De kleine zaal staat vanavond in het teken van twee acts die kunsuitingen met muziek combineren. In het redelijk goed gevulde – zeker voor een dinsdagavond – kleine zaal worden we getrakteerd op eigenzinnige muzikanten die het allemaal net iets anders dan anders doen. Soms schiet dit door in ‘over the top’ art, maar vooral IAMX weet dat de show nog steeds om muziek draait.
Chris Corner (bekend van de Sneaker Pimps) loopt dan ook al een tijdje mee. Dat is duidelijk te merken aan de aanpak. Chris heeft in al zijn wijsheid een live drummer en bassiste meegenomen. Die laatste kan waar nodig ook direct de (achtergrond)zanglijnen verzorgen. De inbreng van de twee live muzikanten geeft de verder digitale muziek extra oomph. Dat werkt aanstekelijk. Het maakt de toch al swingende nummers met een vaak bijzonder eigenzinnige twist net nog meer dansbaar. Het geluid staat prima afgestemd waardoor het allemaal prima op haar plaats valt. De eigenzinnige donkere artwave (laat ik het zo maar noemen) weet te imponeren. De lichtshow is behoorlijk duister, maar de achtergrond beelden op verschillende panelen zorgen ervoor dat er toch wel het een en ander te zien is. Middelpunt van dit spektakel is de kronkelende en zingende Chris zelf. Veelal in het donker en met verschillende hoofdtooien zingt hij zich door de set. Enig klein minpuntje vanavond is dan ook de belichting. Er had wat mij betreft iets meer licht op de muzikanten mogen zijn. Aan de andere kant passen de schimmen die we nu te zien krijgen op het podium prima bij de vaak duister aanvoelende muziek.
De setlist is een bloemlezing door het hele oeuvre van IAMX heen. Van opener Disciple tot het einde van de set met Happiness blijft het genieten van een band die haar eigen pad bewandeld. Andere nummers die voorbij komen zijn o.a. Sailor, Aphrodisiac, Grass Before The Scythe, I Come With Knives, Neurosymphony en Exit. De band gaat er zonder al teveel aankondigingen doorheen waardoor het even lijkt dat we na een klein uur al naar huis gestuurd worden. Natuurlijk volgt er nog een toegift. Die met vier nummers best riant te noemen is. De aankondiging van Chris dat de toegift vooral oudere nummers zijn komt hij met Spit It Out, Metanoia, The Great Shipwreck of Life, After Every Party I Die en Bernadette best goed na. Het is het einde van een memorabele, ietwat vreemde avond. Maar het is zoals die bekende reclame ook wel zegt; het is vreemd, maar wel lekker.
Aux Animaux is een soloartieste die haar donkere sound heeft geïnspireerd op Goth, horrorfilms en mystiek. Ze speelt haar nummers digitaal opgenomen, maar vult dit aan door het gebruik van theremin. Ondanks dat ze alleen op het podium staat weet ze haar performance zo te brengen dat het intrigeert. Ze springt, zingt, danst en zorgt voor beweging. Het bespelen van de theremin doet ze op haar eigen manier. Niet alleen met de hand, maar ook haar hoofd en zelfs haar voeten/ schoenen worden gebruikt. Haar muziek past prima bij het hoofdprogramma. Net zo eigenzinnig en duister uitbundig. Aux Animaux maakt vooral indruk wanneer het iets toegankelijker klinkt, zoals op Redrum, Thrill Kill, Venus Lucifer, Sleep Paralysis en Blackout. In die nummers klinken de jaren tachtig stevig door. Lekker herkenbaar. Dat ze ook bas kan spelen laat ze later op de avond horen bij de hoofdact.
Foto’s: Ron Schoonwater