Enige tijd geleden had ik het genoegen om Julian ‘Nutz’ Deyres van de Franse technische deathmetalband Gorod te interviewen. Ondanks enige technische problemen had hij met de nodige humor genoeg te vertellen over het nieuwe album, de bewust gekozen stilistische koerswijziging van de band en hoe om te gaan met teleurstellingen in een bandsetting.
Hallo Julian, bedankt voor dit interview. Het nieuwe album van Gorod, getiteld The Ember Gone, komt eind augustus uit. Hoe is de feedback van de pers tot nu toe?
De reacties vanuit de Duitse metalpers zijn tot nu toe lovend. Met The Ember Gone hebben we als band voor het eerst een progressieve metalplaat proberen te maken. In het verleden hebben we elementen vanuit de progressieve rock en metal in onze muziek verwerkt, maar een volledig progalbum maken is iets volledig nieuws voor ons. Als Gorod staan we voornamelijk bekend als een band die technische melodieuze deathmetal maakt. Uiteindelijk is het hoe onze fans zullen reageren op deze verandering, haha. Toch ben ik toch blij dat we deze stilistische draai gemaakt hebben en dat de pers daar tot nu toe positief op reageert.
Hoe ga je als band om met fans kunnen die een wat eenzijdig beeld hebben van hoe Gorod volgens hen moet klinken?
Je kunt het niet iedereen naar de zin maken. Sommige fans verafschuwen veranderingen en willen het liefst album na album in dezelfde stijl horen. Anderen raken juist verveeld hierdoor en zoeken verandering en groei. Toch is The Ember Gone naar mijn idee ook weer niet zo verschillend van de laatste paar albums. We zijn nog steeds een band waar een goede instrumentenbeheersing hoog in het vaandel staat en we proberen iedere keer albums uit te brengen die muzikaal coherent zijn.
Zelf hou ik juist van bands die qua stijl de bakens duren te verzetten. Dit is juist wat ik aan The Ember Gone waardeer.
Met The Ember Gone hebben we echt geprobeerd om echt goede nummers te schrijven die blijven hangen bij de luisteraar. Waar we in het verleden vooral wilden laten horen hoe goed we onze instrumenten beheersen, hebben we deze keer de keuze gemaakt om te kijken wat passend is voor elk individueel nummer. Toch is het creatieve proces binnen Gorod de afgelopen jaren weinig veranderd. Alle nummers worden geschreven door Mathieu Pascal. Hierdoor is wel een soort van continuïteit van stijl en substantie ontstaan door de jaren heen. Er is bij ons geen sprake van een nieuw bandlid die met verse ideeën komt, waardoor de band in kwestie helemaal van stijl verandert. Bij ons is meer sprake van soort evolutie dan een radicale stijlbreuk.
Kan je wat vertellen over het creatieve proces van The Ember Gone in vergelijking met voorgaande albums?
Zoals ik al eerder zei worden alle nummers geschreven door onze gitarist Mathieu en als band waren we deze keer meer op zoek naar een opener, minder druk geluid. Deze richting gingen we met The Orb al op, alleen deze keer wilden we minder gitaarsolo’s en blastbeats. Welgeteld heeft alleen het laatste nummer op het nieuwe album blastbeats, haha. Als band bestaan we zo’n dertig jaar en hebben we in die tijd acht studioalbums uitgebracht. Met elk album proberen we ons muzikaal te verbeteren en te verbreden. En ja, ik zal er niet omheen draaien, we willen graag met onze muziek een groter publiek bereiken, doch zonder onze kernidentiteit op te geven. Ik denk dat we met The Ember Gone daarin goed geslaagd zijn. We zijn in de kern nog steeds een melodieuze deathmetal band, maar deze keer met een meer progressieve vibe. We houden van een goede muzikale uitdaging, haha.
Het opnemen en het bedenken van zanglijnen voor het nieuwe album was voor jou bij tijd en wijle een stressvolle aangelegenheid. Wat was er aan de hand?
Dat klopt inderdaad. Omdat de muziek minder ‘vol’ was, moest ik flink aan de bak om met goede en originele zanglijnen te komen. De rest van de band zat me flink te pushen om bijvoorbeeld met meer cleane zanglijnen te komen. Het kwam zelfs voor dat tien ideeën van mij door de rest van de band werden afgeserveerd. En nee, dat was niet bepaald bevorderlijk voor mijn zelfvertrouwen en mijn humeur, haha. Hierdoor duurde het creatieve proces voor mij langer. Vooral Forgiveness, onze eerste single van het nieuwe album, was een absolute nachtmerrie voor mij. De schreeuwgedeelten had ik snel bedacht, maar het bedenken van de cleane zanglijnen die de rest van de band ook beviel, was echt een verzoeking. Het heeft uiteindelijke bijna twee maanden geduurd voordat de cleane vocalen fatsoenlijk op band stonden, haha.
