Mijn introductie tot de Japanse avantgarde/blackmetalband Sigh was Shiki uit 2022. Dat album is een heerlijk mengeling van black metal en heavy metal en heel consortium aan invloeden en dito instrumentarium uit Japanse en Indiase folk. Naar aanleiding van dat album ben ik ook gaan luisteren naar I Saw The World’s End (Hangman’s Hymn 2025 recorded), In Somniphobia (2012) en Imaginary Soundscape (2001). Met Goh-Ka gaat dit Japanse ensemble onder leiding van Mirai Kawashima naar muzikale plaatsen waar menig andere band zich niet durft te wagen.
Het basismateriaal van Sigh is nog altijd een mengsel van Celtic Frost, Voivod, Venom en Bathory, maar door de loop van jaren heeft de band een steeds bonter palet aan stijlen aan het algehele geluid toegevoegd. Op Goh-Ka is dat niet anders. Een fraai voorbeeld hiervan is Anzenshokon dat grotendeels drijft op Japanse folkinvloeden. Ook de interlude Kushukankyo is een mooi voorbeeld van hoe Kawashima en co allerlei uitheemse invloeden in hun muziek weten te verwerken.
De hart van Goh-Ka wordt gevormd door de negen Kuso-shi delen die elk een wonderlijke muzikale reis door het geniale dan wel geschifte muzikale brein van Mirai Kawashima. Black metal, heavy metal en progressieve metal en een hoop inheems instrumentarium, Marai weet er iets fantastisch en avontuurlijks van te maken. Ofschoon muzikaal niet verwant, doen deze negen delen mij denken aan de manier waarop de verschillende delen van Shine On Your Crazy Diamond als een muzikale omlijsting dienen op Pink Floyd’s Wish You Were Here.
Over elk nummer op Goh-Kah kan een ware encyclopedie worden geschreven over hoe geniaal het in elkaar zit en hoe avontuurlijk de arrangementen zijn ingestoken. Ik volsta door te zeggen dat dit een van de meest gestoorde en fantastische albums die ik dit jaar heb gehoord. Een must-have voor iedereen die het avontuur en het experiment binnen het metalen genre een warm hart toedraagt.