Traditiegetrouw vindt Vloek van Twente weer plaats in het paasweekend. Voor de vijfde keer is de Innocent omgebouwd tot een walhalla voor de Twentse metalhead. De kleine zaal opent om 14:30 haar deuren, waarna er acht bands het podium zullen betreden. Naast zes bands van eigen bodem heeft de organisatie ook dit jaar weer twee internationale acts weten te boeken. Naast de Zweedse headliner Carnosus siert ook het Britse Underdark het affiche.
De lokale thrashformatie Deadly Alliance krijgt de eer om de dag te openen. Helaas kom ik pas tijdens het laatste nummer van de set binnen, waardoor ik slechts een kleine glimp kan opvangen van dit viertal, dat ondertussen alweer vijftien jaar bestaat. De frontman toont zich energiek en de gitaarpartijen klinken strak.
Een half uur later betreedt het eveneens uit Enschede afkomstige Tenuem het podium. Dit kwintet bestaat pas drie jaar en bracht tot op heden slechts de EP Singraven uit. De band presenteert een samensmelting van metalcore en deathcore waarin symfonische elementen zorgvuldig zijn verweven.
Aanvankelijk weet Tenuem nog niet volledig te overtuigen ondanks degelijk spel. Het openingsdeel klinkt enigszins eentonig, waardoor verveling op de loer ligt. Halverwege de set volgt echter een duidelijk kantelpunt, wanneer meer aansprekende composities de revue passeren en ook het geluid beter in balans komt. Tenuem lift mee op de hedendaagse symfonische trend, maar behoudt duidelijk een eigen smoel.
Het daaropvolgende Hyla won de bandbattle en heeft daarmee een plek op Vloek van Twente verdiend. Deze avond markeert een primeur aangezien dit het eerste live-optreden betreft met de nieuwe frontvrouw. Zij beheerst zowel dromerige cleane zang als een rauwe schreeuw die naadloos aansluiten bij de dynamische composities.
De muziek laveert tussen progressieve structuren en groovende passages met invloeden uit onder meer djent en shoegaze. De gelaagde opbouw komt overtuigend naar voren, waarbij vooral de drummer opvalt door zijn polyritmische benadering. Ook de veelzijdige gitaarpartijen houden moeiteloos de aandacht vast. Of de band nu neigt naar Meshuggah of kiest voor meer dromerige passages in de geest van Deftones, Hyla bewijst waarom ze de bandbattle hebben gewonnen.
Rond 18:00 is het tijd voor het nieuwste ensemble van de avond, namelijk Shatterproof. De band uit de regio Nijmegen, bestaat nog geen jaar en bracht slechts twee nummers uit. Later dit jaar zal echter de eerste EP verschijnen. Vandaag is pas de tweede liveshow, nadat ze twee weken geleden hun debuut maakten.
Ondanks dat er pas twee nummers uit zijn gebracht, heeft de vijfkoppige formatie al meer nummers op de plank liggen. Zo wordt de set geopend met het gelijknamige Shatterproof, maar passeren ook de singles Short Stop en Run And Read de revue.
De snelheid zit er goed in en traditionele hardcore wordt afgewisseld met metalpartijen, waardoor het net dat extra harde randje krijgt. Het is vooral gitarist Jeremy die het publiek probeert op te zwepen tussen de nummers. Shatterproof geeft alles wat je mag verwachten van een hardcoreshow: snelheid, breakdowns, emotionele lyrics en natuurlijk gangvocals. De tweede show is een succes en het is dan ook afwachten wat het gezelschap gaat doen na de eerste release, dit was alvast een hoopvol voorproefje.
Het Britse Underdark is momenteel op tour en heeft daarbij de tijd gevonden om Hengelo aan te doen. Voor de Innocent is dit enerzijds een bijzondere boeking vanwege het genre, maar anderzijds past de band hier uitstekend vanwege de anarchistische en antifascistische thematiek.
