Eind 2024 bracht Asterise het album Tale Of A Wandering Soul uit en nu is er alweer de opvolger in de vorm van Twilight Opera. Asterise wordt aangeboden als band, maar uiteindelijk heb ik het idee dat Asterise meer het project van Bartlomiej Mezynski is. Hij is verantwoordelijk voor de bas- en gitaarpartijen en schrijft alle muziek en teksten. Hij laat zich daarbij omringen door een drummer Slawomir Siwak, toetsenist Ariel Perchuk en maakt gebruik van Mike Livas, Arnaud Menard, Luigi Soranno en Sozos Michael voor de zangpartijen.
Met de muziek wil Asterise experimenteren met de oldschool rock en powermetal en probeert op die manier de ziel van de klassieke rock vast te houden, met een eigentijds tintje. In alles ademt het nieuwe album met vier composities inderdaad ook het gevoel van de rockopera, in dit geval dus de Twilight Opera. Daarbij is het ook niet verrassend dat Bartlomiej zich presenteert in een t-shirt van Avantasia. Titelnummer Twilight Opera heeft namelijk sterke overeenkomsten met het geluid van Tobias Sammet.
Alles wordt op een gemoedelijke manier opgebouwd en langzaam vullen de lagen zich als een mooie taart met verschillende lagen. De eerste zangnoten bekoren mij net niet helemaal, maar al gauw krijgt ook de zang, in een vrij hoog octaaf, mij te pakken. Zoals het een rockopera betaamt is er voldoende afwisseling. Zo ook in Twilight Opera waar na drie minuten de gitaar al riffend de aanzet geeft voor een lekker rockstuk waarin de toetsen mooi naar voren worden gehaald, iets dat iets later nog een keer uitgebreid wordt over gedaan. Een soort van loop ontstaat en daarmee ook een vorm van herkenning en vertrouwdheid.
Het daaropvolgende Eclipse is zwaarder van karakter met een lange aanloop die zwaar en log voortduurt. Wanneer de zang invalt, is dit mooi naar voren gezet en vraagt echt de aandacht. Vanuit Avantasia zorgt het zware riffgeluid dat ook Ayreon in mijn gedachten naar voren komt. Vanuit die muzikale duisternis doemt langzaam de gevoelige kant op met Hope. Een tegen een ballad schurende compositie waarin de gitaarsolo van Bartlomiej met precisie is uitgevoerd en het keyboardgeluid het decor verder inkleurt.
Dan is het van Hope snel naar My Way To Heaven, waar dat ook moge zijn. Geen verrassend geluid maar gewoon een sterke voortzetting van wat ik tot dusver mocht ervaren. En dat stemt me tevreden.
Met Twilight Opera heeft Asterise het doel wel zeker behaald. De muziek is een eerbetoon aan de oldschool Europese powermetal in de vorm van een mooie opera. En wanneer ik dit stuk muziek mag vergelijken met Avantasia of Ayreon zie ik Asterise als een ‘ready-to-eat’-avocado. Heel goed te nuttigen op dit moment, maar zeker nog smakelijker na een iets langere tijd. Een band die mag rijpen en met een nog voller en iets scherper geluid zeker een favoriet voor de toekomst.