De Noord-Ierse band Domhain heeft een aangenaam debuutalbum uit. In Perfect Stillness graaft muzikaal en inhoudelijk diep en is bovendien rijk gevarieerd.
Domhain brengt een mix van post-black, shoegaze en atmospheric black metal. Zelf durf ik in dat rijtje nog postmetal en doom toevoegen. De band bestaat uit vier leden die eerder bij Celtachor en Ceaseless Blight en nog andere bands zaten. Ze gebruiken vaak heldere, harmonische vocalen en ze hebben een celliste in de band. Op hun vorige EP hadden ze al eens Jo Quail als gastmuzikante.
Voor deze EP haalden ze opnieuw de Spaanse cellist Raul Andrueza van stal, die al op twee eerdere releases van Domhain te gast was. Ook Sarah van Darkest Era zingt mee. De producer was opnieuw Chris Fielding. Die speelde bijna tien jaar in Conan, maar is nog bekender als producer van onder meer Hemelbestormer, Famyne, Primordial, Winterfylleth en Darkest Era.
Una Tarra Ci He is de relatief korte introsong op dit album. De titel verwijst naar een Coriscaanse klassieker van het polyfonisch zingen, maar omdat Domhain hier geen lyrics gebruikt, vermoed ik dat het eerder een knipoog dan een cover is. De andere tracks hebben dezelfde elementen van shoegaze, all things post en black, met een mix van harmonieuze samenzang en grunts. De cello krijgt niet altijd een prominente plaats, maar is wel goed voor interessante accenten.
Footsteps II bouwt voort op Footsteps, een track van hun split-EP met de Duitse band Ephemeral. Domhain speelt op dit album met veel geduld met de spanningsbogen en bouwen met evenveel geduld de laagjes in het geluid op. Inzake emoties zitten de tracks vaak in hetzelfde straatje van een melancholisch, mijmerend verdriet.
Mijn favoriete track is My Tomb Beneath The Tide. Dit zou een leuke band kunnen zijn voor bijvoorbeeld Samhain of Into The Void