Fijne retro rock komt er zo nu en dan vanaf die andere kant van het kanaal. Vorig jaar had ik al een hele lekkere eerste plaat van Silveroller, die in mijn top tien van het jaarlijstje terecht kwam, nu is er deze debuutplaat van Luna Marble. Seventies rock met invloeden van Led Zeppelin, Fleetwood Mac, Pink Floyd en Rival Sons, volgens de bijgevoegde info.
Drie jongens en een meisje uit Manchester, die de muziek uit de jeugd van hun ouders omarmen en verrekte lekker en kundig vertolken. Mijn eerste eigen indrukken gaan in eerste instantie ook richting Fleetwood Mac, zoals de info al voorspelde, maar ook een Blues Pills komt bij me op; net iets meer venijn en een scherp kartelrandje of iets gruiziger op zijn tijd. Muzikaal vakmanschap en bevlogen expressie gaan hand in hand en versterken elkaar menigmaal. De opnames zijn in een live-setting opgenomen, met alle bandleden in dezelfde ruimte, om onderlinge interactie zoveel mogelijk te vangen; dat is duidelijk gelukt! De muziek voelt gewoon heel eerlijk, spontaan en gepassioneerd aan.
Zowel de dijk van een stem van Maria Rico als de meesterlijke gitaar van Dragos Colceriu doen mij regelmatig aan die eerder genoemde Blues Pills denken. De ritmesectie is ook meer dan verdienstelijk, maar deze twee zorgen echt voor de bonuspunten. Met het rauwe randje, de geweldige uithalen en dat precies juiste gevoel voor een stuk emotionele expressie, komt Maria Rico toch heel dicht in de buurt van Elin Larsson en de virtuositeit in combinatie met de voor de luisteraar voelbare expressie die Dragos Colceriu in zijn spel legt, brengen inderdaad die rauwe blues en psych-waas van een Led Zeppelin en soms ook Pink Floyd met zich mee; echt heel fijn luistervoer!
Volgens mijn info is deze muziek digitaal en op CD verkrijgbaar; hopelijk komt er ook een elpee, want dit hoort gewoon op vinyl. Wel met een goed distributiekanaal hier in Europa dan, want de aanschaf vanuit het VK kan een hele (kostbare) uitdaging zijn.