Led Zeppelin, Black Crowes, Bad Company en Aerosmith; zomaar een paar dwarsstraten waar Jayler aan kan doen denken. Classic rock met stevige blues roots, en het wordt gemaakt door een stel jonge honden uit het VK. Na de release van een compleet uitverkochte 7” single (Down Below) is er nu de debuutplaat Voices Unheard.
Een tijdje terug zag ik een clip van deze band langs komen. Vanaf dat moment is de band naam gelukkig blijven hangen en kreeg het bezoekje aan Ribs & Blues na het zien van de line-up een extra urgentie. In Raalte zie ik deze piepjonge band het publiek van het hoofdpodium moeiteloos compleet inpakken (ondanks een beslist niet optimaal geluid; de gitaar kon zich amper onderscheiden in de galmende joekel van een festivaltent). Zo’n groot en enthousiast publiek voor een band waarvan de eerste plaat pas een week daarna verschijnt; ik heb dit nog niet vaak gezien. Gelukkig heb ik zelf als reviewer een paar keer de stream van dit nieuwe album kunnen beluisteren. Ondanks een lichte allergie voor streams, heb ik hier al als opwarmer voor het optreden enorm van kunnen genieten trouwens.
Na een zeer aansprekend intro met een hoofdrol voor de mondharmonica, komt Jayler binnenvallen met een swingende blues-rocker (tevens verkozen voor een videoclip en eerste single) Down Below; een enorm catchy opener (die ze ook live in Raalte als binnenkomer gebruikten). Een tiental zeer smaakvolle nummers (en een intro) staan op dit album. Nog zo’n direct pakkende groove en heerlijke hooks in The Getaway, waar ook de gitaarsolo trouwens eentje van de buitencategorie is. Qua opbouw van arrangement is Hate To See It End een waar meesterwerkje, waar je tegen het einde zo’n (veel te kort) Free Bird-achtig tafereeltje voorgeschoteld krijgt. Bij het staccato, ietwat funky Over The Mountain is het heel moeilijk stilzitten en krijg je weer heerlijk smerig soleerwerk over je heen gestort. Stem en gitaar belanden bijna en soort van duel; genieten dus! Ook afsluiter The Rinsk is zo’n heerlijk nummer dat je live zelfs nog net dat tandje meer kan geven, wat ze in mijn beleving ook gedaan hebben. De nummers staan als een huis en vooral de gitaar en zang zijn op momenten bijzonder sterk. Qua gitaar komen zowel eerder genoemde Aerosmith als Black Crowes regelmatig in gedachten en de zanger komt niet alleen qua uiterlijke presentatie, maar ook qua vocale prestatie vaak dicht bij een Robert Plant-light versie. Deze jongens zijn, zeker voor hun leeftijd, bovengemiddeld getalenteerd, maar bovenal stralen ze iets van een doorleefde passie voor hun muziek uit (zowel live als op plaat), waar ik alleen maar heel veel bewondering voor kan hebben.
Er zijn gelukkig nog steeds zo nu en dan heel fijne jonge, opkomende bandjes, die zoals het er naar uit ziet, helemaal in de ban van muziek zijn geraakt door in de platencollectie van hun ouders (of misschien zelfs grootouders) te duiken. Okee, ik ben dan ook een zogenaamde oudere jongere, maar het is toch geweldig dat ook de jonkies deze muziek opnieuw leven inblazen met zoveel passie; dit is gewoon “ouderwets genieten”! Dat er nog maar heel veel moois mag komen, de komende jaren.