Industrial act PIG levert met Hurt People Hurt een album af die het moet hebben van melodie en rustig opgebouwde nummers. De combinatie met glamrock is Raymond Watts en muziekschrijver Jim Davies (ex-Prodigy and Pitchshifter) niet vreemd. De sfeer van dit album blijft grotendeels vergelijkbaar. Er is bijvoorbeeld geen ruimte voor harde en snellere nummers. Het maakt dat Hurt People Hurt vooral veel van hetzelfde biedt. Toch kent het meer dan voldoende kwaliteit om tien nummers lang te boeien. Het zit vaak in de kleine details die de muziek aanstekelijk maken. Het opmerkelijke keyboard/ programming riedeltje op Scars is daar een voorbeeld van. De elektrische gitaar komt er soms ook lekker in. Het is duidelijk dat PIG deze keer is geïnspireerd door Duitse bands in dit genre. Het kent een beetje dezelfde kenmerken. Quid Pro Quo is daar het duidelijkste voorbeeld van. Niet alleen omdat er zelfs Duits gezongen wordt, maar ook door de hoekige aanpak van de gitaren en de zwaar aangezette drum(beats) en bastonen. Wel mist Hurt People Hurt dat ene nummer dat direct in je hoofd blijft hangen. Dat opvallende nummer dat je zou omschrijven als ‘hit materiaal’, hoewel dat in dit genre niet de juiste omschrijving is. Hurt People Hurt is daarom met recht een echt luisteralbum geworden. Rustig, soms verrassend met onder andere een koortje op Ruins en op zang aangevuld met vrouwenzang op DNA. Het interessante is dat Raymond zijn ruige timbre in zijn stem eigenlijk de duisternis van de plaat bepaald. De contradictie tussen zijn stem en de muziek maken dat PIG aangenaam klinkt. Zonder overigens al teveel op te vallen. Echt vlammen doet het niet, maar toch heeft het wel wat.