De Denen van Only Human weten de balans uitstekend te bewaren tussen progressieve, alternatieve metal met een vleugje emocore. Net als de muziek is de boodschap relevant en urgent. De teksten gaan over de hedendaagse tech reuzen, gebruik van sociale media en het opnieuw moeten kopen van hetzelfde product omdat er een beperkte houdbaarheid opzit. Consumeren gaat zover dat (gegevens van) een mens als product gezien wordt. Iets dat weggegooid of gebruikt kan worden. De muziek klinkt minder duister dan de boodschap. Wel zit het muzikaal uitstekend in elkaar. De band kiest er echter niet voor om de technische hoogstandjes centraal te stellen, maar laat juist de melodie en de opbouw van het nummer excelleren. Wil overigens niet zeggen dat er niets gebeurd als het gaat om bijvoorbeeld breaks en afwisseling. Beide zit er meer dan voldoende in. Planned Obsolescence klinkt door deze aanpak acht nummers lang als een geheel. De boodschap is inventief ingepakt in de juiste sfeer. De hardere nummers en passages passen feilloos bij de rustige stukken (luister bijvoorbeeld naar Techno Fascist). Zanger Patrick Grønbæch Christensen weet op die verschillende invloeden prima mee te bewegen. Hij grunt, zingt clean en melodieus. Bij het schreeuwen heeft hij een ruiger timbre. Dan zit het soms tegen zijn grenzen aan. Die rauwheid heeft past echter uitstekend bij de muziek van Only Human. De productie is top verzorgt, zoals het (eigenlijk) hoort bij een progressieve metal plaat met een alternatief randje. Planned Obsolescence maakt grote indruk. Helemaal als je beseft dat dit een debuutalbum is. Fans van het werk van TesseracT en vergelijkbare bands wordt sterk aangeraden dit debuut te beluisteren.