Het vermengen van black- en deathmetal is niet bepaald een nieuw fenomeen, maar de manier waarop Artificial Brain het doet, is redelijk origineel te noemen. Met (voormalige) leden van Inter Arma, Abbath en Revocation in de gelederen is de nodige kunde en expertisme aanwezig om van Antillia een spetterend succes te maken. Eens kijken wat het kunstmatige brein te bieden heeft.
Muzikaal is Antillia het beste te omschrijven als een chaotische mix tussen Behemoth (Demigod/Evangelion), Immolation (Close To World Below/Unholy Cult) en Morbid Angel (Formulas Fatal To The Flesh). Voeg daar nog een snufje psychedelica in het straatje van oude Cynic toe om het een en ander op smaak te brengen. Nummers als The Wandering Star Prion, Obsidian Agents en Deciphering The Anachronistic Tongues Of The Relic Satellites zitten bordenvol blastbeats, vuige riffs en heerlijk soleerwerk met een enkele knipoog naar een zekere Trey Azagthoth.
Naarmate Antillia vordert, komt de algehele geraffineerdheid van dit album naar voren. Ja, Planet Carrion, Cosmic Death Church en Solar Ark klinken aan de oppervlakte als pure chaos. Doch in de kern zijn het zeer gelaagde nummers opgebouwd rond een strak gecomponeerde middelpunt. Akkoord, het kost een aantal luisterbeurten voordat het album echt landt, maar dan heb je ook wat.
Colin Marston (Krallice, Gorguts) tekende voor de productie. Hij heeft Antillia een organisch geluid meegegeven dat het eigenzinnige en soms wat chaotische karakter van de muziek extra benadrukt. Misschien is het een kwestie van smaak, maar ik hou ervan.
Artificial Brain heeft met Antillia een zeer karakteristieke en eigenzinnige plaat afgeleverd. De heren weten hoe ze memorabele nummers moeten schrijven en ze hebben nog een innovatieve invalshoek gevonden ook. Dit is hoe ik mijn portie doodsmetaal wil hebben!