Dungeon Serpent is het geesteskind van multi-instrumentalist en vocalist Arawn. Met medewerking van drummer Bhraonain en violiste Anju Singh trakeert hij met zijn tweede langspeler Lamentations Of The Shadowkingdoms de luisteraar op een bijzondere muzikale. Eens kijken of in dit geval de reis belangrijker is dan de uiteindelijke bestemming.
De muzikale basis van Dungeon Serpent is melodieuze deathmetal van Gothenburgse snit, enigszins vergelijkbaar met het oude In Flames en Dark Tranquility. Dat Arawn en co op Lamentions Of The Shadowkings ook verder durven te kijken, wordt meteen duidelijk als de eerste klagelijke viooltonen zich manifesteren op A Wanderer’s Dirge/Ashes From The Temple en Festering Malediction (The Fifth Kingdom). Ook invloeden uit blackmetal (hallo Dissection!) en grind/deathmetal laten zich nadrukkelijk gelden.
Het muzikale hart van het album gevormd door de trits Rainland’s Elegy (The Lamentations Of The Shadowkingdoms), Garden Of Grotesque (Act 1: Lineage Of Failure, Act 2: Dreamlike Odyssey) and Tranquil Sleep Of The Dead, Endless Seas Aflame. Iedere compositie is een muzikale reis door melodieuze deathmetal en blackmetal aangevuld met sfeervolle viool- en pianopassages.
Bijzonder aspecten van dit album zijn de prominent aanwezige baslijnen en de organische productie. Op het eerste gehoor lijkt Lamentations Of The Shadowkingdoms hierdoor wat rommelig. Het kost enige luisterbeurten voordat alles netjes op zijn plek valt en voordat de muzikale essentie van de plaat zich onthult.
Het moet gezegd worden dat Arawn en zijn muzikale kompanen met Lamentions Of The Shadowkingdoms een hoogst originele en karakteristieke plaat hebben afgeleverd. Zoals eerder gezegd, kost het enige luisterbeurten voordat alles op zijn plek valt. Zijn dat echter vaak niet de platen die het meest memorabel zijn?