De duistere, occulte en horror invloeden spatten weer van het artwork af. Het debuutalbum Hagridden is me destijds mede hierdoor al direct opgevallen. De Zweden zetten de lijn van occulte stoner rock mooi verder op Hin Håle Blues.
Het heeft wel een jaar of zes geduurd, maar hier is dan de nieuwe Laser Dracul. Het blijft knap hoe deze band met een redelijke simpele basis, toch zo’n pakkend geheel neer kunnen zetten. De invloeden van bijvoorbeeld Black Sabbath zijn nooit ver weg in de logge riffs, maar Laser Dracul heeft ook echt zijn eigen receptuur nog verder kunnen uitwerken op deze nieuwe plaat. Zes tracks die de luisteraar meesleuren in een moeras van duistere stoner. De ene keer lijkt de lompe, sinistere drive nog beklemmender dan de andere en die verzonken zanglijnen zitten zo lekker op zo’n net wel/net niet verstaanbare diepte, waardoor je een focus afdwingt die nog intensere ervaring kan bewerkstelligen. De kracht zit ook vaak in de zeer effectieve repetitieve werking in de arrangementen. Die versnelling na de verrassende halve Love Gun roffel is enigszins afwijkend van dit recept in Walking The Left Hand Path, maar ook hier lijkt alles toch weer bijzonder boeiend uit te pakken; een luistertip. Ook het navolgende The End Of Time, met heerlijk tergende solo en enorm pakkende dynamiek is trouwens een absolute aanrader. Ze hebben er even de tijd voor genomen, maar ook deze nieuwe plaat is weer zeker de moeite waard!