Melodische hardrock, zoals daar in de jaren tachtig zoveel waren. Misschien iets te veel, en dan vooral te veel middelmaat (en daaronder). Persoonlijk heb ik vaak een voorkeur voor iets meer kartelrandjes, maar toch zijn er ook zeker uitzonderingen (in mijn ogen de betere bands natuurlijk). Ook al is het glad en klinkt het behoorlijk (over)geproduceerd; bands als Boston, Heart, Giant, Journey en vooral Triumph heb ik altijd enorm kunnen waarderen. De veel minder bekende, maar zeer productieve Phil Vincent is heel vaak ook zo’n muzikant waar ik dat vrij nette, gepolijste, weer net wel goed kan hebben.
Muziek als deze kan snel aandoen als dertien in een dozijn. De liedjes hebben vaak dat “waar ken ik dit meer van” gevoel, maar toch is dit zeker geen goedkoop jatwerk (althans, daar heb ik ze niet op kunnen betrappen). Meestentijds is de kwaliteit van de arrangementen gewoon top; klasse liedjes met kop en staart. Qua productie is ook deze weer geslaagd; oké, het is nogal gladjes, maar er zit wel lekker veel laag in (voor “deze soort”) en die details in zo’n “vonkend” nootje (je voelt de aanslag bijna) of die “bite” in de stem. Dat zijn toch wel van die dingen die dan net het verschil kunnen maken en waar je bij beluistering subiet een goed humeur van krijgt. Het blijft knap hoe Vincent met zo’n hoge productie van nummers, toch (bijna) altijd overtuigend bevlogen kan overkomen. Op een vreemde manier moet ik qua expressie soms aan Glen Hughes denken. Veel instrumentale invullingen zijn tevens van Vincent, maar ook de begeleiding van zijn maatjes Max Piccolo (drums) en Vince O’Regan (gitaar), tezamen met een gastoptreden van Shaun McGovern (leadgitaar op Memory Of Yesterday) zijn weer om door een ringetje te halen. Om een beeld te krijgen (als je deze muzikant nog niet kent), is onderstaande clip een aardige dwarsdoorsnee van een Phil Vincent nummer; laat je “verrassen”.
Naast eigen werk staan er ook een paar covers op het album; All By Myself (Erik Carmen) en After The Thrill Is Gone (Eagles), die voor mij persoonlijk (op die lekkere solo’s na) niet echt een toevoeging zijn, met vooral bij eerstgenoemde, zo’n vrij goedkope elektronisch aandoende begeleiding. De afsluiter Turn Up The Music is goed geslaagd, maar daarvan is het origineel van Sammy Hagar ook geweldig. Misschien lekker bij eigen werk houden? Die covers heeft hij eigenlijk ook helemaal niet nodig.