich vooral in boosheid, tegenwoordig weet hij daar beter mee om te gaan.”
DE OUDE PUNKSCENE
Volgens Kira zag de vroege punkscene in Los Angeles er heel anders uit dan veel mensen zich nu voorstellen. “In de beginjaren kwamen slechts een paar honderd mensen naar optredens. Er werd gepogood, maar de sfeer was vriendelijk en vrouwen speelden een belangrijke rol binnen de scene. Pas toen punk populairder werd en steeds meer buitenstaanders kwamen kijken, ontstond de agressieve slamcultuur. Veel bezoekers kwamen uiteindelijk niet eens meer voor de muziek, maar alleen om zich door het publiek heen te beuken.”
Zelf leerde Kira hoe ze zichzelf moest beschermen. “Ik bleef langs de muur staan, werkte vaak als roadie zodat ik aan de zijkant van het podium kon blijven en ik vermeed clubs waarvan ze wist dat ze onveilig waren.”
Volgens haar hoort geweld helemaal niet bij punk. Ze ziet dat veel jonge bezoekers de geschiedenis van de scene niet kennen. Tradities zoals “girls to the front” zijn volgens haar ooit ontstaan om concerten voor iedereen veilig te houden. “Ik vind het daarom belangrijk die geschiedenis te blijven vertellen.”
Kira bewondert hoe singer-songwriter Phoebe Bridgers onlangs een tournee organiseerde waarbij ze op het laatste moment via sociale media kleine optredens aankondigde in plaatsen waar grote artiesten normaal niet spelen. Daarmee omzeilde ze grotendeels de grote ticketbedrijven en hun hoge extra kosten. “Dat is een prachtig voorbeeld van de doe-het-zelfmentaliteit waar punk altijd voor heeft gestaan.”
HET EERSTE OPTREDEN
Aan haar allereerste optreden bewaart Kira vooral een waas van zenuwen. Ze speelde destijds met haar eerste band, Waxx waarin gitarist Glenn, de overleden gitarist waar ze eerder over vertelde en waar het titelnummer van Enigma over gaat. “Niemand wist toen eigenlijk precies wat punkmuziek moest zijn. Iedereen experimenteerde. Ik noemde mezelf destijds Candy Cane en droeg een zware fietsketting om haar nek. Ik herinner me vooral hoe bang ik was. Toch voelde het optreden bijzonder. Het vond plaats in de legendarische Whisky a Go Go en gaf me voor het eerst het gevoel echt deel uit te maken van de punkscene.”
FIREHOSE EN DOS
Hoewel Kira teksten schreef voor Firehose, beschouwde ze het nooit als haar eigen band. Mike Watt vroeg haar regelmatig om gedichten en teksten die hij vervolgens gebruikte voor zijn nummers. Zelf werkte ze ondertussen al aan haar eigen muzikale ideeën, onder andere door verhalen voor haar neefjes te combineren met in elkaar grijpende baslijnen. “Firehose was vooral Mike Watts manier om het overlijden van D. Boon te verwerken. Mijn eigen eigen muzikale weg leidde uiteindelijk toen naar Dos.”
DIALOOGEDITOR
Naast haar muziekcarrière werkt Kira al jarenlang als dialoogeditor voor films. Dat is best een interessant proces. “Filmscènes worden uit talloze verschillende opnamen samengesteld. Daardoor sluiten dialogen vaak niet mooi op elkaar aan. Mijn taak is het om al die dialogen weer vloeiend te maken, storingen te herstellen en acteurs hun tekst opnieuw te laten inspreken in de studio. Daarnaast zorg ik voor alle achtergrondstemmen en bereid ik de complete dialoogtrack voor op de uiteindelijke eindmix. Tijdens die eindmix zit ik samen met de regisseur en de geluidsmixer in de studio om ervoor te zorgen dat alle gewenste aanpassingen snel kunnen worden doorgevoerd. Zo draag ik uiteindelijk bij aan de definitieve geluidsmix van de film zoals die in de bioscoop te horen is.”
Ze raakte in die wereld terecht doordat haar broer muziek verzorgde voor een film. Ze had in die tijd een kantoorbaan en bedacht zich dat dit een baan zou kunnen zijn waarbij ze haar computerskills én muzikale talent kon benutten. “Ik smeekte hem om mij aan te nemen en beloofde de telefoon aan te nemen of wat dan ook. Toen bleek dat de mannen met name geïnteresseerd waren in spannende geluidseffecten als explosies en niet geïnteresseerd waren in dialogen. Daar greep ik mijn kans.”
SEKS MET JOAN JETT
Als uitsmijter willen we toch eens meer weten over het verhaal dat Kira lanceerde dat ze seks heeft gehad met Joan Jett, legendarisch vanwege haar werk met The Blackheats en The Runaway. Ze is daar best openhartig over. “Ik denk dat je dingen moet proberen. In die tijd, na de punkrockshow gingen veel meiden wat met elkaar vozen op feestjes. Dat maakte me wel nieuwsgierig, ik was daar eerder eigenlijk niet aan blootgesteld. Ik vond dat als ik iets met een vrouw zou proberen, zou dat wel een beetje een stoere griet moeten zijn. Ik was een keer op een feestje en daar was Joan Jett, en wel de rest is geschiedenis. Ik ontdekte wel dat ik niet lesbisch of biseskueel ben, maar het was toen een soort experiment. En toevallig was dat experiment met Joan Jett. Eerlijk gezegd is het pijnlijke dat ze dit zelf niet meer kan herinneren omdat ze met zoveel vrouwen intiem is geweest. Voor mij was het wel heel uniek omdat het mijn eerste en laatste ervaring met een vrouw was.”
Photo credits: Tim Nalley