Met de zon op volle temperatuur, maar zich wat verschuilend achter de wolken, begint op tropische wijze de 2026 editie van Vestrock op vrijdag 29 mei 2026 in Hulst. Wie het terrein op loopt kort na aanvang, wordt direct naar de Kapel getrokken. De klanken van Captain knallen de kerk uit, wat het decor is van het kleinste podium op Vestrock. En voor zo vroeg op de middag is de Kapel ook al goed gevuld, misschien ook wel logisch met de aangename indierock klanken die de Engelse band ten gehore brengt.
Een stuk rustiger is het bij de Main Stage, althans qua publiek, waar op hetzelfde tijdstip de lokale hiphopper CYCZ de opening op het grote veld verzorgt. Aan de energie van CYCZ ligt het zeer zeker niet. Het drietal weet daarbij ook de mensen mee te krijgen, welke vroeg in de middag al de stap hebben gewaagd naar het veld, waar de zon zich toch geregeld laat zien (en voelen).
Aansluitend trapt Qube af op de Nexus Stage, één van de twee tenten, samen met de Novus Stage. Dit jaar opnieuw twee tenten op het terrein, maar in tegenstelling tot de 2025 editie, is nu de Novus Stage ingericht als een ‘silent’ stage. Bezoekers krijgen daarbij de keuze tussen twee DJ’s op hun headphone (Channel 1 & Channel 2), waarbij de tenten elkaar niet meer overstemmen. Met een fris briesje verkiezen de mensen nog wat frisse lucht boven de tent, waar het ook bij Qube nog geen storm loopt. Daarbij is de meer spoken vorm van hiphop wellicht ook meer voor de (echte) liefhebbers. Wellicht had een ruil met Captain een goed idee geweest, de Engelse leken daar zeker rijp voor.
Na aankondiging door Michiel Veenstra op de Main Stage, mag vervolgens Isabel van Gelder aantreden op de Main Stage. Zomers gekleed betreedt de zangeres samen met haar band het podium, waarbij samen met de lieve stem het al snel als een zomers en misschien ook beetje zoete set aanvult. Waar af en toe een voorzichtig vleugje indiepop(rock) zich laat doorklinken, blijft het met name aan de pop kant, met naast eigen werk zoals de recente single I Don’t Want To Fall In Love, maar ook een bijzonder fraaie vertolking van Wicked Games van Chris Isaac wordt ten gehore gebracht.
Goed bezocht, zoals eigenlijk wel altijd, blijft de Kapel ook in 2026, zo ook als Honey I’m Home aantreed zo halverwege de hete middag in Hulst. De stevige indierock klinken ook buiten goed door, zodat ook met een fris windje het genieten is van de muziek. Het vijftal knalt er energiek in, in zowel de klanken als in de stage presence. Al is het zoeken naar ruimte om te bewegen op het kleinste podium van Vestrock, elke ruimte wordt wel gebruikt.
Een mix van rap met punk (en ook wat popinvloeden) klinkt even later dan weer vanuit de Nexus Stage. Master Peace maakt daar zijn “comeback” op het Vestrock festival. In 2024 stonden Engelse post punkers nog op het kleinste podium, nu mogen zij hun kunsten vertonen op het een na grootste podium van Vestrock. Daarbij weet het drietal aardig de voetjes in beweging te krijgen, al ontbreekt misschien nog een beetje de magie, welke bij het optreden in de Kapel in 2024 er wel was. Maar het kan ook zeker wat met de temperaturen nog te maken hebben.
De organisatie van Vestrock stelt de bezoekers vervolgens een aardig lastige keuze. Kies je voor Grote Geelstaart in de Kapel of neem je een plekje in bij de Paceshifters in de tent? Met nog een kleine periode dat de bands elkaar niet overlappen, is de keuze om als eerst even wat sfeer te proeven bij Grote Geelstaart een logische keuze (en zeker geen verkeerde!). De Zeeuwse band timmert de laatste jaren aardig aan de weg en zet met een zeer unieke sound de Kapel naar zijn hand. Al direct vanaf de dubbele beat op de drums weet de band te pakken. Tel daarboven nog een hyperactieve zanger in de vorm van Luuk Bosma en de Kapel is mee.
