Er waren tijden dat ik Steven Wilson bijkans aanbad. Dat kwam voornamelijk door zijn werk met Porcupine Tree. Albums als In Absentia, Deadwing en Fear Of A Blank Planet bezorgen mij nog steeds warme gevoelens. Ook zijn solowerk, zoals Grace For Drowning en The Raven That Refused To Sing, kan ik erg waarderen. De laatste jaren is mijn enthousiasme voor Steven Wilson aanmerkelijk bekoeld. Deels komt dit omdat de heer Wilson op sommige van zijn soloplaten wel erg opzichtig muzikale ideeën van oude progbands ‘recyclede’. Een andere reden is dat de reünie van Porcupine Tree van enkele jaren geleden niet bepaald uit nostalgie voortkwam.
Door naar het nieuwste album van Steven Wilson, genaamd Requiem For A Village. Het moet gezegd worden, de plaat valt me zeker niet tegen. Het centrale thema draait rond de verhalen van rondzwervende zielen van een fictief dorp waar de tijd stil is blijven staan. Het verhalende aspect wordt verder versterkt door de doorleefde vertelstem van acteur David Tennant. Wilson en zijn muzikale kornuiten weten dat het beklemmende en het melancholische knap tot uiting te brengen in nummers als The Same River Twice, On A Chapel Slope en Mummeration. Deze nummers laten de meer experimentele zijde van Wilson zien en sluiten qua sfeer goed aan bij zijn recentere werk, zoals The Harmony Codex en The Overview. Ook de typische zang van Wilson draagt bij aan het melancholische ondertoon van dit album.
Tot mijn grote vreugde bevat Requiem For A Village in de vorm van het titelnummer, Now Departing, A Basket Of Bees en Wheel ook wat stevigere momenten die qua sfeer en ‘proggehalte’ teruggrijpen op The Raven That Refused To Sing en Hand.Cannot.Erase. Met enige fantasie hadden dit ook Porcupine Tree nummers kunnen zijn als de drumpartijen door Gavin Harrison waren ingespeeld en Richard Barbieri zijn toetsenmagie op het materiaal had kunnen loslaten. Een mens mag dromen, niet waar?
Door de bank genomen haalt Requiem For A Dream misschien niet de eenzame hoogten van Grace For Drowning en The Raven That Refused To Sing. Wel is het bemoedigen dat Steven Wilson zijn progrock/metal-kant weer (enigszins) omarmt op dit album. In ieder geval biedt Requiem For A Village genoeg kwaliteit en muzikale diversiteit om de liefhebbers van zowel het oudere als meer recente werk van Steven Wilson te kunnen boeien. Misschien The Start Of Something Beautiful?