Voor alweer de vierde editie van het BRIDGE Guitar Festival was Eindhoven vijf dagen lang in de ban van gitaarmuziek. Net zoals op eerdere edities van het festival waren er op diverse locaties in de stad, waaronder ook de Effenaar en Muziekgebouw Eindhoven allerlei interessante concerten om bij te wonen, waarvan er velen nog gratis waren ook. Ook wist de organisatie grote internationale namen naar Eindhoven te lokken voor een aantal unieke shows, Skunk Anansie in het Klokgebouw bijvoorbeeld!
De Britste rockband rondom zangeres Skin had de eer om het Klokgebouw op de grondvesten te doen trillen, maar alvorens het publiek van hun kunsten mochten genieten waren er twee supportacts die stonden te popelen om ook te laten horen wat men allemaal in huis had. Zo begon de avond met een dampende rockshow van het Nijmeegse Sonic Whip. Het trio stond aan de vooravond van hun albumreleaseparty en zo kon men de show in het Klokgebouw alvast een opwarmertje noemen voor de komende show in Merleyn, waar ze het album Sonic Whip officieel aan het publiek zouden voorstellen. Het publiek in het uitverkochte Klokgebouw kreeg alvast een geweldige sneakpreview. Het driekoppige rockmonster speelde alsof hun leven er vanaf hing, waarbij gitarist Meryn Bevelander wederom zijn gitaartalent aan het publiek toonde. De nog jonge gitarist heeft al meerdere prijzen in de kast staan, maar de mooiste beloning is toch als hij met zijn band de boel op zijn kop kon zetten en dat lukte vanavond al vrij snel. Hun sound deed veelal denken aan de grunge van de jaren ’90, maar zal Sonic Whip met regelmaat naar de shows van stadsgenoten De Staat hebben gekeken. Het half uurtje speeltijd in Eindhoven stond bol vol spannende hooks, opzwepende ritmes, vleugjes stonerrock, waarbij ook namen zoals Foo Fighters en Triggerfinger niet achterwege gelaten mogen worden. De band plukt dan ook hun inspiratie van de groten der aarde, maar gaf daar ook weer hun eigen draai aan, waarbij ze het Klokgebouw alvast in de juiste stemming hadden gebracht.
Het opvolgende Vlaamse Green Crow Collective tapte vervolgens uit een heel ander vaatje. Was men net gewend aan een regelrechte gestructureerde liveshow werd deze orde ineens verstoord door de chaos van deze band uit België. Muzikaal ging het alle kanten uit bij Green Crow Collective, waarbij de toeschouwers tijdens het ene nummer nog dachten bij een garagerockband te staan en vervolgens getuige waren van de nodige surfrock. Daarnaast was het ook bijzonder dat een bandlid zowel viool speelde en niet veel later ineens weer met een gitaar in zijn handen stond. Door de verschillende instrumenten bleek dan ook van alles mogelijk en werd al snel duidelijk dat deze band het niet schuwde om van alles te proberen. Voor de neutrale toeschouwer leek het geheel wel wat rommelig en werkte het onrustige spel op de zenuwen. Daarentegen toverden ze wel weer d e glimlach op de gezichten door ineens een stukje Kabouter Spillebeen in een song te verwerken. Green Crow Collective had overigens ook een politieke boodschap om over te brengen. Zo was er al een shirt waarop de tekst Stop Genocide was af te lezen, stond er op een banjo de tekst Imagine en werd niet veel later ook nog opgeroepen tot vrede en het bevrijden van Palestina, waarbij deze oproep op de nodige sympathie kon rekenen. Het zou niet het enige politieke statement van deze avond blijven.
