Geen hardrock, maar wel harde rock. De elektrische gitaar is in alles sfeerbepalend. Het drum en baswerk zorgen voor een solide, maar soms ook verrassende basis. De eerste twee nummers liggen in de lijn van een band als Foo Fighters. Opener Survive is flitsend en snel. Het daaropvolgende Waters Rising is meer een midtempo rockpop nummer. Die vergelijking met de genoemde band gaat wel vaker op. De dynamiek van Over and out past bijvoorbeeld ook in dit rijtje. De (samen)zang van het trio is melodieus en klinkt constant aangenaam. De band weet meestal de juiste snaar te raken. Dit doet men door interessante breaks en afwisselingen. De nummers hebben een kop en staart. Bovendien weet de band door muzikale ‘escapades’ het geheel spannend te houden. Luister bijvoorbeeld maar eens alleen naar het drumwerk. Ook de baslijnen zijn het bewonderen waard. Het nummer Get Me Away is misschien wel het beste voorbeeld waarin alles perfect samenkomt. De twijfel slaat een beetje toe bij Jump into the Fire. Het refrein is aanstekelijk en het gitaarwerk klinkt lekker. Voor de rest voelt het net iets te doorsnee aan. Hetzelfde geldt voor Silhouettes. Hold my Hand laat horen dat niet alles goed is op deze plaat. De emotionele ballad What If I sluit de plaat wel weer in stijl af. Sonic Whip is een stevige rockplaat die links en rechts nog wat verbetering verdient. Blijft echter staan dat de meeste nummers gewoon uitstekend zijn.