Sinds 2019 staat de excentrieke frontvrouw Abi aan het roer en zij etaleert zich vanavond als een uitstekende leider. Zo beweegt ze niet alleen sierlijk over het podium, maar bevindt ze zich ook midden in de zaal tussen het publiek. Haar vocalen neigen naar screamo, terwijl de instrumentaties zich voortbewegen tussen black en post-metal. In de toebedeelde speeltijd wordt de langspeler Managed Decline vrijwel integraal gespeeld, waarbij er vooral veel lof is voor de wisselwerking tussen akoestische en distorted partijen.
Met zeven uitgesponnen composities over sociale thema’s weet Underdark de afgereisde bezoekers bij de keel te grijpen en pas los te laten, nadat de laatste noot uit het pand is verdrongen. Ik ben in ieder geval aangenaam verrast door deze eerste kennismaking.
Massive Assault behoeft nauwelijks introductie en is een vertrouwde naam binnen de regio. De band rondom gitarist Fredde Kaddeth krijgt vandaag 45 minuten om het publiek te voorzien van een stevige dosis oldschool death metal, gecombineerd met een flinke portie humor. De band neemt zichzelf niet al te serieus en profileert zich met een knipoog als de hardste band van Nederland, terwijl frontman Peter het publiek tussendoor onderhoudt met luchtige opmerkingen.
De muziek zelf is energiek en hard, maar daartussen neemt het viertal ruim de tijd. Zo zijn we onder meer getuigen van een Twents kwartiertje. Toch maakt Massive Assault vanavond het meeste los bij het publiek en is er onafgebroken een moshpit tijdens dit optreden. Het publiek eet uit de hand van de band en weet ook veelvuldig de teksten mee te schreeuwen. Massive Assault bestaat al 25 jaar, maar is nog altijd een goed geoliede machine die de hele Innocent verpulvert.
An Evening With Knives kiest voor een geheel andere invalshoek en brengt een combinatie van doom en stonerklanken. Vorig jaar verscheen het uitstekend ontvangen derde album End Of Time, waarvan This Mistake de opener is. Frontman Marco Gelissen staat met een ventilator op het podium, waardoor zijn lange haren voortdurend in beweging zijn, terwijl hij zowel de zang als het gitaarspel voor zijn rekening neemt. De ervaring van het trio is duidelijk merkbaar en de nadruk ligt ook vanavond volledig op de muzikale uitvoering.
Met name de melodische gitaarlijnen vormen het hoogtepunt, waarbij de nummers zorgvuldig en in een traag tempo worden opgebouwd, terwijl krachtige stoneruitbarstingen voor de nodige dynamiek zorgen. Bekende composities als Pride Of Lions en Sacrifice komen eveneens voorbij en zorgen voor een sterke respons vanuit het publiek. Het van het debuut afkomstige Drowning In Daybreak is vanavond de energieke afsluiter van een overtuigende set.
De afsluiting van deze editie wordt verzorgd door Carnosus, de uit Örebro afkomstige formatie die speciaal voor deze gelegenheid vanuit Zweden is overgevlogen. Het vijftal krijgt drie kwartier de tijd om het publiek onder te dompelen in een intens en technisch hoogstaand staaltje death metal.
Vrijwel de gehele set bestaat uit materiaal van de twee langspelers Wormtales en Visions Of Infinihility, waarmee de band het recente werk centraal stelt. Het vijftal maakt daarbij voornamelijk indruk met het gevarieerde en nauwkeurige gitaarspel, waarin technische passages en strakke ritmes elkaar voortdurend afwisselen. Daarnaast valt de veelzijdigheid van frontman Jonatan Karasiak op, die moeiteloos schakelt tussen hoge, schelle krijsen en traditionele, diepe grunts.
De Zweedse formatie speelt bijzonder strak en weet, ondanks dat een deel van de bezoekers al huiswaarts is gekeerd, het resterende publiek zonder moeite bij het optreden te betrekken. Nummers als Towards Infinihilistic Purity en Subjected To Cadaverous Defilement komen live goed tot hun recht, waarbij laatstgenoemde het enige nummer is dat niet van de meest recente platen afkomstig is. Carnosus is een waardige afsluiter van een gevarieerde dag en weet deze op overtuigende wijze tot einde te brengen.
Foto’s: The View Photography