Als je de structuur van een nieuw nummer krijgt gepresenteerd, hoe weet je dan welk soort zang bij welk muziekgedeelte past?
Vaak als Mathieu met een nieuw nummer komt, heeft hij al een goed beeld waar gezongen kan worden en waar niet. Vergelijk het maar met een slaggitarist die precies weet waar een gitaarsolo past en waar niet. Soms wil ik over een bepaald muziekgedeelte zingen, maar is Mathieu daar mordicus op tegen. Andersom gebeurt het ook, dan wil hij dat ik over een bepaald gedeelte zing, maar zie ik dat niet zitten. Als ik eenmaal aan de gang ga, probeer ik altijd als eerste het gedeelte te zoeken waar een refrein het beste past. Dan probeer ik uit te zoeken welke zangstijl het beste bij de sfeer van het nummer past. Soms worden vocalen in de studio gedubbeld om een bepaald element of sfeer te benadrukken. Als het een extreem nummer is, dan zal ik vaker grunten of schreeuwen dan cleane zang gebruiken. Het is vooral de opbouw van de onderliggende gitaarriff die uiteindelijk de keuze voor het passende soort vocalen bepaalt. Soms heb ik een bepaald idee in mijn hoofd waarvan ik helemaal overtuigd ben dat het perfect bij een nummer past, maar tijdens het opnemen blijkt dat helaas soms tegen te vallen en dan improviseer ik ter plekke iets anders. Dit heeft soms tot de leukste verrassingen geleid en die spontaniteit maakt het juist zo boeiend voor mij.
Hoe ga je om met de kritiek van bandleden als je met een idee voor een zanglijn komt waar je zelf erg trots op band terwijl de rest het niet ziet zitten?
Huilen en opnieuw beginnen, haha. Alle gekkigheden daargelaten, ik ga het gesprek met de anderen aan te kijken hoe we de verschillende muzikale visies tot een geheel kunnen smeden. Zo ging het ook met het opnemen van het eerdergenoemde Forgiveness. Binnen de band waren verschillende ideeën waar bepaalde zanglijnen paste en waar niet. Uiteindelijk zijn we tot een compromis gekomen waar iedereen mee kon leven. Soms is het onmiddellijk duidelijk waar iets past en soms moet je dieper graven. Op ‘The Orb’, ons vorige album, ging het proces van het zoeken naar de juiste zanglijn vrij vlot. Deze keer, omdat de muziek experimentele en avontuurlijker van aard was, ging dat proces een stuk moeizamer. Ik kan meerdere zangstijlen aan, maar het moet wel binnen het Gorod-idioom passen. Dat laatste was met het nieuwe album bij vlagen een uitdagend proces. Daarnaast is het soms vervelend om je eigen ideeën op te moeten geven, omdat de rest van de band een andere creatieve visie heeft. Een band is soms net een huwelijk, haha.
Tekstueel heb je je op The Ember Gone laten inspireren door het hier en nu in de wereld om je heen. Kan je daar wat meer over vertellen?
Veel luisteraars geven weinig om teksten, maar ik vind een goede tekst erg belangrijk. De vorige zanger van Gorod liet zich meer inspireren door science fiction en spirituele achtige thema’s. Zelf hou ik het liever bij het hier en nu en laat ik meer inspireren door historische onderwerpen. Ik heb als gids gewerkt in Bordeaux waar ik historische rondleidingen gaf. Bordeaux is een stad met een zeer rijke en vaak bloedige geschiedenis. Ook heb ik geschiedenis gestudeerd. Daarnaast is de huidige geopolitieke situatie en de gevolgen daarvan voor de mensheid een rijke bron van inspiratie.
Recentelijk was Bordeaux in het nieuws vanwege een aantal grote bosbranden in de buurt van de stad. De band is deels gebaseerd in de stad, hoe hebben jullie de branden doorstaan?
Door de branden hebben we noodgedwongen een show moeten afzeggen. Dit is Gorod nog nooit overkomen. Kennelijk was daar online de nodige kritiek op, maar eerlijk gezegd laten die commentaren mij koud. Een aantal bekenden van de band woonden in het gebied dat vanwege brandgevaar geëvacueerd moest worden. Gelukkig zijn er geen doden en gewonden gevallen. In de stad zelf hadden we vooral last van de rook en de smog. Erg aangenaam was het inderdaad niet, maar we zijn er zonder kleurscheren vanaf gekomen. Op dit moment zijn nog steeds bosbranden in de omgeving gaande.
Kan je ter afsluiting van dit interview een tipje van de sluier oplichten qua tourplannen?
Zeker, in september staan een aantal optredens gepland in Duitsland, Nederland en Frankrijk. Ook gaan we toeren door Groot Brittannië. Daarnaast staan er in de komende maanden nog twee tours op het programma. In het verleden traden we vaak op in de Verenigde Staten, maar gezien de huidige politieke situatie is het erg lastig om daar de benodigde visa voor te krijgen. Dat vind ik jammer, maar het is helaas niet anders.