Het Britse Poly-Math is een kruising tussen progressieve en postrock. Het technische gehalte van deze symbiose ligt behoorlijk hoog. De instrumentale muziek moet het dan ook hebben van breaks, tempowisselingen en muzikanten die weten hoe je een instrument bespeeld. De nummers klinken divers, maar toch ook weer allemaal in dezelfde sfeer. Soms wordt het erg experimenteel, zoals op afsluiter Terror Management Theory, zonder dat de band compleet uit de bocht vliegt. Het zou op sommige momenten metal jazz kunnen heten. Ook opvallend is het gebruik van percussie en keyboard in dit laatste nummer. Die tribal-achtige percussie komt ook terug op One/Two/Three/Four Body Problem. Het tekent de veelzijdigheid op Something Deeply Hidden. Niet alles is goud wat blinkt. Het zevenenhalf minuten durende No Such Thing As Now is erg traag opgebouwd voordat het tot een, ook nog eens korte, apotheose komt. Het psychedelische Euthyphro Dilemma komt ook niet helemaal uit de verf. Niet dat het slecht is, maar de afwisseling en verrassing die andere nummers wel hebben wordt gemist. Poly-Math laat zich vooral gelden wanneer het tempo(wisselingen) omhoog gaan en de technische vaardigheden van de bandleden stevig getest wordt. Dat gebeurt gelukkig met grote regelmaat. Voor fans van instrumentale technische krachtpatserij zeker een luisterbeurt waard.