Het Noorse grindcoregezelschap Beaten To Death brengt met Vntrve hun zevende langspeler uit. De vorige zes hebben helaas mijn spreekwoordelijke bureau niet gehaald. Volgens de bijgeleverde biografie klinkt Vntrve alsof Nasum, Mr Bungle, Mastodon en The Dillinger Escape Plan samen hebben gespeeld en daarbij flink uit de verboden steroïdenpot hebben gesnoept. Zo’n poëtische en plastische omschrijving schreeuwt om een recensie.
De muzikale basis van Vntrve is door Nasum geïnspireerde grindcore waarbij de band regelmatig de meest onverwachte muzikale uitstapjes weet te verwerken. Een tamelijk briljant voorbeeld hiervan is Electrocuted By The Sky dat een breakdown bevat dat zo bij Sepultura’s Roots Bloody Roots op de plaat past. Een ander voorbeeld is het Queens of The Stone Age-achige middenstuk op The Tolerator, het behoorlijk door Mastodon geinspireerde Scroll On, Homeboy en op Sunburnt Satanist wordt country als genre op de hak genomen.
Fuck The Moon en My Dying Little Pony laten zich het beste omschrijven als een hommage aan de muzikale krankzinnigheid van The Dillinger Escape Plan en Mr Bungle en het afsluitende titelnummer weet al het maniakale geweld op deze plaat in krap vier minuten samen te vatten. Dat de heren een goed ontwikkeld gevoel voor humor hebben blijkt wel uit songtitels als My Dying Little Pony, Sunburnt Satanist en Satan Spawn, K-pop Demon. Dit type sardonische geestigheid doet me aan Carnival In Coal denken.
Frank Zappa stelde ooit de vraag of humor en muziek samengaan. Dit gezelschap bewijst dat een goede pot grindcore in de meest losse zin van het woord en sardonische humor elkaar in ieder geval aanstekend kunnen aanvullen. Platen zoals Vntrve van Beaten To Death brengen bij mij als recensent een grote lach op mijn gezicht. Aanrader voor iedereen die avontuurlijke grindcore met een geestige knipoog kan waarderen.