Het weer is heerlijk. De weergoden zijn het festival dit jaar goed gezind. Het is warm, maar door de wind voelt dit nergens als beklemmend. Stoffig is het wel, maar daar trekt helemaal niemand zich wat van aan. Het is weer een dag om van te genieten. Wij doen dit vooral met muziek, maar er is zoveel meer…
Als je met All Them Witches de dag mag beginnen dan weet je dat het goed zit. Gelukkig staan de vier heren in de tent Teddy Widder. Dat maakt dat de logge, psychedelische blues/ stonerrock prima past bij het tijdstip. Het geluid staat tot in detail goed afgesteld. Het helpt de band, die aan haar laatste optreden van deze tour bezig is, om het net even iets meer cachet te geven. Zanger/ bassist Charles Michael Parks Jr. neemt ons mee door een trip die wordt ondersteund door elektrisch gitaar, keyboard, viool en drums. Het is duidelijk dat drummer Christian Powers zich binnen no time heeft aangepast. Met Aethernet, Culling Line, Saturn Song en Hold Up, What You Say? is het nieuwe album House of Mirrors goed vertegenwoordigt. Dat ook de oudere nummers erin gaan als zoete koek blijkt wel uit de reactie van het publiek. Prima optreden om je tour mee af te sluiten.
Met Johnny Marr keren we terug naar de jaren tachtig. Wel in een modern(er) jasje. De gitarist/ zanger is vooral bekend van zijn werk met The Smiths. Het is niet voor niets dat nummers als How Soon Is Now en een akoestische versie van Please, Please, Please Let Me Get What I Want gespeeld worden. Hij begint echter met Armatopia en Generate! Generate! Nummers die uitstekend hadden gepast binnen de roemruchte jaren tachtig. Alleen klinkt het moderner en vrolijker. Electronic wordt overigens ook geëerd met Get The Message en een eigentijdse, meer gitaar georiënteerde Getting Away With It. Dat hij eindigt met een cover van Iggy Pop (The Passenger) is enigszins opvallend. Het zorgt wel voor een passend einde van een opvallend goede set. Wat opvalt is dat het jonge publiek zo gretig reageert op ‘oude helden’ en de muziek uit die tijd. Het gespring, meezingen en gedans toont dat men op de hoogte is van de klassiekers, maar ook van het nieuwe(re) materiaal.
The Last Dinner Party stond twee jaar eerder al op DTRH. Toen nog in de begindagen van hun carrière. Potentie was er al en de jaren hebben de vrouwenband goed gedaan. Van meisjes zijn het echte vrouwen geworden. De show, hun outfits en de muziek hebben duidelijk vooruitgang geboekt. De outfits passen steeds beter bij de gekozen term barok rock. Bovendien kent de show steeds meer elementen van (Gothic) theater. Live komen nummers als Count Ways, Sinners en Ceasar on a TV Screen overtuigender over dan op plaat. Zangeres Abigail Morris overtuigde twee jaar geleden al, maar is met de loop der tijd nog overtuigender geworden. De show heeft een beetje te lijden onder het zonlicht en de grote open ruimte omdat de band op het hoofdpodium spelt. Verder vooral een overtuigend optreden van een eigenzinnige damesband die zich overigens op drums door verschillende (mannen)drummers laat ondersteunen.
In de tent van Fuzzy Lop laat Westside Cowboy er geen gras overgroeien. De vaart zit direct in het optreden. Rock ’n roll zoals het hoort. Het enthousiasme van de band is aanstekelijk. De indierock muziek rammelt met kwaliteit. Het heeft dat rafelrandje dat veel bands missen. Het is kordaat zonder al teveel opsmuk, maar het zit verder uitstekend in elkaar. De (samen)zang van Jimmy Bradbury (zang, gitaar), Reuben Haycocks (zang, gitaar) en Aoife Anson O’Connell (zang, bas) zorgt voor wat extra’s. Voor een band die pas in augustus van dit jaar hun debuutalbum uitbrengt is dit een geweldig optreden. Drummer Paddy Murphy levert een bijdrage in de acapella afsluiter. Het uur dat Westside Cowboy mag spelen is voorbij gevlogen.
Met een kortdurend technisch probleem start David Byrne met zijn moderne ballet ontmoet muziek. De grote verrassing van een aantal jaar terug (2018 om precies te zijn) is er een beetje vanaf. Deze keer is iedereen in oranje gestoken. Het zal geen ode zijn aan het Nederlands elftal of het koningshuis. Het is een komen en gaan van verschillende muzikanten en dansers op het podium. Deze keer lijkt men meer in groepjes over het podium te dansen en te zingen. De choreografie is weer tot in details georkestreerd. Het geeft een nummer als Everybody Laughs veel meer dynamiek. Al die beweging op het podium maakt het extra levendig. Niemand heeft namelijk een vaste plek op het podium. Het maakt niet uit welk instrument je bespeeld. Dezelfde dynamiek geldt voor de Talking Heads nummers als And She Was, Houses In Motion, Slippery People en afsluiter Burning The House. Byrne zit daarnaast op de praatstoel zonder dat het te lang duurde. Het geeft wat meer achtergrond bij nummers, maar ook op zijn maatschappelijke opvatting over de disbalans tussen mens en dier. (archieffoto DTRH 2018)
Tijd voor een groot feest met de traditionele Ierse folkband The Mary Wallopers. Het is direct springen en zingen alsof ieders leven in de tent van Fuzzy Lop ervan afhangt. Van voor tot achter en van links tot rechts gaat iedereen mee in het feestgedruis wat ingezet wordt door het furieuze Bold O’Danahue. Gelukkig weet de band soms wat gas terug te nemen zodat iedereen een korte adempauze kan nemen. The Turfman from Ardee werkt in een klein typisch Iers café, maar ook in een grote tent. De energie op het podium slaat over op het nog lang niet vermoeide publiek. Het is een band die je eerder verwacht op een folkfestival met al hun traditionele instrumenten en nummers dan op DTRH, maar het is vanavond een groot succes. Het tekent het open en experimentele karakter van het publiek en de organisatie.
Gelukkig kunnen we uitrusten op de fijne tonen van The XX. De headliner van de zaterdag staat eigenlijk haaks op de doorgaans geboekte headliners. Het zweeft, het zorgt voor kalmte en geeft ruimte om lekker languit in het gras te liggen. Alleen is daarvoor weinig ruimte. De plek voor hoofdpodium Hotot loopt namelijk behoorlijk vol. De live zwoele stemmen van Romy Madly Croft en Oliver Sim nemen het publiek mee op een soort van dromenland. Wel met de ogen open, want je wil niets missen. Het rustige karakter heeft ook effect op het publiek. Een deel gaat richting de plekken voor dance en de ander komt langzaam in trance. Compleet anders dan de beats of heftigere rock die we normaal voorgeschoteld krijgen, maar het werkt wel na zo’n lange dag vol met muziek. In volle rust keer ik huiswaarts. Morgen nog een dag en dan is DTRH alweer veel te snel voorbij.
