Het was alweer even geleden dat Danny Vera met een clubtour ook Doornroosje in Nijmegen zou aandoen. Een van de meest hardwerkende artiesten van ons land rijgt de afgelopen jaren de grote festivals, de vele theaters, gigantische popzalen en dergelijke in een razend tempo aan elkaar. Na een aantal jaar keerde hij weer terug naar Doornroosje, de zaal waar hij in het verleden al vaker stond. Eigenlijk behoeft de zanger dan ook geen introductie meer en niet voor niets stond de Zeeuw twee dagen lang in de concertzaal van Nijmegen.
Om de bezoekers van het uitverkochte Doornroosje alvast compleet in de stemming te krijgen was de hulp van Marlon Pichel ingeschakeld. Wie vanavond eigenlijk iets later zou binnenkomen en vaak het idee hebbende dat een voorprogramma vaak niets is had heel wat gemist vanavond. Vanaf de allereerste seconde klonk er onvervalste rock ’n roll en soul door de grote zaal van Doornroosje. De zingende drummer, of het is nu de drummende zanger kreeg het publiek direct aan het dansen op de vlotte songs, maar ook werd het niet veel later meedeinen op een track die deed denken aan Otis Redding en Solomon Burke. De getalenteerde zanger wist het publiek dan ook voor zich te winnen en speelde een heerlijke set, die eigenlijk nog wel veel langer had mogen duren.
Rond de klok van kwart voor negen was het vervolgens tijd voor Danny Vera om de opgewarmde zaal compleet op zijn kop te gaan zetten. De zanger begon relatief rustig met nummers van zijn laatste album The Way Home en deed dat niet voor niets. Hij verkondigde al snel zijn boodschap, dat wat er ook gebeurt in het persoonlijke leven, wat er ook gebeurt in de onrustige wereld, het is altijd fijn om weer ergens te kunnen landen, weer thuis te kunnen komen. De praatgrage Zeeuw had genoeg te vertellen, waarbij sommige bezoekers meenden zich er ook mee te mogen bemoeien, maar deze werden op passende wijze tot stilte gemaand door Danny Vera. Er zou nog voldoende tijd zijn om helemaal los te gaan, maar wie enkel kwam voor Roller Coaster moest volgens Danny Vera nog even wachten tot die kerel in dit roze pak met dat vlassige snorretje zo’n twee uur had gespeeld.
Danny Vera had dan ook de lachers al snel op de hand, maar ook was er uiteraard meer dan genoeg te genieten van zijn muziek. In de loop der jaren had hij samen met zijn band al heel wat albums uitgebracht en kon zo zijn setlist vullen uit zijn gehele oeuvre. De rock ’n roll zou vanavond de boventoon voeren en zo zag men de zanger met grote regelmaat een dansje maken op het podium en zag toe hoe hij en zijn band enorm in hun nopjes waren. Songs zoals Runnin’ With My Boots On en Beggin’ For Trouble versterkten dit gevoel, maar het dak ging er compleet af toen Maron Pichel mocht terugkeren op het podium om Great Balls Of Fire te spelen. Het was een feest op het podium, maar ook in de zaal ging iedereen massaal aan het dansen. Ook lieten de heren samen hun nieuwe single Try Again horen, waarbij opviel dat hun stemmen wel heel erg mooi bij elkaar pasten.
Om even bij te komen van de rock ’n roll waren er ook wat rustigere nummers ingestudeerd. Zo klonk Make It A Memory, wat Danny eerder al opnam samen met Krezip, maar ook klonk daar ineens Zijn Het Je Ogen van Koos Alberts door de grote zaal van Doornroosje. Ook deze track werd massaal meegezongen in Nijmegen. Na deze adempauze was het weer tijd voor de onvervalste rock’n roll, wat vervolgens een mooie opmars was naar misschien wel het hoogtepunt van deze avond. Een schitterende uitgesponnen bluesy Switchblade deed menigeen verstommen. Wat een weergaloze live-versie met de grootste complimenten voor het gitaarspel en de saxofoonsolo. Dat dan ook een gigantisch applaus volgde was meer dan logisch.
De avond in Doornroosje stond dan ook echt in het teken van de rock ’n roll en wie had gedacht dat hij vanavond ongeveer hetzelfde zou doen als hij eerder in de theaters deed kwam misschien wat bedrogen uit. Het was harder, ruiger en intenser. Zo vlogen er af en toe plectrums door de zaal, zochten bandleden regelmatig de randen van het podium op en bleef men er samen voor gaan. Van Pressure Makes Diamonds tot aan Utopa Won’t Wait, alles bleek ook raak te zijn tijdens deze show en eigenlijk vloog de speeltijd dan ook vrij snel om in Nijmegen. Die bezoekers die eigenlijk alleen voor het horen van Roller Coaster kwamen werden vanavond ook niet teleurgesteld. De zanger eiste voor aanvang van het nummer absolute stilte in de zaal en tolereerde geen commentaar. Een grappenmaker die toch zijn mond niet kon houden werd openlijk gevild en verzocht de zaal te verlaten. Het besef dat zijn grootste hit ook voor het publiek veel betekende stond voor Danny Vera bovenaan. Iedereen moest in stilte mogen genieten van de song en deed dat vervolgens vol overgave. Men vloog elkaar in de armen, filmde een stukje, liet een lampje de lucht in gaan of stond in tranen mee te zingen. De kracht van het nummer bleef na al die jaren nog steeds overeind.
De show van vanavond verveelde dan ook geen minuut. Danny Vera wist zijn publiek te raken met zijn muziek, met zijn praatjes, met zijn songs. Dat was ook mede te danken aan zijn geweldige band. Samen maakten ze er een feestje van en niet voor niets zong iedereen aan het einde uit volle borst C’mon Hold On en kreeg het publiek in Nijmegen in het allerlaatste nummer ook nog eens een stukje gospel te horen, waarbij er een grote rol was weggelegd voor een van de achtergrondzangeressen. Met een voortreffelijk stemgeluid probeerde zij iedereen mee te laten zingen op When The Light Shines. Zo kwam dan ook vanavond alles samen en liet Danny Vera samen met zijn band wederom heer en meester te zijn van het podium, waarna iedereen weer met een grote glimlach huiswaarts werd gestuurd.