Daar is ie dan, de langverwachte nieuwe Converge plaat. Het vorige album van hun hand, de samenwerking met Chelsea Wolf, Bloodmoon I was zeker heel aardig, maar dit is toch waar we echt op zaten te wachten. Het is een beetje pijnlijk dat geen enkele plaat van deze band ooit de legendarische status van hun ‘Jane Doe’ zal kunnen overtreffen. Dat neemt niet weg dat Jacob Bannon (vocalist) en Kurt Ballo (gitarist) met hun andere bandgenoten een dappere poging doen op dit album.
Zoals we gewend zijn de riffs hoogstaand en gevarieerd. Van schril (To Feel Something) tot sludgy (Amok Amok) met invloeden van melodic death/black (Force Meets Presence en Make Me Forget You) en stoner (We Were Never The Same). Het onnavolgbare drumwerk van Ben Koller is weer precies als een Zwitserse klok. Op Gilded Cage krijgt de bas van Nate Newton een wat prominentere plek. Jacob schreeuwt, vertelt en zingt zich door de nummers heen met de gebruikelijke passie. Tussen dat alles krijgen we een beetje adempauze op ambient intermezzo Beyond Repair. De spanningsboog blijft constant hoog, de nummers nemen onverwachte wendingen zonder de eenheid te verliezen. De productie is helder, maar weet toch een rauw randje te behouden.
Een waardige plaat in de al zo sterke discografie van deze metallic hardcore/mathcore band uit Massachusetts.