In de periode rond 2003 en 2004 stond een nieuwe generatie bands op die melodieuze deathmetal à la At The Gates en oude In Flames combineerden met emotionele uitbarstingen en energie uit punk/hardcore. Darkest Hour is een van die bands van die metalcoregolf. Met Suffer Divine zijn de heren toe aan hun elfde langspeler. Eens kijken wat ze muzikaal te berde brengen.
Na een korte intro begint begint Suffer Divine furieus met Gods Of Decay en No Conquered Hearts. Invloeden van At The Gates liggen duimendik op beide nummers, maar dat mag de pret niet drukken. Op Salvation neemt de band iets gas terug en krijgen de gitaristen Mike Schleibaum en Nico Santora de alle ruimte om te schitteren. Van het titelnummer ben ik minder gecharmeerd, maar dit oneffenheidje wordt ruimschoots gecompenseerd door de energie en gretigheid van Warrior. Dit nummer had zo op Steelbath Suicide of The Chainheart Machine van Soilwork kunnen staan.
De tweede helft van de plaat is minstens zo intens en interessant als de eerste helft. Vile Angel begint als een midtempo nummer, maar groeit rap uit een razende thrashmetal/melodeathmonster. Op Tribalist en Every Day Horrors laat Darkest Hour dat ze ook hun klassiekers van Slayer kennen. Op het fraaie afsluitende A Story Of Redemption krijgen wederom de gitaristen de kans om hun kunsten te vertonen. De productie van Mark Lewis (o.a. Chimaira, DevilDriver) zorgt ervoor dat Suffer Divine zeer eigentijds klinkt.
De commerciële hoogtijddagen van dit type bands ligt al geruime tijd achter ons, maar het kan niet worden ontkent dat Suffer Divine van Darkest Hour een zeer energieke en onderhoudende plaat is in die specifieke niche is.