Novareign loopt al wat jaartjes mee. In 2018 werd het album alom geprezen door de diverse media. Een bijzonder album binnen het progpowermetalgenre. Het resulteerde in optredens met onder meer Rhapsody Ov Fire, Michael Schenker, Gloryhammer en Angra. In de loop van de tijd zijn er enige wijzigingen geweest in de bezetting, maar uiteindelijk heeft alles geresulteerd in het nieuwe album Shifting The Axis Of The World. Een album dat in juli al uitkwam, maar door vakantie en werkdrukte een beetje is blijven liggen. Toch is het album zeker de moeite waard.
Novareign wordt in het rijtje geplaatst van de prog powermetal. Daar kan ik wel mee inkomen. Zelf zou ik, als doorgewinterde en wat op leeftijd zijnde reviewer, de muziek omschrijven als progressieve heavymetal. Maar met zeven nieuwe composities met een gemiddelde lengte van bijna acht minuten past dat ook weer niet helemaal.
Wat meteen opvalt bij de opener Ode To The Masses is de veelzijdigheid die Novareign in de composities stopt. Het klinkt allemaal goed en prettig en steeds word je getrakteerd op een fijne wending. Dat is in Sun & Moon niet anders. Ik krijg een gevoel van de heavy metal uit de jaren tachtig, maar dan met een moderne twist. Het is allemaal heel aanstekelijk en toegankelijk wat de klok slaat. Fijne coupletten en refreinen. Halverwege is er dan een wending waar het basgeluid centraal staat en ruimte maakt voor een subtiele gitaarsolo. Niet zo een met honderd noten in een seconde, maar één die juist die bekende snaar raakt. Langzaam vult de drum het totale geluid verder op om na zeseneenhalve minuut uit te monden in een goed groovend stuk muziek. Daarbij lijkt het of de band in de studio de ‘jamsessie’ meteen heeft opgenomen. Na acht minuten keert Novareign weer terug naar de basis en wordt ook goed duidelijk welk bereik gehaald wordt in de zangpartijen.
Dat de progpower nooit ver weg is, wordt duidelijk in Ironsides dat veel weg heeft van de muziek van Avantasia. De gitaarsolo heeft een vrij centrale plaats en Novareign bedient zich van de truuk om de aandacht verder aan te scherpen door alles een octaaf hoger te zetten. Blood Of The Game past mooi in het straatje dat de band ingeslagen is, maar dan met een fikse versnelling. Dat tempo zet zich voort in Mors Indecepta. Het geluid klinkt inmiddels vertrouwd in de oren en hier mag je gerust zeggen dat de band op eenzelfde niveau opereert als een band als Judas Priest.
Novareign bedient zich daarbij van een tijdloos muziekschrijven. En zoals vaker op het album zorgt ook hier een mooie versnelling in combinatie met een vette riff voor het vergroten/behouden van de aandachtsspanne. Het album sluit af met het titelnummer en voor het eerst heb ik bij het beluisteren het idee dat het allemaal wat vlak is van karakter. Juist al die wendingen en variatie boeiden mij enorm, maar dat herken ik helaas niet in deze afsluiter. Het is een veilig stuk powermetal, maar het mist dan net die finesse.
Over de hele linie is Shifting The Axis Of The World een heerlijk album en het verdient een review hoewel het album al twee maanden uit is.