Sable Hills was de eerste Japanse band die de hoofdprijs won tijdens de Wacken Open Air Metal Battle, wat heeft geleid tot een deal met Arising Empire. De kennismaking met het Europese publiek heeft de band geen windeieren gelegd. Het derde album Odyssey werd in 2024 goed ontvangen en de single Namu van het album Homura werd een virale hit op de diverse sociale mediaplatformen.
Het vijftal laat met het nieuwe album Homura horen dat ze het inderdaad verdienen om beluisterd en geprezen te worden met de aanstekelijke metalcore die doorspekt is met Japanse invloeden. Het album is goed opgebouwd en start aanstekelijk met Reignite en Scars. Tot dusver een mooi begin met radiovriendelijke metalcore. Daarmee is Sable Hills meteen toegankelijk en Godforsaken bevestigt dit nog een keer. Dat een goede compositie niet lang hoeft te zijn, is hier wel te merken. Het is snel en groovy en toegankelijk voor een groot publiek.
Single Namu zit daartussen en hier is het mooi hoe de Japanse cultuur/zang niet alleen de compositie inleidt, maar ook als een rode draad de doorgaande metallijn doortrekt. Namu is opzwepend en Takya Mishima heeft een strot die daar uitstekend bij past. Het tempo ligt hoog en Rict Mishima en Wataru Yuasa weten met hun gitaarspel een sterke basis neer te zetten. De afwisseling is groot en Sable Hills weet hoe ze het gevoel kunnen bespelen met een dikke groove. Een breakdown rond de derde minuut is dan de kers op de taart. Ik houd wel van die Japanse accenten die aanwezig zijn op het album. In lichte vorm krijgt dat een plek in het instrumentale Komorebi; meer prominent vind je het terug in mijn favorieten van het album: Higanbana. Er zijn grote overeenkomsten met de manier waarop Namu is opgebouwd en heeft alles in zich om de luisteraar los te laten gaan. Opzwepend, gevarieerd en snel is dit metalcore met een hoofdletter. De zang van Takuya is divers en natuurlijk is daar ook weer een diepe breakdown om het geheel verder op te blazen. Ook in titelnummer Homura hoor je de Japanse invloed. Ergens is de compositie niet afwijkend van de sterke troeven die we al hebben mogen ervaren, maar hier ligt vooral in het eind de verrassing. Het is namelijk heel verrassend hoe Sable Hills vrouwelijke Japanse zang weet te verweven met de inmiddels vertrouwde klanken van de band. Het geeft het geheel een licht melancholisch karakter en daar houd ik wel van.
De veelzijdigheid van zang, intensiteit en melodie krijgt verder vorm in Labyrinth en Closure. Hier is een mooie balans gevonden tussen grunts, stevige metal en melodieuze refreinen waarin de clean vocals aandacht krijgen. De gitaarmelodie door de compositie heen, zoals we dat ook kennen van Parkway Drive, zorgt voor het contrast. Constrasten die een compositie de moeite waard maken en ervoor zorgen dat het sterk boven de middelmaat uitstijgt.
Ik heb al gezegd dat het album goed opgebouwd is. Er is een duidelijk warming-up, maar vanaf Higanbana is het hek compleet van de dam. Dat gaat zeker door tot het einde van het album. Outspoken is een andere favoriet. Een compositie die moorddadig goed is en vooral met en na de breakdown heel diep gaat. Het album sluit daarna af met Rain. Was een zangeres al een verrassing. De strijkinstrumenten bij de start zijn dat ook. Stilte voor de storm want de band zet er flink gas op en gebruikt een deathmetaltempo om verder te overtuigen. En als vanzelf blijft deze deathmetaltornado liggen en krijgt het allemaal weer een mooie wending om in een golvende beweging het album in stijl af te sluiten.
Homura is een dijk van een album en binnen de metalcore voor mij zeker één van de beste van het jaar. Van begin tot eind weet Sable Hills je te pakken. 褒め言葉