Mijn kennis van metalbands uit het Balticum is vrij beperkt. Ydos, de nieuwe plaat van het Litouwse Black Spikes, is mijn introductie tot deze band en het blijkt een muzikaal visitekaartje van formaat.
De band omschrijft de muziek op Ydos als ‘moderne metal met een progressieve twist en de nodige elektronische momenten’. Zelf hou ik het meer op Lorna Shore meets Peripheriy met de nodige knipogen richting Nine Inch Nails met dien verstande dat Black Spikes het minder moet hebben van blastbeats en technisch gitaargeweld en meer hun heil zoekt in logge Meshuggah-achtige grooves en dito breakdowns. De Nine Inch Nails-achtige bevinden zich meer gezocht in de dromerige electronische interludes en outro’s die een boeiend contrast vormen met de eerdergenoemde breakdowns en zware grooves. Mooie voorbeelden hiervan zijn Motina, Melas, Zelvar en Aurea.
De belangrijkste troef van Black Spikes zijn de vocale kunsten van zangeres Agni die in de dromerige momenten klinkt als een kruising tussen Lana del Rey en Chelsea Wolfe en in de ruige momenten kan uithalen als Angela Gossow (ex Arch Enemy) in haar goede dagen. Ook het mystieke sfeertje zoals een Heilung en Eihwar dat kunnen oproepen maken van Ydos een opmerkelijk frisse en originele plaat.
Normaliter loop ik niet bepaald warm voor djent en andere Meshuggah-geinspireerde subgenres, maar voor Black Spikes maak ik graag een uitzondering. Ben je op zoek naar moderne metal met een frisse invalshoek, dan is Ydos zeer aan te bevelen.