Uitverkocht! Maar toch ook weer niet. Het terrein is verkleind voor het aantal van 42.000 bezoekers. Dat zijn er toch 8.000 minder dan voorgaande jaren. Down The Rabbit Hole is niet het enige festival dat te lijden heeft onder minder bezoekers. Grote vraag is waar het precies aan ligt. Zoals vaak, heeft het verschillende redenen. Het programma van vorig jaar leek meer in balans. Bekende namen voor het wat oudere publiek, maar – zoals altijd – voldoende nieuwe acts voor de jongere garde. Het aantal festivals en de (stijgende) kosten worden ook vaak genoemd. Feit is wel dat de aftrap ouderwets sfeervol is. DTRH heeft er namelijk weer voor gezorgd dat het rondlopen op het terrein een feest is. Door de aankleding, de vele hoekjes met verrassende dingen en het feit dat het verder goed geregeld is. Ook het weer is zeer tevreden. Zon en niet te warm. Alles is dus in het werk gesteld voor een tevreden festivalbezoeker.
Foto: Dave van Hout
In het kader van te laat komen is tegen ruggen van andere toeschouwers aankijken sta ik buiten te luisteren naar Femme Fugazi die ik nauwelijks zie. Heel even vang ik een glimp op van de zangeres en gitarist. Toch weet de gedreven punk van de Nijmegenaren indruk te maken. De tent is niet voor niets overvol. Het is behoorlijk to the point, heeft toch voldoende melodie en de zangeres zingt en schreeuwt daar fijn overheen. Het feit dat we met meerdere mensen buiten de tent van Holding staan te luisteren of dansen, zegt eigenlijk genoeg over de kwaliteit.
De devaluatie van de naam grunge is een feit. Althans, als ik de omschrijving van het boekje van DTRH mag geloven sta ik naar een band te kijken die de grunge als belangrijke invloed gebruikt. Als je de studioplaat luistert kan ik die vergelijking overigens begrijpen. Live is het echter een compleet ander verhaal. De jonge Ieren van Florence Road leveren fijne luister poprock met in het middelpunt zangeres Lily Aron. Om haar stem en haar gitaarspel ruimte te geven wordt de gitaar nergens zo schurend of laag als bij grunge. Dit is eerder lekkere luistermuziek zoals we die wel vaker zien op festivals. Gewoon toegankelijk voor iedereen. Meezingen wordt ook geregeld op Figure It Out. Op Hanging Out to Dry dansen we mee met Lily. Duidelijk een band die weet wat ze doen. Jammer van het gemiste rafelrandje.
Foto: Irwan Notosoetarso
Let’s get the party started! De naam Son Mieux heeft zich in korte tijd gevestigd. De zon schijnt en het leven is rommelig. Dat laatste krijgen we te horen van (de uitstekend bij stem zijnde) zanger Camiel Meiresonne. Waar hij eerst dacht dat het leven alleen maar beter zou worden weet hij nu beter. Het is de basis van de muziek van Son Mieux. De mindere periodes zitten goed verstopt, want de gebrachte (indie)pop is van het niveau meezingen, klappen en dansen. Niks mis mee omdat het goed gebracht wordt. Het is duidelijk dat de band alweer een tijd samen optreedt, want wat er op het podium gebeurt ziet er gelikt uit. De kenmerkende over the top poses vliegen voorbij. Het podium en de achtergrond wordt goed gebruikt. Het herhalen van refreinen slaat aan. Zeker bij Feel Pt.2 raak ik de tel kwijt hoe vaak It Feels Like Home gezongen wordt. Can’t Get Enough is een goede tweede wat betreft herhaling. De muziek is aanstekelijk. Ook de ballads gaan er met dank aan een achtkoppig achtergrondkoor makkelijk in. Dit is eerder disco, funk en pop in een makkelijk zittend jasje.
Foto: Irwan Notosoetarso
Ook Kevin Morby houdt het wat muziek relatief luchtig. De teksten zijn soms een ander verhaal. Zijn mix van country, folk en indierock zorgt voor rust en kalmte. Misschien een opmerkelijke keuze voor een festival, maar het werkt voor een deel van het publiek. Een ander deel verdwijnt naarmate de set vordert langzaam uit de tent. Wat betreft de kwaliteit van muzikanten en de opbouw van de nummers zit het prima in elkaar. Mogelijk is de planning op vrijdag iets te vroeg. Iedereen is nog relatief fris en een groot deel van het publiek heeft behoefte aan actie. Mogelijk had dit beter bij Hotot gepast. Lekker lui liggend in de zon met fijne (luister)muziek op de achtergrond.
Aan energie geen gebrek bij het optreden van Kaat van Stralen. Op tijd richting het (vaak te) kleine Holding. De tent staat vol, de sfeer zit erin en als Kaat zelf opmerkt dat dit een speciaal concert wordt dan weet je dat het goed zit. Kaat van Stralen lijkt zo’n beetje op elk festival op te treden dit jaar. Dat heeft een reden. De punk met alternative spoken word slaat aan. Het viertal (zang, gitaar, bas en drums) weten elkaar uitstekend te vinden in een felle en aanstekelijke mix waarin de dansbare melodie nooit ver weg is. Kaat rijmt, zingt en schreeuwt in Vlaams teksten die het vrouwenperspectief in een mannenwereld duidelijk maken. Afgewisseld met maatschappelijk kritische teksten. De muziek slaat zo aan dat er tijdens Aerobics het publiek fanatiek meedoet in de voorgestelde oefening. Op het einde van de set springt iedereen nog even vrolijk in het rond op Stop met wenen. Vanavond zal er niet veel geweend zijn of het moet van geluk zijn van zo’n goed en leuk optreden.
Foto: Irwan Notosoetarso
Het strak geregisseerde optreden van De Staat start met Torre in het publiek. Zijn entree door het publiek is op de tonen van Who’s Gonna Be the Goat? Hiphop rock op Input Souce Select waar Torre nog steeds voor het podium bivakkeert. Met Peptalk wordt de grote trap voor en op het podium gebruikt. Torre regisseert het publiek naarmate hij stapsgewijs hoger op de trap komt (met Peace, Love & Profit en The Underdog). Hoogtepunt is dat hij het publiek zich in het midden laat splitsen op KITTY KITTY. Participatie was nog nooit zo voelbaar. Of is het volgzaamheid? Tijdens Glory keer ik huiswaarts. Op dat moment wordt Witch Doctor achter mij in gang gezet. Misschien toch niet zo’n goede timing. Het leven van een recensent gaat niet altijd over rozen 😉 Overigens is het een uitstekende keuze om dit optreden in de tent van Teddy Widder te plannen. Het maakt dat de gigantische trap, maar vooral ook de lichtshow indrukwekkend overkomt. Enige wat ik mis zijn de tonen van Led Zeppelin met Stairway to Heaven.
