Het uit Rome afkomstige doom/deathgezelschap Shores Of Null is sinds 2013 actief. Men heeft sinds het begin vijf studioplaten uitgebracht. Met Homesick zijn deze Italianen toe aan plaat nummer zes. Eens kijken wat ze te bieden hebben.
Italië is een land dat ik zelf meer met barokke powermetal associeer, doch Shores Of Null bewijst dat het land op metalgebied meer te bieden heeft. Op Homesick speelt de band een verdienstelijke melancholieke post doom/death in het straatje van Paradise Lost (Draconian/Icon) en My Dying Bride (The Ghost Of Orion). Ter afwisseling zijn ook wat lichte progressieve ondertonen à la Amorphis en Barren Earth te bespeuren.
Waar het hedendaagse Paradise Lost en My Dying Bride zich nogal eens verliezen in lange composities, houdt Shores Of Null het liever compact. Nummers als Alies Before Dust, Two Mountains en Sons Of The Tide komen amper boven de vijf minuten. Ondanks het bondige karakter van het songmateriaal weten deze Italianen genoeg melancholie en droefheid in hun muziek om zelfs de meest verstokte liefhebber te kunnen overtuigen.
Naast het overtuigende karakter van nummers Dreaming Of A Scar (met medewerking van My Dying Bride’s Shaun McGowan), The Number Void en Another Breath steelt zanger Davide Straccione de spreekwoordelijke show op Homesick. Zijn zangstijl houdt ergens het midden tussen Nick Holmes, Aaron Stainthorpe en Tomi Joutsen en past erg goed bij de tristesse die Homesick biedt.
Met Homesick heeft Shores Of Null een overtuigende plaat afgeleverd die met name bij liefhebbers van My Dying Bride en Paradise Lost in de smaak zou moeten vallen. Italië heeft duidelijk meer te bieden dan Rhapsody, Lacuna Coil en Fleshgod Apocalypse.