Het legendarische Mayhem bestaat inmiddels meer dan veertig jaar, maar staat niet bekend om een hoge productiviteit. Tot op heden verschenen slechts zes langspelers, waarvan Daemon uit 2019 het meest recente wapenfeit is. Na een wachttijd van bijna zeven jaar was het dan ook hoog tijd voor een nieuwe toevoeging aan het veelzijdige oeuvre van de Noorse formatie. Slechts bassist Necrobutcher en drummer Hellhammer zijn op elk album vertegenwoordigd, maar sinds het in 2014 uitgekomen Esoteric Warfare beschikt de band over een stabiele bezetting. De Hongaar Attila Csihar vervult de rol van frontman, terwijl Ghul en Teloch samen het gitaarwerk voor hun rekening nemen. Vandaag verschijnt niet alleen het zevende album Liturgy Of Death, maar staat de band ook op het podium van TivoliVredenburg. Tijd om te bezien wat het blackmetalheerschap ditmaal te bieden heeft.
Mayhem presenteert acht nieuwe composities en verdeelt deze, zoals gebruikelijk, over een kleine vijftig minuten aan auditief genot. Opener Ephemeral Eternity bevat een gastbijdrage van Kristoffer Rygg (Ulver). Deze zeven minuten durende compositie wordt groots en spanningsvol opgebouwd, waarbij Rygg’s toetsenspel naadloos samenvloeit met het drumwerk van Hellhammer. De karakteristieke dreigende riffs en de gesproken vocalen van Csihar zijn direct aanwezig, waardoor vanaf de eerste minuut duidelijk is dat dit onmiskenbaar Mayhem betreft.
De plaat bevat minder rariteiten en experimenten dan albums als De Mysteriis Dom Sathanas en Grand Declaration Of War, maar kiest eerder voor duistere black metal die voortdurend wisselt in tempo, riffs en dreiging. De reeds als singles verschenen opvolgers Despair en Weep For Nothing sluiten hier naadloos op aan en zetten dezelfde sfeer voort. De afwisseling tussen keelklanken, fluisterzang en hogen krijsen zuigt de luisteraar mee in een donker narratief. Het snelle gitaarwerk van Ghul contrasteert effectief met het meer melodische spel van Teloch, wat zorgt voor constante spanning en onheil, terwijl Hellhammers blastbeats alles genadeloos voortstuwen.
Hoewel Liturgy Of Death in die zin een logisch vervolg vormt op zijn voorganger, weet de band opnieuw een eigenzinnige en herkenbare identiteit te behouden. Dat blijkt onder meer uit de verfijnde drumfills en de indrukwekkende solo in het rechtlijnige Aeon’s End, of uit de maniakale zang en chaotische leadpartij in Funeral Of Existance. De formule blijft hetzelfde, maar de invulling ervan verschilt wezenlijk van eerdere uitgaven.
Het album maakt een bijzonder samenhangende indruk en Mayhem weet in uiteenlopende stijlen te overtuigen. Realm Of Endless Misery is bombastisch, traag en beklemmend, met technische baslijnen van Necrobutcher, terwijl Propitious Death juist snel en venijnig te werk gaat. De bezeten zang sluit hier perfect aan bij het razendsnelle voetenwerk van Hellhammer en de meer hoekige riffbenadering, waarbij de band zelfs de grenzen van het blackmetalgenre aftast.
Afsluiter The Sentence Of Absolution vormt het langste epos van de acht nieuwe werken en onderscheidt zich door een trage intro, waarin minimalisme de hoofdrol speelt. Na ongeveer anderhalve minuut voegen steeds meer elementen zich samen tot een repeterend en hypnotiserend geheel. Halverwege wordt het tempo geleidelijk opgevoerd en spelen dissonante solo’s, percussieve accenten en creatief drumwerk een prominente rol. Hierdoor is dit niet alleen de meest experimentele compositie van het album, maar tevens mijn persoonlijke hoogtepunt.
Ook na 42 jaar vertoont het Noorse gezelschap nog geen tekenen van slijtage. Op Liturgy Of Death klinkt Mayhem opnieuw vernieuwend, zonder het vertrouwde geluid van Esoteric Warfare en Daemon los te laten. Licht progressief, compositorisch sterk, gevarieerd en angstaanjagend zijn treffende omschrijvingen voor deze nieuwe plaat. Voor liefhebbers van het recentere werk van Mayhem is dit dan ook een onmisbare aanschaf, die zelfs zonder aarzeling en blind kan worden gekocht.