De laatste dag van Jera On Air is warm. Zo warm dat het vervelend is. Het festival heeft gezorgd voor verneveling maar schaduw is ver te zoeken. Iedere centimeter is bezet door mensen die verkoeling proberen te zoeken. Normaal staan er rijen voor de wc’s maar vandaag staan er rijen voor de waterpunten. 

Op het terrein merk je dat het wat rustiger is op het heetst van de dag. Dat betekent ook dat bij Cancer Bats de tent niet vol staat en het reactievermogen van het publiek wat trager is. De show is erg strak en hier en daar bewegen wel wat mensen mee. Er kan zelfs een kleine moshpit af door wat mensen die nog wel wat energie over hebben. Tot het moment dat ze hun cover van Sabotage van de Beastie Boys spelen. Dat is het moment waarop de mensen echt helemaal los gaan.

Voordat de show van Comeback Kid begint begint het al aardig vol te stromen, misschien ook omdat er in de tent wel schaduw is. Als de show begint is het wel te merken dat iedereen echt voor Comeback Kid komt. Vanaf het begint ontstaat er een flinke moshpit en besluit de zanger aan de barrier te staan om dicht bij het publiek te zien. Dit houd hij een poosje vol. Er zijn een aantal mensen in het publiek te een vol waterpistool hebben en het moshende publiek verkoeling te geven. Ook al is het druk het voelt als een intieme show waar veel mensen bijna alles mee konden zingen.

In 1992 stonden de Heideroosjes voor het eerst op Jera On Air op een kar. Nu vieren ze hun 30 jarig feestje met iedereen in de tent. Veel van de grapjes tussen de nummers door worden ook in het Engels vertaald zodat de internationale mensen ze ook grappig konden vinden. De show is precies zoals je van ze kan verwachten. Ieder nummer klinkt goed en wordt van voren tot achter meegezongen. Wat opvalt tijdens de show is dat er erg veel vrijwilligers aan het kijken zijn in het publiek, die nog erg bedankt worden door de band en een oorverdovend applaus van het publiek krijgen als een bedankje voor het mooie weekend.

Er gaan geruchten over het festivalterrein dat Parkway Drive is gearriveerd met twaalf trailers, 75 man aan personeel en het festival een hogere mainstage tent hebben moeten aanschaffen voor de show. Dat beloofd wat goeds.

De heren van Parkway Drive worden binnengebracht via een van de nooduitgangen vergezelt door mannen met fakkels die ze hoor het publiek heen richting het podium leiden. Er is erg veel vuurwerk aanwezig en bij ieder nummer klinkt er een geluid van herkenning en publiek en werd woord voor woord mee geschreeuwd. De show geeft een gevoel van een film, alles is strak geregisseerd en zit perfect in elkaar. Extra complimenten aan de lichtshow, die vrij intens maar niet een te heftig gevoel gaf.

Laten we even het festival samenvatten;
De pre-party op donderdag voelde als een officiële festival dag en was een erg leuk feestje!
Op de vrijdag was de meest spraakmakende show van Fever 333 en werd er tot erg laat gedanst bij Enter Shikari.De zaterdag was gevaarlijk warm, ondanks dat was het een mooie dag om het festival mee af te sluiten en laten we hopen dat er volgend jaar niet weer een hittegolf is.

Tekst Nicole den Ouden
Fotografie Leon Hodiamont (extra dank aan Leon voor het beschikbaar stellen van de foto’s)