Sinds hun comeback in 2019 was de Tilburgse band Krezip alweer volop te zien op de grote festivals, in het theater en tijdens de clubshows. Vorig jaar vierden ze zelfs nog het jubileum van de hit I Would Stay in een volgepakt Ziggo Dome. De muziek van Jacqueline Govaert en haar band blijft dan ook immens populair. Sterker nog Krezip spreekt ook weer een nieuwe generatie fans aan die de band pas leerden kennen sinds hun reünie.
Dat dan ook hun show in Doornroosje zou uitverkopen was te verwachten.
Een volle zaal wachtte dan ook in spanning af wat er zou komen, maar werd allereerst vermaakt door openingsact Jolene. Om meteen verwarring te voorkomen, deze band had niets te maken met de grote hit van Dolly Parton en ook speelde Jolene geen countrymuziek. Jolene trakteerde het publiek op een lekkere poppy set, waarbij de band af en toe ook een rauwer randje liet horen. Middelpunt van de aandacht was de enthousiaste zangeres Jolene die iedereen verwelkomde en tevens zei dat ze wel behoorlijk onder in de indruk was van deze uitverkochte zaal. Die indrukken brachten haar en haar band niet van slag en Jolene speelde een vlotte vrolijke set gevuld met louter eigen materiaal, waarbij de zangeres zo af en toe wat extra informatie deelde. Ze kregen dan ook het publiek heerlijk met zich mee, de muziek paste dan ook goed bij Krezip en ook zouden fans van bijvoorbeeld Rondé een act zoals deze wel kunnen waarderen. Fijn dat er ook weer nieuw talent aan zit te komen in ons landje.
Na een vlugge ombouw klonk er rond de klok van kwart over negen ineens de intro-tune van Friends en er werd volop meegezongen op I’ll Be There For You van The Rembrandts. Eigenlijk past deze songs ook wel bij Krezip, de band bestaat immers uit een mooie groep vrienden die ongetwijfeld in de loop der jaren er ook privé vaak voor elkaar zullen zijn geweest. Krezip trapte vanavond af met Shot In The Dark, een track die vorig jaar werd uitgebracht en zo liet de band horen ondertussen ook nog steeds bezig te zijn met nieuwe nummers. Deze avond in Doornroosje zou dan ook gevuld zijn met oud en nieuw materiaal, een reis door de tijd met de groep die jaren geleden als jonge honden hun debuut maakten op Pinkpop. Samen met Krezip waren dan ook veel bezoekers een dagje ouder geworden, maar de nummers en de teksten waren de fans vanavond absoluut niet verleerd. Of men nu een oud of nieuw nummer van stal haalde, de keeltjes gingen wijd open.
De jaren ervaring spatte dan ook van het podium, Krezip hoeft men niet meer uit te leggen hoe ze een show op kunnen bouwen. Zangeres Jacqueline was op alle hoeken van het podium wel weer te vinden, deed haar dansjes en wisselde met grote regelmaat blikken uit met het publiek. Haar band deed ook precies wat er van ze werd verwacht, het was dan ook een show uit het boekje. Krezip speelde vanavond aan het begin van de set veelal nummers die uitgebracht waren sinds hun comeback en fans die hoopten op de favorieten van weleer moesten even geduld hebben, maar met spelen van All Unsaid en Won’t Cry raakte het publiek meteen in de nostalgische modus en kwam er ook een ware opleving in de zaal. De hardere songs bleken nog steeds erg geliefd in Nijmegen en na het spelen van deze hits deelde Jacqueline meteen ook wat jeugdherinneringen. Over haar jeugdliefde die jaren later haar man zou worden, het ontmoeten van Danny Vera op de Rockacademie, maar ook anekdotes over shows uit een ver verleden.
In een strak getimede show reeg de band hits en fanfavorieten in een mooi tempo aan elkaar en na het vlottere Out Of My Bed ging het publiek met You Can Say wederom helemaal los om vervolgens tijdens I Would Stay de telefoon er bij te pakken, een natte ooghoek droog te vegen, schaamteloos mee te blèren of iemand in de armen te vallen. De muziek van Krezip maakte dan ook bij velen wat los in Doornroosje. Dat muziek en emotie dan ook hand in hand gaan was dan ook wederom bewezen. Ook de band zelf deed vanavond menigmaal aan zelfreflectie. Zo keek men terug op hun vriendschap, op het avontuur van drummer Bram bij U2, maar ook het nieuwe Nederlandstalige nummer 2200 Weken wakkerde dit gevoel aan.
Dat dan ook Krezip in het toegift het toepasselijke Beautiful Ride speelde was dan ook een meesterlijke zet. Het typeerde dan ook precies het gevoel van deze avond. Van I Would Stay naar Make It A Memory, terug gaan in de tijd was onvermijdelijk. Daarnaast was de band het ook niet verleerd, alles klonk perfect en het plezier spatte nog steeds van het podium. Dat er dan ook dit jaar nog meer nieuwe muziek aan zit te komen is dan ook onvermijdelijk. Dus het afsluitende Sweet Goodbyes was slechts een afscheid voor nu, Krezip is immers nog lang niet klaar!