Maar goed aan de andere kant van het festivalterrein is er toch ook nog een band die roept: Paceshifters. De band draait inmiddels al aardig wat jaartjes mee en dat laat zich zeker ook terug horen op deze vrijdag van Vestrock. In tegenstelling tot Grote Geelstaart gaat het er op het podium wat rustiger aan toe, maar dat geldt zeker niet voor de muzikale invulling van de set!
Waar de band in 2025 nog af moest zeggen, daar de zanger nog iets anders had, iets met een huwelijk ofzo, maakt Paceshifters dit dit jaar dubbel en dwars goed. En voor wie de line-up al wat verder vooruit heeft gekeken, weet dat een dagje later er opnieuw een plekje is, maar dan met een totaal andere setlist, namelijk een Nirvana setlist.
Met acts als Bente en S10 richt Vestrock zich op deze vrijdag wat meer ook op het jongere publiek. Al weet het oudere publiek zich ook goed te vermaken bij beide zangeressen op de Main Stage. Al schommelend begint Bente haar set, in het decor van een huis. Bij beide zangeressen zingt het publiek dan ook volop mee, zoals bij Bente met Hoe Hou Ik Dit Vast, maar ook Kan je Me Zien mag niet ontbreken.
S10 brengt op Vestrock een primeur van haar nieuwe single Safe And Sound. Bij afwezigheid van Oscar and the Wolf neemt Stien zelf ook de Engelse lyrics voor haar rekening en gezegd moet worden, dat ligt haar helemaal niet verkeerd. Wat ook verrast is dat S10 samen met haar band zo her en der ook een wat stevigere sound neerzet in de live set. Zo kan zeker ook de afsluiter van de set in de categorie poprock worden geplaatst.
Tussen de twee dames, met beide een sterke stem, mag LEAP aantreden op de Nexus Stage, voor opnieuw een aangenaam stukje rock uit het Verenigd Koninkrijk. Vestrock bewijst ook in 2026 weer een neusje te hebben voor goede acts (uit Engeland), waaronder LEAP toch zeker mag worden gerekend.
LEAP pakt de tent beet en laat deze niet meer los tijdens zijn set. Hetgeen ook zeker geldt voor Channel Zero. De Belgische metalband knalt er direct vanaf de eerste seconden in en de eerste moshpit laat dan ook niet lang op zich wachten.
Waar zanger Franky De Smet-Van Damme van links naar rechts vliegt en van box naar box springt hebben hij en zijn kameraden geen enkele moeite om Vestrock te laten beven. Voor wie mogelijk wat was in gesukkeld, brengt Channel Zero een aardige wake-up call. Drummer Seven Antonopoulos, laat daarbij meermaals zien ook niet te misstaan als circus artiest, met de stokken die door de lucht en de vingers door vliegen.
Headliner op de vrijdag van Vestrock zijn dan The Wombats. Het Engelse trio mag bij het vallen van de zon aantreden op de Main Stage, waar het publiek zo ook zijn weg heeft gevonden. De band oogt wat statig in zijn voorkomen, zeker aan het begin van de set. Dat geldt dan niet voor het geluid wat de band voortbrengt, want dat zit wel ok. De her en der wat catchy sound doet daarbij goed zijn werk.
Bij Let’s Dance to Joy Division trekt een troep aan “Wombats” het podium op, welke zich tussen de bandleden door heen bewegen. En zelfs de bandleden durven daar ook voorzichtig in mee te dartelen. Een zeer degelijke set wordt neergezet, zoals je ook van de band mag verwachten. En ook voor The Wombats geldt dat zij Vestrock met zijn fraaie locatie op hun lijstje kunnen afvinken.
Het einde van de eerste dag is het dan nog niet volledig, waar respectievelijk Natte Visstick en Nicky Romero de afsluiting verzorgen, al voelt vanuit een gitaarhart het optreden van The Wombats net iets beter als afsluiter van een mooie, warme, met af en toe een drupje regen dag, maar bovenal een heerlijk dagje live muziek.
