Kavus Torabi is inmiddels een bekende naam onder de liefhebbers van psychedelische muziek. Zijn productiviteit is de afgelopen jaren niet onopgemerkt gebleven en het is indrukwekkend hoe consistent zijn muziek is in kwaliteit en vernieuwing. De afgelopen jaren heeft hij zich in zijn rol als frontman van Gong ontwikkeld en daarmee een waar meesterwerk geleverd, ook de atmospherische klanken van The Utopia Strong hebben duidelijk het herkenbare geluid waarmee hij zich onderscheidt en als lid van de Cardiacs is ook daar zijn invloed hoorbaar. Waar dit allemaal samenvalt is zijn solo werk, waarvan October By Name het meest recente werk is.
Dit is de opvolger van The Banishing, een album dat ik eerder al vol lof besprak. Hoewel vergelijkbare thema’s ook aanwezig lijken te zijn, transformeert Torabi zijn gedachten in een dromerige collectie psychedelische klanken. De album titel is tevens ook ontstaan uit een droom, iets wat hoorbaar is aan de opbouw van de nummers. Met name album opener Signals Shine weet de juiste toon al vroeg te zetten, waardoor ik als luisteraar helemaal in de muziek op kan gaan. Wat volgt is een muzikale reis door een droomlandschap, waarbij ieder nummer een stop is op deze wonderlijke reis. Dit is inmiddels een kenmerkend gevoel bij het horen van de muziek van Kavus Torabi, waarbij de sfeer net zoveel spreekt als de tekst.
In het schrijfproces van het album haalde Kavus inspiratie uit zijn werk met Gong en Cardiacs, waarbij hij terugblikt op de periode waarin hij als zestienjarige een openbaring kreeg toen hij Cardiacs voor het eerst ontdekte. Waarbij de gedachte dat hij zelf ook dit type muziek kan maken inspiratie biedt. Het is hoorbaar dat de invloeden van deze bands en ervaring met het schrijven en arrangeren van dit type muziek een ontzettend divers en samenhangend geheel tot gevolg hebben. Torabi weet zich met ieder album te vernieuwen en te verbeteren en hoewel The Banishing mij als geheel iets meer aansprak, heeft October by Name duidelijke hoogtepunten die tot de top van zijn discografie behoren.
Zo is My Shameful Namesake bijzonder sterk, geïnspireerd door Kay Kavus, een mythologische sjah (koning) uit de Perzische literatuur. Hoewel de zang de teksten mooi presenteert, onderscheidt het nummer zich met de arrangementen die een mix lijken te vormen tussen de muziek uit de Perzische cultuur en Torabi’s eigen stijl. Het resultaat klinkt als iets dat ik nog niet eerder heb gehoord. Een ander nummer dat de aandacht verdient is Water Into Wine, wat doet denken aan de underground Britse psych scene in de jaren 60. Het is duidelijk dat Kavus zich hierdoor heeft laten inspireren en ik hoor invloeden van onder andere Syd Barrett. Mede dankzij dit herkenbare geluid blijft de tekst nog dagenlang in je hoofd hangen, dit kan ik enkel als iets positiefs zien.
De muziek van Kavus Torabi zet mij altijd aan het denken. Juist omdat de nummers zo gedetailleerd zijn, ontdek je met iedere luisterbeurt iets nieuws en kun je een betekenis anders gaan interpreteren. Tegelijkertijd is dit een toegankelijk album, dat ook uitnodigt om minder aandachtig te luisteren en juist helemaal op te gaan in de atmosfeer. Het is in ieder geval duidelijk dat October by Name een ontzettend goed en consistent album is.