Veel mensen zullen Kira Roessler vooral kennen van haar tijd als bassist bij de legendarische punkband Black Flag. Daarnaast speelt ze echter met haar man Mike Watt in dos en maakt ze filmmuziek en soloalbums. Dit is haar tweede soloplaat. Hoewel Kira absoluut het meesterbrein is achter deze plaat, riep ze ook de hulp in van haar broer, producer Paul Roessler. Achtergrondvocalen zijn afkomstig van Petra Haden.
Als je ruige punkrock of hardcore verwacht, zal dit album je teleurstellen. Het tempo ligt laag, er is geen distortion te horen en de vocalen worden niet geschreeuwd. Nee, dit zijn laidback, wiegende luisterliedjes met een beetje jazz. De bas staat wel op de voorgrond natuurlijk, maar ook toetsenpartijen hebben een belangrijke plek. Soms nemen de composities verrassende, wat experimentele wendingen. Hoewel je er niet op los kunt gaan in de moshpit hebben de nummers wel iets swingends, iets groovends, maar dan met de snelheid van een cassettespeler die niet genoeg stroom krijgt. Kira’s vocalen klinken als een mix van een crooner tot de zangeres van een slaapliedje of in een jazz club. Niet voor niets vernoemde Kira haar hond naar jazz vocalist Billie Holiday.
Titelnummer Enigma verwijst naar de onlangs overleden gitarist Glenn Brown, die op eerdere opnames te horen was. Hij is het ‘enigma’. Voor de Black Flag fans is er een opmerkelijke remake te horen van hun nummer Drinking and Driving. Kill Him heeft een film noir randje.
Als punkrock vooral gebaseerd is op de muziek maken die je zelf wil, is dit een perfecte punkrock plaat. Als je die definitie niet aanhangt is dit niet echt een plaat voor deze site. Wat het zeker wel is? Een interessant album met een eigen, eigenzinnige identiteit. Het beste te consumeren achterovergeleund in het zonnetje of met een glas wijn of whisky op de bank.