In de jaren ’90 was Skunk Anansie al boos op de wereld, in de zeroes veranderde er weinig aan hun politieke strijd en anno 2026 bleek hun strijd dan ook helaas nog steeds meer dan nodig. In al die jaren was er dan ook praktisch weinig veranderd in de wereld, sterker nog de wereld is alleen maar harder geworden. Genoeg inspiratie dan ook voor Skin en consorten om oprecht nog steeds boos te zijn op de wereld en het podium te gebruiken om de onvrede te uiten. Niet voor niets opende Skunk Anansie dan ook hun set met This Means War, waarbij de opgefokte toon meteen was gezet. Een uitzinnig Klokgebouw ging meteen mee op deze flow en met het opvolgende Charlie Big Potato stond alles direct op scherp. Dit zou geen vrolijke show worden waarbij Skunk Anansie met een Greatest Hits-set hun fans van de ene meezinger naar de andere zou loodsen. Men was vanavond getuige van een band op oorlogspad, maar wel eentje die met een subtiel Because Of You de menige alvast een klassieker voorschotelde, waarbij men toch even mocht meezingen en genieten van het geweldige stemgeluid van zangeres Skin, die met haar 58 lentes jong nog steeds vol overgave haar publiek wist te bereiken.
Deze zangeres Skin nam haar publiek even in het ootje door te doen alsof ze in Amsterdam stonden, maar al snel volgde de naam van Eindhove evenals de opmerking dat ze geen Happy Birthday voor een fan zouden zingen, ze waren geen fucking Harry Styles, ze waren geen popband, ze waren een fucking rockband. Ook verbaal was de toon meteen gezet, maar dat ze vervolgens vertelde dat ze een nieuw album uit hadden bleek het publiek weinig te doen, men kwam eerder voor de muziek en deze kwam volop voorbij. De nieuwere songs bleken echter niet allemaal goed te vallen, het publiek bleek soms te snakken naar een aantal bekendere tracks. Gelukkig wist men met I Believed In You alvast een mooie voorbode af te geven, waarna de band niet veel later nogmaals hun boodschap vertolkte. Een oprechte Skin was boos op alle misstanden in de wereld, tegen de oorlogen, tegen racisme, geweld tegen vrouwen, maar ook absoluut tegen het gebrek aan respect voor de LGTBQ-community. In alle jaren dat Skunk Anansie al op het podium stond was er altijd een moment om een statement te maken en anno 2026 bleek dat nog steeds nodig.
Wie snakte naar bekendere tracks had vanavond ongeveer drie kwartier moeten wachten, maar de grote hit Weak werd dan ook overal met luid gejuich ontvangen en uit volle borst meegezongen. Dat kon ook gezegd worden voor het opvolgende Twisted (Everyday Hurts). De hits van de albums Paranoid & Sunburn en Stoosh zorgden ervoor dat iedereen weer terug was in de jaren 90 en ook op deze twee albums was al duidelijk dat Skunk Anansie een band was met een boodschap. Dat dan ook nummers zoals Yes It’s Fucking Political en Little Baby Swastikkka niet vee later zouden volgen was te verwachten. Skunk Anansie stond dan ook op scherp vanavond. Dat er dan ook een vrij donkere lichtshow was bedacht paste perfect bij dit concert, waarbij de bandleden exact deden wat er van ze werd verwacht. Het draaide vanavond om de verdienste van het collectief, waarbij zangeres Skin het voortouw mocht nemen.
In het toegift mocht de band voor de laatste keer van zich laten horen, waarbij er wederom gekozen werd om nummers van het nieuwste album The Painful Truth te spelen. Deze albumtitel was ook zeer passend voor deze avond, men had het publiek in het Klokgebouw genoeg te vertellen, maar ook zorgden de Britten alsnog voor kippenvel door de grote hit Hedonism (Just Because You Feel Good) de revue te laten passeren. Wederom liet de inmiddels behoorlijk bezweette menigte van zich horen. Ondanks de hitte in het pand liet niemand zich wegjagen. Men genoot van elk moment, men hoorde ook graag aan hoe Skin haar band, haar team en het management bedankte voor al het harde werk en verkondigde tevens dat de band nog zou komen signeren bij de merchandisestand. Alvorens men in grote rijen bij de merchandise zou gaan plaatsnemen mocht het publiek voor een laatste maal genieten van Skunk Anansie. Niet meer met groots bulderend geweld, nee de band verkoos om met een kleine akoestische versie van You’ll Follow Me Down een einde te maken aan deze geweldige avond.
Foto’s met dank aan Kitty van de Waart (@kittyvandewaartphotography