Misschien wel één van de meest interessante bands in de huidige metalcore scène – de zweden van Imminence – hebben wederom een origineel werk uitgebracht. De combinatie van metalcore met viool maakt dat ze bijna hun eigen eigen kleine subgenre dit core genre hebben opgebouwd met de voorgaande albums. Hoewel het vorige album The Black uit 2024 hun plek in dit genre nogmaals heeft bevestigd en ze argumenteer tot één van de gevestigde core bands heeft gemaakt, lijkt het alsof deze band nog vaak tussendoor schiet. Dat is jammer gezien de gegarandeerd interessante muzikale combinatie en bijna belachelijk goede kwaliteit van hun werk. Uiteraard moet hun werk je liggen, maar persoonlijk zou ik iedereen uitnodigen om deze band toch (nog) een kans te geven om in je roulatie terecht te komen. Wellicht dat hun laatste album Axis Mundi met de nodige cinematische insteek precies het juiste welkom biedt.
We worden op hele toegankelijke en welkome wijze verwelkomt met de stem van zanger Eddie Berg tijdens de opening met Twisting In The Wind. Het duurt niet lang voordat de rest van de band – na de rustige introductie – de zang die langzaam overslaat in een zachte scream versterkt. Het voelt bijna als een soort dramatische proloog en de komst van de viool die heel even de boventoon voelt halverwege maakt de samenspel compleet. De hardere instrumentals richting het einde maken voor een bijna feilloze overgang naar het volgende nummer en tevens de eerste single The Sword That Never Bends. Simpelweg een ingewikkeld spel van heavy instrumentals, de bekende viool en een catchy refrein maakt dit tot één van mijn persoonlijke nummers van het album. Wellicht dat dit ook één van de beste singles van het jaar is. Je nieuwe album aankondigen met deze single is in mijn boek simpelweg een power move mits deze wel wordt opgevolgd door een interessant album. Gelukkig weten deze Zweedse mannen hoe een goed album in elkaar steekt en leunen ze niet enkel op de bekendere metalcore sound, maar wordt er genoeg geexperimenteerd. Deze experimentatie heeft er dan ook voor gezorgd dat er nog meer aandacht is besteed aan het video aspect. Waar de muziekvideo’s voorheen al van hoge kwaliteit waren en de storytelling elementen er altijd al in terug waren te vinden, hebben ze nog nooit een korte film gemaakt en een verhaal zó direct verteld in hun vorige albums. De film met dezelfde titel volgt de (leidens)weg van een ridder die niet kan sterven en gedoemd is zijn weg te vinden naar de Axis Mundi in de mogelijkheid om toch over te steken en te kunnen rusten. Deze single duidt dan ook het begin van de short film aan. Hoewel het zeer aan te raden is om de film in een bioscoopzaal te kijken, is het beste alternatief om de video’s in de juiste volgorde op een lekker groot scherm met goede speakers te kijken. De link naar de officiële afspeellijst is dan ook hier te vinden.
Voor wie meer behoefte heeft aan het harde geluid van eerdere albums, is het opeenvolgende Devil May Try een welkome verrassing, Headbangen in de eerste goede halve minuut is bijna gegarandeerd en eigenlijk is het gewoon een interessante en goede metalcore track. Voor wie niet genoeg kan krijgen van de aanstekelijke viool en wellicht even bij wil komen, is het volgende Crestfallen ongetwijfeld een welkome verrassing. Naast dat de instrumentale en vocale combinatie bijna naadloos op elkaar aansluit, is dit ook de tweede video in de short film. Goed om te weten dat de mannen zelf niet enkel dachten in het maken van een cinematisch klinkend album, maar dit ook hebben ingezet in hun short film, bonuspunten voor de dubbele storytelling wat mij betreft.
De tijd voor chaos is aangebroken wanneer de scream van Berg in het begin van False Light ons in de toch wat donkere chaos gooit. Alles aan de track klinkt donkerder, maar zeker niet onprettig. Hoewel zelfs de viool bijna spookachtig klinkt, voegt dat eigenlijk alleen maar toe aan de sfeer en bijna angstige sfeer. Het is bijna alsof de deur naar de hel open is gegaan en het slaat dan ook naadloos aan op de lijdensweg van onze ridder die erachter komt dat ie écht gedoemd is en toch niet kan sterven.
Dat het tempo en de verhaallijn vervolgens zachter en bijna liever (in klank) zouden worden, viel al te voorspellen door de SPOILER ALERT introductie van de hond als companion in de short film. Het moment om adem te halen is aangebroken met het shoegaze geluid van If Not Now, When dat gevolgd wordt door het zowel breekbare als spookachtige Didn’t Think About You (Lately). Een nummer dat misschien niet per definitie op zal vallen, omdat het zó rustig is en daardoor niet per se voor iedereen even interessant zal zijn. Het contrast in de bijna afwezigheid van veel lagen en verschillende instrumenten maakt dat ie wel degelijk opvallend is. De breekbaarheid van Berg die zijn hart op tafel legt met bijna minimale muzikale ondersteuning is iets dat – ongeacht persoonlijke voorkeur – altijd extra verlicht mag worden.
Het begin van het einde (van dit indrukwekkende album) wordt ingeluid met de terugkeer van het spookachtige geluid in Power Divine. Voordat we daar belanden, worden we eerst nog even wakker geschud door de screams van Berg waarna we worden begroet door de spookachtige viool waardoor we ons weer in de sinistere sferen begeven. De intensiteit wordt nog even opgevoerd tot 200% om tot een laatste bijna overweldigende chaotische conclusie te komen. Het contrast met de pure instrumentale en rustige inleiding van de slotconclusie van Exodus voelt bijna vreemd, maar tegelijkertijd ook ongelooflijk welkom. Hoewel aan het begin ons hand vast wordt gehouden door de instrumenten en de lieve stem van Berg, worden we halverwege uit die droom geholpen en begroet met de screams van de zanger. Het nummer gaat een aantal keer heen en weer en laat ons genieten van intens technische muziek om vervolgens met een viool op intens cinematische wijze te eindigen. Hoewel het concept van de Axis Mundi misschien niet per se zo angstaanjagend is, is het concept van niet dood kunnen zijn dat ongetwijfeld wel. Gelukkig is het engste aan dit album hoe belachelijk goed het is.